ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਪ੍ਰਦਧ੍ਯੌ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਤਮਾ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਰਾਜੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨਃ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਨृਪਤਿਂ ਤਦਾ। ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁषਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਮਪਾਵਰ੍ਤਤ ਕਾਸ਼੍ਯਪਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਕਾਸ਼ਯਪ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਘੱਟ ਉਮਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਤ੍ਤਂ ਮੁਨਿਵਰਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਾਦ੍ਯਾਵਦੀਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਤਕਸ਼ਕ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਾਸ਼ਯਪ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍। ਅਥ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਗਚ੍ਛਨ੍ਸ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਜਗਤੀਪਤਿਮ੍
ਤਕਸ਼ਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿषਹਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ ਨਿਉਂਦੇ ਦਿਵਿਆ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਬਚਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਯਾ ਵਞ੍ਚਯਿਤਵ੍ਯੋऽਸੌ ਕ ਉਪਾਯੋ ਭਵੇਦਿਤਿ। ਤਤਸ੍ਤਾਪਸਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਸ ਭੁਜਂਗਮਾਨ੍
'ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ—ਕਿਹੜਾ ਢੰਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?' ਫਿਰ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਯੂਯਮਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਰਾਜਾਨਂ ਕਾਰ੍ਯਵਤ੍ਤਯਾ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਣੇ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਓ।
ਤੇ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸਮਾਦਿष੍ਟਾਸ੍ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭੁਜਙ੍ਗਮਾਃ
ਉਹ ਸੱਪ, ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਉਪਨਿਨ੍ਯੁਸ੍ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਦਰ੍ਭਾਨਮ੍ਭਃ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਰਾਜੇ ਲਈ ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਫਲ ਲੈ ਆਏ; ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਲਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਾਨ੍। ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਨਾਗੇषੁ ਤਾਪਸਚ੍ਛਦ੍ਮਰੂਪਿषੁ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ'; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਸੱਪ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚਲੇ ਗਏ,
ਅਮਾਤ੍ਯਾਨ੍ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੁ ਭਵਨ੍ਤੋ ਵੈ ਸ੍ਵਾਦੂਨੀਮਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਓ।'
ਤਾਪਸੈਰੁਪਨੀਤਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਸਹਿਤਾ ਮਯਾ। ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਸਸਚਿਵਃ ਫਲਾਨ੍ਯਾਦਾਤੁਮੈਚ੍ਛਤ
ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਲਿਆਏ ਫਲ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਫਲ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਵਿਧਿਨਾ ਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੋ ਵੈ ऋषਿਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤੇਨ ਤੁ। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਫਲੇ ਨਾਗਸ੍ਤਮੇਵਾਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਰਸਮ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਉਹੀ ਫਲ ਖਾਧਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਸੀ।
ਤਤੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਫਲਾਤ੍ਕृਮਿਰਭੂਦਣੁਃ। ਹ੍ਰਸ੍ਵਕਃ ਕृष੍ਣਨਯਨਸ੍ਤਾਮ੍ਰਵਰ੍ਣੋऽਥ ਸ਼ੌਨਕ
ਜਦ ਉਹ ਫਲ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਕੀੜਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ—ਛੋਟਾ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ।
ਸ ਤਂ ਗृਹ੍ਯ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਚਿਵਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਸ੍ਤਮਭ੍ਯੇਤਿ ਸਵਿਤਾ ਵਿषਾਦਦ੍ਯ ਨ ਮੇ ਭਯਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ।'
ਸਤ੍ਯਵਾਗਸ੍ਤੁ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕृਮਿਰ੍ਮਾਂ ਦਸ਼ਤਾਮਯਮ੍। ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਨਾਮ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵੈ ਤਥਾ ਪਰਿਹृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਪਰ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਕੀੜਾ ਮੈਨੂੰ ਡੱਸੇਗਾ; ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਮ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤੇ ਚੈਨਮਨ੍ਵਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗ੍ਰੀਵਾਯਾਂ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਹ
ਮੰਤਰੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ; ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਕੀੜਾ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਕृਮਿਕਂ ਪ੍ਰਾਹਸਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਮੁਮੂਰ੍षੁਰ੍ਨष੍ਟਚੇਤਨਃ। ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨੇਵ ਭੋਗੇਨ ਤਕ੍ਸ਼ਕੇਣਾਭਿਵੇष੍ਟਿਤਃ
ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਛੇਤੀ ਕੀੜਾ ਰੱਖ ਲਿਆ; ਹੱਸਦੇ-ਹੱਸਦੇ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਿੰਡਾ ਉਸ 'ਤੇ ਲਪੇਟ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਫਲਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯਤ੍ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਞੇ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍। ਵੇष੍ਟਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਭੋਗੇਨ ਵਿਨਦ੍ਯ ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਅਦਸ਼ਤ੍ਪृਥਿਵੀਪਾਲਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਪਨ੍ਨਗੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪਿੰਡਾ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਡੱਸ ਲਿਆ।
ਤਂ ਤਥਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੋਗੇਨ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੰਡੇ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਪਏ।
ਤਂ ਤੁ ਨਾਗਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤਥਾ ਯਾਨ੍ਤਮਾਕਾਸ਼ੇ ਨਾਗਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਭੱਜ ਪਏ; ਉਹ ਅਜੀਬ ਸੱਪ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਸੀਮਨ੍ਤਮਿਵ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਨਭਸਃ ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਤਕ੍ਸ਼ਕਂ ਪਨ੍ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੂੰ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਹੱਦ ਬਣਾਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਤਦ੍ਗृਹਮਗ੍ਨਿਨਾ ਵृਤਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਵਿषਜੇਨ ਭੋਗਿਨਃ। ਭਯਾਤ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ ਪਪਾਤ ਤਚ੍ਚਾਸ਼ਨਿਤਾਡਿਤਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਉਹ ਘਰ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਤੇ ਸੱਪ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੋਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ; ਉਹ ਘਰ ਵਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਨृਪੇ ਤਕ੍ਸ਼ਕਤੇਜਸਾਹਤੇ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਰਲੋਕਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦਿਜੋ ਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤਸ੍ਤਦਾ ਤਥੈਵ ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਨृਪਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਆਤਮਾ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨृਪਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰਵਾਸਿਨੋ ਜਨਾਃ। ਨृਪਂ ਯਮਾਹੁਸ੍ਤਮਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨਂ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਂ ਜਨਮੇਜਯਂ ਜਨਾਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਕਿਹਾ।
ਸ ਬਾਲ ਏਵਾਰ੍ਯਮਤਿਰ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ ਸਹੈਵ ਤੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੋਹਿਤੈਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੁਰੁਪੁਂਗਵਾਗ੍ਰਜੋ ਯਥਾऽਸ੍ਯ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਹਾਲੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕੁਰੁ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਦਾਦਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾਨਮਮਿਤ੍ਰਤਾਪਨਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਨृਪਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ। ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਮਾਣਮੁਪੇਤ੍ਯ ਕਾਸ਼ਿਪ ਵਪੁष੍ਟਮਾਰ੍ਥਂ ਵਰਯਾਂਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਸੁਵਰਨਵਰਮਾ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਪਾਸ ਗਏ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖਾਤਰ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗੇ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਪੁष੍ਟਮਾਂ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਾਯ ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮਤਃ। ਸ ਚਾਪਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਦਾ ਯੁਤੋऽਭਵ- ਨ੍ਨ ਚਾਨ੍ਯਨਾਰੀषੁ ਮਨੋ ਦਧੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਕੁਰੁ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਵੱਲ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ।
ਸਰਃਸੁ ਫੁਲ੍ਲੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਚੇਤਾ ਵਿਜਹਾਰ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਤਥਾ ਸ ਰਾਜਨ੍ਯਵਰੋ ਵਿਜਹ੍ਰਿਵਾਨ੍ ਯਥੋਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਰਾ ਪੁਰੂਰਵਾਃ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਖ਼ੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਵਪੁष੍ਟਮਾ ਚਾਪਿ ਵਰਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪ੍ਰਤੀਤਰੂਪਾ ਸਮਵਾਪ੍ਯ ਭੂਪਤਿਮ੍। ਭਾਵੇਨ ਰਾਮਾ ਰਮਯਾਂਬਭੂਵ ਤਂ ਵਿਹਾਰਕਾਲੇष੍ਵਵਰੋਧਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਵਪੁਸ਼ਟਮਾ, ਜੋ ਪਤਿਵਰਤਾ ਸੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਮਾ ਵਾਂਗ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਹੋ ਕੇ, ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਦੀ ਸੀ।