ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਾਨੁषਂ ਮਧ੍ਯੇ ਯਤ੍ਸਾ ਪਤਿਮਵਿਨ੍ਦਤ। ਨਨੁ ਤਸ੍ਯਾ ਭਵੇਨ੍ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਵਿਪੁਲਂ ਦਣ੍ਡਧਾਰਣਮ੍
"ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚੋਂ ਪਤੀ ਚੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਖਤ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਕਲਿਨਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤੇ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਭਨੁਜ੍ਞਾਤੇ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਲੋ ਵृਤਃ
ਕਲੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੇ ਸਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਨਲ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਸੀ।"
ਕਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਂ ਨਾਸ਼੍ਰਯੇਤ ਨਲਂ ਨृਪਮ੍। ਯੋ ਵੇਦ ਧਰ੍ਮਾਨਖਿਲਾਨ੍ਯਥਾਵਚ੍ਚਰਿਤਵ੍ਰਤਃ
"ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਚੁਣੇਗਾ ਉਹ ਨਲ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ?"
ਯੋऽਧੀਤੇ ਚਤੁਰੋ ਵੇਦਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਖ੍ਯਾਨਪਞ੍ਚਮਾਨ੍। ਅਹਿਂਸਾਨਿਰਤੋ ਯਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
"ਜੋ ਚਾਰੇ ਵੇਦ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪੜ੍ਹ ਚੁੱਕਾ, ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਅਡਿੱਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।"
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਧृਤਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਪਃ ਸ਼ੌਚਂ ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ। ਧ੍ਰੁਵਾਣਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇ ਲੋਕਪਾਲਸਮੇ ਨृਪੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੁਨਰ, ਡਿੱਠ, ਗਿਆਨ, ਤਪ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਇੰਦਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਠੰਡਕ ਪੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂਰੂਪਂ ਨਲਂ ਯੋ ਵੈ ਕਾਮਯੇਚ੍ਛਪਿਤੁਂ ਕਲੇ। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸ ਸ਼ਪੇਨ੍ਮੂਢੋ ਹਨ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਐਸੇ ਗੁਣਵਾਨ ਨਲ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਬਾਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੱਥੀਂ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂਗੁਣਂ ਨਲਂ ਯੋ ਵੈ ਕਾਮਯੇਚ੍ਛਪਿਤੁਂ ਕਲੇ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇ ਸ ਨਰਕੇ ਮਞ੍ਜੇਦਗਾਧੇ ਵਿਪੁਲੇ ਹ੍ਰਦੇ
ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਐਸੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਨਲ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਲਿਂ ਦੇਵਾ ਦ੍ਵਾਪਰਂ ਚ ਦਿਵਂ ਯਯੁਃ। ਤਤੋ ਗਤੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਕਲਿਰ੍ਦ੍ਵਾਪਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਕਲਿ ਤੇ ਦੁਆਪਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਕਲਿ ਨੇ ਦੁਆਪਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਂਯਨ੍ਤੁਂ ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਕੋਪਂ ਨਲੇ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਾਪਰ। ਭ੍ਰਂਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਾਨ੍ਨ ਭੈਮ੍ਯਾ ਸਹ ਰਂਸ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਹੇ ਦੁਆਪਰ, ਮੈਂ ਨਲ ਕੋਲ ਰਹਾਂਗਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਦਿਆਂਗਾ; ਉਹ ਭੈਮਯਾ ਨਾਲ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਾਣੇਗਾ।
ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। `ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਕृਤੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਨ੍ਕृਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਵੀ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੀਂ; ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਰੇਂ।
ਏਵਂ ਸ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਪਰੇਣ ਕਲਿਃ ਸਹ। ਆਜਗਾਮ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਰਾਜਾ ਸ ਨੈषਧਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਆਪਰ ਨਾਲ ਸੌਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਕਲਿ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਨੈਸ਼ਧਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਲ ਸੀ।
ਸ ਨਿਤ੍ਯਮਨ੍ਤਰਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੀ ਨਿषਧੇष੍ਵਵਸਚ੍ਚਿਰਮ੍। ਅਥਾਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਲਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਨੈਸ਼ਧਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਕਲਿ ਨੂੰ ਨਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੁਕ ਮਿਲ ਗਈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਤ੍ਰਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਸਂਧ੍ਯਾਮਨ੍ਵਾਸ੍ਤ ਨੈषਧਃ। ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ੌਚਂ ਤਤ੍ਰੈਨਂ ਕਲਿਰਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਨਲ ਨੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰ ਕੇ ਹੱਥ ਧੋਏ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰੀ, ਪਰ ਪੈਰ ਨਾ ਧੋਏ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਲਿ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਨਲਂ ਸਮੀਪਂ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯ ਚ। ਗਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਕਰਮਾਹੇਦਮੇਹਿ ਦੀਵ੍ਯ ਨਲੇਨ ਵੈ
ਨਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਕਲਿ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਆ, ਨਲ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡੀਏ।'
ਅਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯੂਤੇ ਨਲਂ ਜੇਤਾ ਭਵਾਨ੍ਹਿ ਸਹਿਤੋ ਮਯਾ। ਨਿषਧਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਜਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਲਂ ਨृਪਮ੍
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋ ਕੇ ਤੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਨਲ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ; ਨਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਨੈਸ਼ਧਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਲਿਨਾ ਪੁष੍ਕਰੋ ਨਲਮਭ੍ਯਯਾਤ੍। ਕਲਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵृषੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵੈ ਪੁष੍ਕਰਮਨ੍ਵਯਾਤ੍
ਕਲਿ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨਲ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਤੇ ਕਲਿ ਜੂਏ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ।
ਆਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਨਲਂ ਵੀਰਂ ਪੁष੍ਕਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਦੀਵ੍ਯਾਵੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਾਤਾ ਵृषੇਣੇਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨਲ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਜੂਏ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਮੇ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਸਮਾਹ੍ਵਾਨਂ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਮਨ੍ਯਤ
ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਇਹ ਚੁਣੌਤੀ ਠੁਕਰਾ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਵੈਦਰਭੀ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸਨੇ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਸਮਝਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹਸਾ ਦੇਵਿਤੁਂ ਸਂਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦੇਵਾਭਿਭੂਤੇਨ ਦੈਵਾਵਿष੍ਟੋ ਜਨਾਧਿਪਃ।' ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਯਾਨਯੁਗ੍ਯਸ੍ ਵਾਸਸਾਮ੍। ਆਵਿष੍ਟਃ ਕਲਿਨਾ ਦ੍ਯੂਤੇ ਜੀਯਤੇ ਸ੍ਮ ਨਲਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਨਲ ਦਾ ਭਰਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਨਲ ਤੇ ਕਲਿ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀ, ਤਾਂ ਨਲ ਨੇ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਰਥ ਤੇ ਕਪੜੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਤਮਕ੍ਸ਼ਮਦਸਂਮਤ੍ਤਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਨ ਤੁ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਨਿਵਾਰਣੇऽਭਵਚ੍ਛਕ੍ਤੋ ਦੀਵ੍ਯਮਾਨਮਰਿਂਦਮਮ੍
ਜੂਏ ਦੀ ਲਤ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋਏ ਨਲ ਨੂੰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕੋਈ ਵੀ ਦੋਸਤ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਤਤਃ ਪੌਰਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਰਾਜਾਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਨਿਵਾਰਯਿਤੁਮਾਤੁਰਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਤੇ ਮੰਤਰੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਆ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸੂਤ ਉਪਾਗਮ੍ਯ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਏष ਪੌਰਜਨੋ ਦੇਵਿ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਾਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਰਥੀ ਦਮਯੰਤਿ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, 'ਰਾਣੀ ਜੀ, ਲੋਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹਨ।'
ਨਿਵੇਦ੍ਯਤਾਂ ਨੈषਧਾਯ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਾ ਵ੍ਯਸਨਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਨੈਲ ਨੂੰ ਇਹ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਧਰਮ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦੇ ਪੱਖਦਾਰ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਾ ਬਾष੍ਪਕਲਯਾ ਵਾਚਾ ਦੁਃਖੇਨ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਉਵਾਚ ਨੈषਧਂ ਭੈਮੀ ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਚੇਤਨਾ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੋਣ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਨੈਲ ਨੂੰ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਕਹਿ ਉਠੀ।
ਰਾਜਨ੍ਪੌਰਜਨੋ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਰਵਸ੍ਥਿਤਃ। `ਵृਦ੍ਧੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਣਿਗ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਲੋਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਜ਼ੁਰਗ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਵੀ ਹਨ।
ਆਗਤਂ ਸਹਿਤਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਵਲਮ੍ਬਨਮ੍।' ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸੀਤ੍ਯੇਵਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਭਾषਤ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਆਏ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਤੇ ਆਸ ਲੈ ਕੇ; ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿੰਦੀ ਰਹੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੋ।
ਤਾਂ ਤਥਾ ਰੁਚਿਰਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਂ ਤਥਾਵਿਧਾਮ੍। ਆਵਿष੍ਟਃ ਕਲਿਨਾ ਰਾਜਾ ਨਾਭ੍ਯਭਾषਤ ਕਿਂਚਨ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਚੈਵ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ। ਨਾਯਮਸ੍ਤੀਤਿ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਜਗ੍ਮੁਰਾਲਯਾਨ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਸ਼ਹਰੀ, ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦੇ ਹੋ ਕੇ, 'ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ' ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਥਾ ਤਦਭਵਦ੍ਦ੍ਯੂਤਂ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯ ਨਲਸ੍ਯ ਚ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਬਹੂਨ੍ਮਾਸਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਸ੍ਤ੍ਵਜੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੇ ਨੈਲ ਵਿਚ ਜੂਏ ਦਾ ਖੇਡ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਚੱਲੀ, ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਨੈਲ ਹਾਰ ਗਿਆ।