ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਪੀਨਾ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਬਾਹਵਃ ਪਰਿਘੋਪਮਾਃ। ਆਕਾਰਵਰ੍ਣਸੁਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ੀਰ੍षਾ ਇਵੋਰਗਾਃ
ਉਥੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੜੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ, ਆਕਰਸ਼ਕ ਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ, ਰੰਗ ਤੇ ਆਕਾਰ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰ, ਪੰਜ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੀਆਂ।
ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨਿ ਚਾਰੂਣਿ ਸੁਨਾਸਾਨਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ। ਮੁਖਾਨਿ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਯਥਾ ਦਿਵਿ
ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ, ਵਧੀਆ ਵਾਲਾਂ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਨੱਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤਤੋ ਰਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ। ਮੁष੍ਣਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਭਯਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੂषਿ ਚ ਮਨਾਂਸਿ ਚ
ਫਿਰ ਦਮਯੰਤੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਤ ਨਾਲ, ਰੰਗ-ਮੰਚ ਵਿਚ ਆਈ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮਨ ਲੈ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਪਤਿਤਾ ਤੇषਾਂ ਦृष੍ਟਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਸਕ੍ਤਾऽਭੂਨ੍ਨ ਚਚਾਲ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਪਈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਈਆਂ, ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਹਿਲਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਨਾਮਸੁ ਭਾਰਤ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭੈਮੀ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਪਞ੍ਚ ਤੁਲ੍ਯਾਕृਤੀਨਿਹ
ਜਦ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਉਚਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਇੱਥੇ ਪੰਜ ਆਦਮੀ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਾਕृਤੀਨ੍ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਸਂਦੇਹਾਦਥ ਵੇਦਰ੍ਭੀ ਨਾਭ੍ਯਜਾਨਾਨ੍ਨਲਂ ਨृਪਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੰਦੇਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ, ਤੇ ਨਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਵਯੋਵੇषਰੂਪਾਣਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾ।' ਯਂਯਂ ਹਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਤੇषਾਂ ਤਂਤਂ ਮੇਨੇ ਨਲਂ ਨृਪਮ੍। ਸਾਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾऽਥ ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਰੂਪ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਨਾਰੀ ਨੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਲ ਰਾਜਾ ਸਮਝਿਆ; ਸੋਚਦਿਆਂ, ਸੋਹਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਤਰਕ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਕਥਂ ਨੁ ਦੇਵਾਞ੍ਜਾਨੀਯਾਂ ਕਥਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਨਲਂ ਨृਪਮ੍। ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਸਾ ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ
ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਾਂ, ਤੇ ਨਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਾਂ? ਇੰਝ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਦੇਵਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਾਨਿ ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਸ੍ਥਵਿਰੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਯਾਦ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਭਾਰਤ, ਉਹਨਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਤਾਨੀਹ ਤਿष੍ਠਤਾਂ ਭੂਮਾਵੇਕਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਏਵਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਇੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੀ; ਇੰਝ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਮਨ੍ਯਤ। ਵਾਚਾ ਚ ਮਨਸਾ ਚੈਵ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯ ਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਰਣ ਲੈਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵੇਪਮਾਨੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਹਂਸਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਮੇ ਨੈषਧੋ ਵृਤਃ। ਪਤਿਤ੍ਵੇ ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਦੇਵਾਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਮੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਕੰਬਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ, ਉਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਣ।'
ਮਨਸਾ ਵਚਸਾ ਚੈਵ ਯਥਾ ਨਾਤਿਚਰਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਿਬੁਧਾਸ੍ਤਮੇਵ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਮੇ
'ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਣ।'
ਯਥਾ ਦੇਵੈਃ ਸ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਵਿਹਿਤੋ ਨਿषਧਾਧਿषਃ। ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤਮੇਵ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਮੇ
'ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਣ।'
ਯਥੇਦਂ ਵ੍ਰਤਮਾਰਬ੍ਧਂ ਨਲਸ੍ਯਾਰਾਧਨੇ ਮਯਾ। ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤਮੇਵ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਮੇ
'ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਨਲ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਇਹ ਵਚਨ ਲਿਆ, ਉਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਣ।'
ਸ੍ਵਂ ਚੈਵ ਰੂਪਂ ਪੁष੍ਯਨ੍ਤੁ ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਯਥਾऽਹਮਭਿਜਾਨੀਯਾਂ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍
'ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੇ ਗਏ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਾਂ।'
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਕਰੁਣਂ ਪ੍ਰਤਿਦੇਵਿਤਮ੍। ਨਿਸ਼੍ਚਯਂਪਰਮਂ ਤਥ੍ਯਮਨੁਰਾਗਂ ਚ ਨੈषਧੇ
ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਦੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ, ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਨਿਸ਼ਧ ਲਈ ਪਿਆਰ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਨੋਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚ ਭਕ੍ਤਿਂ ਰਾਗਂ ਚ ਨੈषਧੇ। ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਦੇਵਾਃ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਲਿਙ੍ਗਧਾਰਣੇ
ਉਸ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸਮਝ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਧ ਲਈ ਲਗਾਵਟ ਸਪਸ਼ਟ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾਈ।
ਸਾऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਸ੍ਵੇਦਾਨ੍ਸ੍ਤਬ੍ਧਲੋਚਨਾਨ੍। ਅਮ੍ਲਾਨਸ੍ਰਗ੍ਰਜੋਹੀਨਾਨ੍ਸ੍ਥਿਤਾਨਸ੍ਪृਸ਼ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਅੱਖਾਂ ਠਹਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਜਮੀਨ ਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹਦੇ ਹੋਏ, ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਦੇਖਿਆ।
ਛਾਯਾਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਮ੍ਲਾਨਸ੍ਰਗ੍ਰਜਃਸ੍ਵੇਦਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਭੂਮਿष੍ਠੋ ਨੈषਧਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਮੇषੇਣ ਚ ਸੂਚਿਤਃ
ਦੂਜਾ, ਛਾਂ ਵਰਗਾ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਹਾਰ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਇਹ ਨੈਸ਼ਧਾ ਸੀ, ਜੋ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਆ ਗਿਆ।
ਸਾ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਨੈषਧਂ ਵਰਯਾਮਾਸ ਭੈਮੀ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨੈਸ਼ਧਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤਾ, ਭੀਮਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਨੈਸ਼ਧਾ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਵਿਲਜ੍ਜਮਾਨਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਜਗ੍ਰਾਹਾਯਤਲੋਚਨਾ। ਸ੍ਕਨ੍ਧਦੇਸ਼ੇऽਸृਜਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਰਜਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਲਜਜਾ ਨਾਲ, ਨਜ਼ਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਦਾ ਕੋਨਾ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਵਣਮਾਲਾ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਵਰਯਾਮਾਸ ਚੈਵੈਨਂ ਪਤਿਤ੍ਵੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਤਤੋ ਹਾਹੇਤਿ ਸਹਸਾ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨਰਾਧਿਪੈਃ
ਉਜਲੀਆਂ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ 'ਹਾਏ!' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਦੇਵੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਭਾਰਤ। ਵਿਸ੍ਮਿਤੈਰੀਰਿਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਦ੍ਭਿਰ੍ਨਲਂ ਨृਪਮ੍
ਉਥੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਕੇ ਨਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਭਾਰਤਾ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀਂ ਤੁ ਕੌਰਵ੍ਯ ਵੀਰਸੇਨਸੁਤੋ ਨृਪਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਦ੍ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਵੀਰਸੇਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭਜਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪੁਮਾਂਸਂ ਦੇਵਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਭਰ੍ਤਾਰਮੇਤਤ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਰਤਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ, ਸੁਭਾਗੀਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਤਾ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਜਾਣ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਵਚ੍ਚ ਮੇ ਧਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਾ ਦੇਹੇ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਯਿ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਜਦ ਤਕ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗੀ, ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ; ਇਹ ਸੱਚ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤਥਾ ਵਾਗ੍ਭਿਰਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਧੰਨਵਾਦ ਦੇ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਤਃ ਪ੍ਰੀਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਨ੍। ਤਾਨੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਾਞ੍ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਮਨਸਾ ਤਦਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੇ ਆਗੂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ।
ਵृਤੇ ਤੁ ਨੈषਧੇ ਭੈਮ੍ਯਾ ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹੌਜਸਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਲਾਯਾष੍ਟੌ ਵਰਾਨ੍ਦਦੁਃ
ਭੀਮਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਨੈਸ਼ਧਾ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਲ ਨੂੰ ਅੱਠ ਵਰ ਦਿੱਤੇ।