ਏਵਂ ਸ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਪਰੇਣ ਕਲਿਃ ਸਹ। ਆਜਗਾਮ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਰਾਜਾ ਸ ਨੈषਧਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਆਪਰ ਨਾਲ ਸੌਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਕਲਿ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਨੈਸ਼ਧਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਲ ਸੀ।
ਸ ਨਿਤ੍ਯਮਨ੍ਤਰਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੀ ਨਿषਧੇष੍ਵਵਸਚ੍ਚਿਰਮ੍। ਅਥਾਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਲਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਨੈਸ਼ਧਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਕਲਿ ਨੂੰ ਨਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੁਕ ਮਿਲ ਗਈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਤ੍ਰਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਸਂਧ੍ਯਾਮਨ੍ਵਾਸ੍ਤ ਨੈषਧਃ। ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ੌਚਂ ਤਤ੍ਰੈਨਂ ਕਲਿਰਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਨਲ ਨੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰ ਕੇ ਹੱਥ ਧੋਏ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰੀ, ਪਰ ਪੈਰ ਨਾ ਧੋਏ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਲਿ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਨਲਂ ਸਮੀਪਂ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯ ਚ। ਗਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਕਰਮਾਹੇਦਮੇਹਿ ਦੀਵ੍ਯ ਨਲੇਨ ਵੈ
ਨਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਕਲਿ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਆ, ਨਲ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡੀਏ।'
ਅਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯੂਤੇ ਨਲਂ ਜੇਤਾ ਭਵਾਨ੍ਹਿ ਸਹਿਤੋ ਮਯਾ। ਨਿषਧਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਜਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਲਂ ਨृਪਮ੍
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋ ਕੇ ਤੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਨਲ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ; ਨਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਨੈਸ਼ਧਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਲਿਨਾ ਪੁष੍ਕਰੋ ਨਲਮਭ੍ਯਯਾਤ੍। ਕਲਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵृषੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵੈ ਪੁष੍ਕਰਮਨ੍ਵਯਾਤ੍
ਕਲਿ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨਲ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਤੇ ਕਲਿ ਜੂਏ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ।
ਆਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਨਲਂ ਵੀਰਂ ਪੁष੍ਕਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਦੀਵ੍ਯਾਵੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਾਤਾ ਵृषੇਣੇਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨਲ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਜੂਏ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਮੇ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਸਮਾਹ੍ਵਾਨਂ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਮਨ੍ਯਤ
ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਇਹ ਚੁਣੌਤੀ ਠੁਕਰਾ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਵੈਦਰਭੀ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸਨੇ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਸਮਝਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹਸਾ ਦੇਵਿਤੁਂ ਸਂਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦੇਵਾਭਿਭੂਤੇਨ ਦੈਵਾਵਿष੍ਟੋ ਜਨਾਧਿਪਃ।' ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਯਾਨਯੁਗ੍ਯਸ੍ ਵਾਸਸਾਮ੍। ਆਵਿष੍ਟਃ ਕਲਿਨਾ ਦ੍ਯੂਤੇ ਜੀਯਤੇ ਸ੍ਮ ਨਲਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਨਲ ਦਾ ਭਰਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਨਲ ਤੇ ਕਲਿ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀ, ਤਾਂ ਨਲ ਨੇ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਰਥ ਤੇ ਕਪੜੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਤਮਕ੍ਸ਼ਮਦਸਂਮਤ੍ਤਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਨ ਤੁ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਨਿਵਾਰਣੇऽਭਵਚ੍ਛਕ੍ਤੋ ਦੀਵ੍ਯਮਾਨਮਰਿਂਦਮਮ੍
ਜੂਏ ਦੀ ਲਤ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋਏ ਨਲ ਨੂੰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕੋਈ ਵੀ ਦੋਸਤ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਤਤਃ ਪੌਰਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਰਾਜਾਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਨਿਵਾਰਯਿਤੁਮਾਤੁਰਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਤੇ ਮੰਤਰੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਆ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸੂਤ ਉਪਾਗਮ੍ਯ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਏष ਪੌਰਜਨੋ ਦੇਵਿ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਾਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਰਥੀ ਦਮਯੰਤਿ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, 'ਰਾਣੀ ਜੀ, ਲੋਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹਨ।'
ਨਿਵੇਦ੍ਯਤਾਂ ਨੈषਧਾਯ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਾ ਵ੍ਯਸਨਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਨੈਲ ਨੂੰ ਇਹ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਧਰਮ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦੇ ਪੱਖਦਾਰ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਾ ਬਾष੍ਪਕਲਯਾ ਵਾਚਾ ਦੁਃਖੇਨ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਉਵਾਚ ਨੈषਧਂ ਭੈਮੀ ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਚੇਤਨਾ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੋਣ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਨੈਲ ਨੂੰ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਕਹਿ ਉਠੀ।
ਰਾਜਨ੍ਪੌਰਜਨੋ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਰਵਸ੍ਥਿਤਃ। `ਵृਦ੍ਧੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਣਿਗ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਲੋਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਜ਼ੁਰਗ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਵੀ ਹਨ।
ਆਗਤਂ ਸਹਿਤਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਵਲਮ੍ਬਨਮ੍।' ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸੀਤ੍ਯੇਵਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਭਾषਤ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਆਏ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਤੇ ਆਸ ਲੈ ਕੇ; ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿੰਦੀ ਰਹੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੋ।
ਤਾਂ ਤਥਾ ਰੁਚਿਰਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਂ ਤਥਾਵਿਧਾਮ੍। ਆਵਿष੍ਟਃ ਕਲਿਨਾ ਰਾਜਾ ਨਾਭ੍ਯਭਾषਤ ਕਿਂਚਨ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਚੈਵ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ। ਨਾਯਮਸ੍ਤੀਤਿ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਜਗ੍ਮੁਰਾਲਯਾਨ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਸ਼ਹਰੀ, ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦੇ ਹੋ ਕੇ, 'ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ' ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਥਾ ਤਦਭਵਦ੍ਦ੍ਯੂਤਂ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯ ਨਲਸ੍ਯ ਚ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਬਹੂਨ੍ਮਾਸਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਸ੍ਤ੍ਵਜੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੇ ਨੈਲ ਵਿਚ ਜੂਏ ਦਾ ਖੇਡ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਚੱਲੀ, ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਨੈਲ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵਦਨੁਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਦੇਵਨੇ ਕृਤਚੇਤਸਮ੍
ਫਿਰ ਦਮਯੰਤਿ ਨੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲਾ ਲਿਆ।
ਭਯਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਰਾਜਨ੍ਭੀਮਸੁਤਾ ਤਤਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੁਮਹਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ, ਡਰ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਵੱਡੇ ਮਾਮਲੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਸਾ ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਾ ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਤੀ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਨਲਂ ਚ ਹृਤਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮੁਪਲਭ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਕੁਝ ਬੁਰਾ ਹੋਣ ਦਾ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ; ਨੈਲ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਦੌਲਤ ਗਵਾ ਚੁੱਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੀ।
ਬृਹਤ੍ਸੇਨਾਮਤਿਯਸ਼ਾਂ ਤਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਪਰਿਚਾਰਿਕਾਮ੍। ਹਿਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲਾਮਨੁਰਕ੍ਤਾਂ ਸੁਭਾषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਬ੍ਰਹਤਸੇਨਾ, ਜੋ ਮਸ਼ਹੂਰ ਧਾਇ ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਸੀ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਲਗਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਬृਹਤ੍ਸੇਨੇ ਵ੍ਰਜਾਮਾਤ੍ਯਾਨਾਨਾਯ੍ਯ ਨਲਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਦ੍ਧृਤਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਚ ਯਦ੍ਵਸੁ
ਬ੍ਰਹਤਸੇਨਾ, ਨੈਲ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਦੌਲਤ ਗਵਾਈ ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਵੱਸੂ ਬਚਿਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਾ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਬृਹਤ੍ਸੇਨਾ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਉਵਾਚ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾਂ ਸਾ ਸਮੀਪਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਬ੍ਰਹਤਸੇਨਾ ਨੇ ਰਾਣੀ ਦੇ ਬੋਲ ਨੇੜੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨਲਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਅਪਿ ਨੋ ਭਾਗਧੇਯਂ ਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਵ੍ਰਜਨ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ, ਨੈਲ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਬਚਿਆ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਤਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਯੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਨ੍ਯਵੇਦਯਦ੍ਭੀਮਸੁਤਾ ਨ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਨ੍ਦਤ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਨਾ ਕੀਤਾ।
ਵਾਕ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਨ੍ਤਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾ। ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਪੁਨਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਦਮਯੰਤਿ ਸ਼ਰਮੀਂਦੀ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਸਤਤਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਪਰਾਙ੍ਯੁਖਾਨ੍। ਨਲਂ ਚ ਹृਤਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਪੁਨਰੁਵਾਚ ਹ
ਜਦ ਵੀ ਉਹ ਵੇਖਦੀ ਕਿ ਮਸ਼ਹੂਰ ਨੈਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੂਏ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਗਵਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਧਾਇ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।