ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵਦਨੁਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਦੇਵਨੇ ਕृਤਚੇਤਸਮ੍
ਫਿਰ ਦਮਯੰਤਿ ਨੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲਾ ਲਿਆ।
ਭਯਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਰਾਜਨ੍ਭੀਮਸੁਤਾ ਤਤਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੁਮਹਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ, ਡਰ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਵੱਡੇ ਮਾਮਲੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਸਾ ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਾ ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਤੀ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਨਲਂ ਚ ਹृਤਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮੁਪਲਭ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਕੁਝ ਬੁਰਾ ਹੋਣ ਦਾ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ; ਨੈਲ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਦੌਲਤ ਗਵਾ ਚੁੱਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੀ।
ਬृਹਤ੍ਸੇਨਾਮਤਿਯਸ਼ਾਂ ਤਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਪਰਿਚਾਰਿਕਾਮ੍। ਹਿਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲਾਮਨੁਰਕ੍ਤਾਂ ਸੁਭਾषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਬ੍ਰਹਤਸੇਨਾ, ਜੋ ਮਸ਼ਹੂਰ ਧਾਇ ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਸੀ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਲਗਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਬृਹਤ੍ਸੇਨੇ ਵ੍ਰਜਾਮਾਤ੍ਯਾਨਾਨਾਯ੍ਯ ਨਲਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਦ੍ਧृਤਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਚ ਯਦ੍ਵਸੁ
ਬ੍ਰਹਤਸੇਨਾ, ਨੈਲ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਦੌਲਤ ਗਵਾਈ ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਵੱਸੂ ਬਚਿਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਾ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਬृਹਤ੍ਸੇਨਾ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਉਵਾਚ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾਂ ਸਾ ਸਮੀਪਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਬ੍ਰਹਤਸੇਨਾ ਨੇ ਰਾਣੀ ਦੇ ਬੋਲ ਨੇੜੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨਲਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਅਪਿ ਨੋ ਭਾਗਧੇਯਂ ਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਵ੍ਰਜਨ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ, ਨੈਲ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਬਚਿਆ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਤਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਯੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਨ੍ਯਵੇਦਯਦ੍ਭੀਮਸੁਤਾ ਨ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਨ੍ਦਤ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਨਾ ਕੀਤਾ।
ਵਾਕ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਨ੍ਤਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾ। ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਪੁਨਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਦਮਯੰਤਿ ਸ਼ਰਮੀਂਦੀ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਸਤਤਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਪਰਾਙ੍ਯੁਖਾਨ੍। ਨਲਂ ਚ ਹृਤਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਪੁਨਰੁਵਾਚ ਹ
ਜਦ ਵੀ ਉਹ ਵੇਖਦੀ ਕਿ ਮਸ਼ਹੂਰ ਨੈਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੂਏ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਗਵਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਧਾਇ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਬृਹਤ੍ਸੇਨੇ ਪੁਨਰ੍ਗਚ੍ਛ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਨਲਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਸੂਤਮਾਨਯ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਤਸੇਨੇ, ਨਲਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਨੂੰ ਫਿਰ ਬੁਲਾ ਲੈ। ਪਿਆਰੀਏ, ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਆ ਪਿਆ ਹੈ।
ਬृਹਤ੍ਸੇਨਾ ਤੁ ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍। ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਮਾਨਯਾਮਾਸ ਪੁਰੁषੈਰਾਪ੍ਤਕਾਰਿਭਿਃ
ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਤਸੇਨੇ ਨੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆਈ।
ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਤੁ ਤਤੋ ਭੈਮੀ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਞ੍ਛ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ। ਉਵਾਚ ਦੇਸ਼ਕਾਲਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲ ਨਾਲ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਠੀਕ ਵੇਲੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਜਾਨषੇ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾ ਰਾਜਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵृਤ੍ਤਃ ਸਦਾ ਤ੍ਵਯਿ। ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਵਿਪਮਸ੍ਥਸ੍ਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਵਰਤਾਓ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਜਦ ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਯਥਾ ਹਿ ਨृਪਤਿਃ ਪੁष੍ਕਰੇਣੈਵ ਜੀਯਤੇ। ਤਥਾਤਥਾऽਸ੍ਯ ਵੈ ਦ੍ਯੂਤੇ ਰਾਗੋ ਭੂਯੋऽਭਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦਾ ਜੂਏ ਲਈ ਜੋਸ਼ ਵੀ ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਚ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਤਥਾ ਵਿਪਰ੍ਯਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਲਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਾਸੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਸੇ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਲਾ ਦੇ ਪਾਸੇ ਉਲਟ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਹृਤ੍ਸ੍ਵਜਨਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਯਥਾऽਯਂ ਨ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਚ। ਮਮਾਪਿ ਚ ਤਥਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਤਿ ਨੈषਧ
ਉਹ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਯਥਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਨਾਂ ਭਾਗ੍ਯਾਨਾਮਦ੍ਯ ਸਾਰਥੇ। ਨੂਨਂ ਮਨ੍ਯੇ ਨ ਸ਼ੇषੋਸ੍ਤਿ ਨੈषਧਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਾਰਥੀ, ਹੁਣ ਰਾਜਾ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਸਮਤ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ।
ਯਤ੍ਤੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਤਿ ਮੋਹਿਤਃ। ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾऽਸ੍ਮਿ ਸਾਰਥੇ ਕੁਰੁ ਮਦ੍ਵਚਃ। ਨ ਹਿ ਮੇ ਸ਼ੁਧ੍ਤੇ ਭਾਵੋ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਰਥੇ
ਰਾਜਾ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ, ਸਾਰਥੀ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਮੰਨਤਾ ਨਹੀਂ, ਸਾਰਥੀ।
ਨਲਸ੍ਯ ਦਯਿਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਨੋਜਵਾਨ੍। ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਮਿਥੁਨਂ ਕੁਣ੍ਡਿਨਂ ਯਾਤੁਰ੍ਮਹਸਿ
ਨਲਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਕੁੰਡਿਨਾ ਲੈ ਜਾ।
ਮਮ ਜ੍ਞਾਤਿषੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦਾਰਕੌ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਤਥਾ। ਅਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੇਮਾਨ੍ਯਥਾਕਾਮਂ ਵਸ ਵਾऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਵਾ
ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਕੋਲ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਘੋੜੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਰੱਖ ਲੈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਚਲਾ ਜਾ, ਜੇ ਮਨ ਕਰੇ।
ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਰ੍ਣ੍ਯੇਯੋ ਨਲਸਾਰਥਿਃ। ਨ੍ਯਵੇਦਯਦਸ਼ੇषੇਣ ਨਲਾਮਾਤ੍ਯੇषੁ ਮੁਖ੍ਯਸ਼ਃ
ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ, ਨਲਾ ਦਾ ਸਾਰਥੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਲਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤੈਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸੋऽਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਹੀਪਤੇ। ਯਯੌ ਮਿਥੁਨਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵਿਦਰ੍ਭਾਂਸ੍ਤੇਨ ਵਾਹਿਨਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ, ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਿਦਰਭਾਂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਹਯਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸੂਤੋ ਰਥਵਰਂ ਚ ਤਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਾਂ ਚ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਬਾਲਕਮ੍
ਉਥੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਥ, ਇੰਦਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਤੇ ਇੰਦਰਸੇਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਭੀਮਂ ਰਾਜਾਨਮਾਰ੍ਤਃ ਸ਼ੋਚਨ੍ਨਲਂ ਨृਪਮ੍। ਕ੍ਵ ਨੁ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਅਟਮਾਨਸ੍ਤਤੋऽਯੋਧ੍ਯਾਂ ਜਗਾਮ ਨਗਰੀਂ ਤਦਾ
ਭੀਮ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰ ਕੇ, ਨਲਾ ਰਾਜਾ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?' ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ-ਘੁੰਮਦਾ ਆਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ऋਤੁਪਰ੍ਣਂ ਸ ਰਾਜਾਨਮੁਪਤਸ੍ਥੇ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ। ਭृਤਿਂ ਚ ਸ ਦਦੌ ਚਾਸ੍ਯ ਸਾਰਥ੍ਯੇਨ ਨਿਯੋਜਿਤਃ
ਉਥੇ, ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰਿਤੁਪਰਨ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰਥੀ ਵਜੋਂ ਰੱਖ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਯਾਤੇ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੇ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਦੀਵ੍ਯਤਃ। ਪੁष੍ਕਰੇਣ ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਵਸੁ ਕਿਂਚਨ
ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਪੁੰਨਿਆਤਮਾ ਨਲਾ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਰਾਜ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦੌਲਤ ਸੀ, ਉਹ ਲੈ ਲਿਆ।
ਹृਤਰਾਜ੍ਯਂ ਨਲਂ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਪੁष੍ਕਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦ੍ਯੂਤਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਂ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਤਿਪਾਣੋऽਸ੍ਤਿ ਕਸ੍ਤਵ
ਰਾਜਾ ਨਲਾ ਦਾ ਰਾਜ ਖੋਹ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੂਆ ਮੁੜ ਚਲਾਓ, ਰਾਜਾ; ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪੰਨ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ?'
ਸ਼ਿष੍ਟਾ ਤੇ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯੇਕਾ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਯਦ੍ਧृਤਂ ਮਯਾ। ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਣਃ ਸਾਧੁ ਵਰ੍ਤਤਾਂ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਦਮਯੰਤਿ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਲੈ ਲਿਆ। ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਹੀ ਦਾਅ ਲਗਾ ਲੈ।
ਪੁष੍ਰੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਨਾ। ਵ੍ਯਦੀਰ੍ਯਤੇਵ ਹृਦਯਂ ਨ ਚੈਨਂ ਕਿਂਚਿਦਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਲ ਦਾ ਦਿਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੂਟ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ।