ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਜ੍ਞੇ ਗਤਿਂ ਚਾਨੁਤ੍ਤਮਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਨੈषਧਾਯ ਦਦੌ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਨੈਸ਼ਧਾ ਨੂੰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਸ਼ੁਭ ਮਾਰਗ ਦਿੱਤੀ।
ਅਗ੍ਨਿਰਾਤ੍ਮਭਵਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਨੈषਧਃ। ਲੋਕਾਨਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਅਗਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਨੈਸ਼ਧਾ ਚਾਹੇ, ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਸੰਤਾਨ ਦਿੱਤੀ; ਹੋਤਾਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਯਮਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਨਰਸਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਪਰਮਾਂ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍। ਅਪਾਂਪਤਿਰਪਾਂ ਭਾਵਂ ਯਤ੍ਰਵਾਞ੍ਛਤਿ ਨੈਪਧਃ ।। ਸ੍ਰਜਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇਚ ਮਿਥੁਨਂ ਦਦੁਃ
ਯਮ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ; ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਨੈਸ਼ਧਾ ਚਾਹੇ, ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀਆਂ ਵਣਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜੋੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰਾਨੇਵਂ ਪ੍ਰਦਾਯਾਸ੍ਯ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਗਤਾਃ। `ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਲੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਚ ਭਾਰਤ। ਯਥਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤਥੈਵ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਜਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਨਲ ਅਤੇ ਦਮਯੰਤੀਆਂ, ਭਾਰਤਾ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਿਆ; ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖਿਆ, ਮਹਾਰਾਜ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਵਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭੀਮੋ ਰਾਜਾऽਤਿਮਾਨੁषਮ੍। ਸਮਾਗਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਪਾਲੇਸੁ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਭੀਮਾ ਨੇ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਯੰਵਰ ਕੀਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾਰਾਜਮਣ੍ਡਲਮृਦ੍ਧਿਮਤ੍। ਅਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਨੈषਧਂ ਵਵ੍ਰੇ ਭੈਮੀ ਧਰ੍ਮੇਣ ਭਾਰਤ
ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੈਸ਼ਧਾ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਭਾਰਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਵृਤੇ ਚ ਨੈषਧੇ ਭੈਮ੍ਯਾ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਚ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ। ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹੀਪਾਲਾਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਨੈਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਤੇ ਸੁਆਯੰਵਰ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸ਼੍ਚਾਨੁਭੂਯਾਸ੍ਯ ਵਿਵਾਹਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮੁਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਵਿਆਹ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਵਿਵਾਹਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਲਸ੍ਯ ਚ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਭੀਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਤੇ ਨਲ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ।
ਉष੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਤਥਾਕਾਮਂ ਨੈषਧੋ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂਵਰਃ। ਭੀਮੇਨ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਜਗਾਮ ਨਗਰਂ ਸ੍ਵਕਮ੍। ਅਵਾਪ੍ਯ ਨਾਰੀਰਤ੍ਨਂ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕੋਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਨੈਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਕੁਝ ਦਿਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਭੀਮ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰੇਮੇ ਸਹ ਤਯਾ ਰਾਜਞ੍ਛਚ੍ਯੇਵ ਬਲਵृਤ੍ਰਹਾ। ਅਤੀਵ ਮੁਦਿਤੋ ਰਾਜਾ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨੋਂਸ਼ੁਮਾਨਿਵ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਨਲ ਨੇ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ।
ਅਰਞ੍ਜਯਤ੍ਪ੍ਰਜਾ ਵੀਰੋ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਰਿਪਾਲਯਨ੍। ਈਜੇ ਚਾਪ੍ਯਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਯਯਾਤਿਰਿਵ ਨਾਹੁषਃ। ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਧੀਮਾਨ੍ਕ੍ਰਤੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਯਯਾਤੀ ਵਾਂਗ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕੀਤਾ, ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਯੱਗ ਕੀਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪੁਗਸ਼੍ਚ ਰਮਣੀਯੇषੁ ਵਨੇषੂਪਵਨੇषੁ ਚ। ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਹ ਨਲੋ ਵਿਜਹਾਰਾਮਰੋਪਮਃ
ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਨਲ ਨੇ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰੱਬਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਜਨਯਾਮਾਸ ਚ ਤਤੋ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਂ ਸੁਤਂ ਚਾਪਿ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਾਂ ਚਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਉਸ ਮੋਹਰੇ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨਲ ਨੇ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰਸੇਨ ਤੇ ਇੱਕ ਧੀ ਇੰਦਰਸੇਨਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਸ ਯਜਮਾਨਸ਼੍ਚ ਵਿਹਰਂਸ਼੍ਚ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਰਰਕ੍ਸ਼ ਵਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣਾਂ ਵਸੁਧਾਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵृਤੇ ਤੁ ਨੈषਧੇ ਭੈਮ੍ਯਾ ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹੌਜਸਃ। ਯਾਨ੍ਤੋ ਦਦृਸ਼ੁਰਾਯਾਨ੍ਤਂ ਦ੍ਵਾਪਰਂ ਕਲਿਨਾ ਸਹ
ਜਦੋਂ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੇ ਨੈਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਲੋਕਪਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦੁਆਪਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਲਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਲਵृਤ੍ਰਹਾ। ਦ੍ਵਾਪਰੇਣ ਸਹਾਯੇਨ ਕਲੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਸਿ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਕਲੀ ਨੂੰ ਦੁਆਪਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਲੀ, ਤੂੰ ਦੁਆਪਰ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਦੱਸ?"
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਲਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍। ਗਤ੍ਵਾ ਹਿ ਵਰਯਿष੍ਯੇ ਤਾਂ ਮਨੋ ਹਿ ਮਮ ਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਕਲੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਯੰਵਰ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।"
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਃ ਸ ਸ੍ਵਯਂਵਰਃ। ਵृਤਸ੍ਤਯਾ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਪਤਿਰਸ੍ਮਤ੍ਸਮੀਪਤਃ
ਇੰਦਰ ਹੱਸ ਕੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਤਾਂ ਸੁਆਯੰਵਰ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਕਲਿਃ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਦੇਵਾਨਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਲੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਾਨੁषਂ ਮਧ੍ਯੇ ਯਤ੍ਸਾ ਪਤਿਮਵਿਨ੍ਦਤ। ਨਨੁ ਤਸ੍ਯਾ ਭਵੇਨ੍ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਵਿਪੁਲਂ ਦਣ੍ਡਧਾਰਣਮ੍
"ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚੋਂ ਪਤੀ ਚੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਖਤ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਕਲਿਨਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤੇ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਭਨੁਜ੍ਞਾਤੇ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਲੋ ਵृਤਃ
ਕਲੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੇ ਸਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਨਲ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਸੀ।"
ਕਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਂ ਨਾਸ਼੍ਰਯੇਤ ਨਲਂ ਨृਪਮ੍। ਯੋ ਵੇਦ ਧਰ੍ਮਾਨਖਿਲਾਨ੍ਯਥਾਵਚ੍ਚਰਿਤਵ੍ਰਤਃ
"ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਚੁਣੇਗਾ ਉਹ ਨਲ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ?"
ਯੋऽਧੀਤੇ ਚਤੁਰੋ ਵੇਦਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਖ੍ਯਾਨਪਞ੍ਚਮਾਨ੍। ਅਹਿਂਸਾਨਿਰਤੋ ਯਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
"ਜੋ ਚਾਰੇ ਵੇਦ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪੜ੍ਹ ਚੁੱਕਾ, ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਅਡਿੱਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।"
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਧृਤਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਪਃ ਸ਼ੌਚਂ ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ। ਧ੍ਰੁਵਾਣਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇ ਲੋਕਪਾਲਸਮੇ ਨृਪੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੁਨਰ, ਡਿੱਠ, ਗਿਆਨ, ਤਪ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਇੰਦਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਠੰਡਕ ਪੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂਰੂਪਂ ਨਲਂ ਯੋ ਵੈ ਕਾਮਯੇਚ੍ਛਪਿਤੁਂ ਕਲੇ। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸ ਸ਼ਪੇਨ੍ਮੂਢੋ ਹਨ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਐਸੇ ਗੁਣਵਾਨ ਨਲ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਬਾਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੱਥੀਂ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂਗੁਣਂ ਨਲਂ ਯੋ ਵੈ ਕਾਮਯੇਚ੍ਛਪਿਤੁਂ ਕਲੇ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇ ਸ ਨਰਕੇ ਮਞ੍ਜੇਦਗਾਧੇ ਵਿਪੁਲੇ ਹ੍ਰਦੇ
ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਐਸੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਨਲ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਲਿਂ ਦੇਵਾ ਦ੍ਵਾਪਰਂ ਚ ਦਿਵਂ ਯਯੁਃ। ਤਤੋ ਗਤੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਕਲਿਰ੍ਦ੍ਵਾਪਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਕਲਿ ਤੇ ਦੁਆਪਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਕਲਿ ਨੇ ਦੁਆਪਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਂਯਨ੍ਤੁਂ ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਕੋਪਂ ਨਲੇ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਾਪਰ। ਭ੍ਰਂਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਾਨ੍ਨ ਭੈਮ੍ਯਾ ਸਹ ਰਂਸ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਹੇ ਦੁਆਪਰ, ਮੈਂ ਨਲ ਕੋਲ ਰਹਾਂਗਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਦਿਆਂਗਾ; ਉਹ ਭੈਮਯਾ ਨਾਲ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਾਣੇਗਾ।
ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। `ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਕृਤੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਨ੍ਕृਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਵੀ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੀਂ; ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਰੇਂ।