ਏष ਧਰ੍ਮੋ ਯਦਿ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੋ ਮਮਾਪਿ ਭਵਿਤਾ ਤਤਃ। ਏਵਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਭਦ੍ਰੇ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਧਰਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਸ ਲਈ, ਸੁਭਾਵਤੀ, ਐਸਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਤੋ ਬਾष੍ਪਾਕੁਲਾਂਵਾਚਂ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤੀ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਨਲਂ ਰਾਜਾਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਦਮਯੰਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਆਵਾਜ਼ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪਿੱਛੇ ਹੋਈ ਅਤੇ ਨਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਯੁਪਾਯੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਨਿਰਪਾਯੋ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਯੇਨ ਦੋषੋ ਨ ਭਵਿਤਾ ਤਵ ਰਾਜਨ੍ਕਥਂਚਨ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਂ ਚੈਵ ਹਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਆਯਾਨ੍ਤੁ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂਵਰਃ
ਤੁਸੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਆ ਜਾਓ।
ਤਤੋऽਹਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਤ੍ਵਾਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਵਰਯਿष੍ਯੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨੈਵਂ ਦੋषੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁਣਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਂਪਤੇ। ਆਜਗਾਮ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਵੈਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਲ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੁੜ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਮਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਥਾऽऽਯਾਨ੍ਤਂ ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੈਨਂ ਤਤੋऽਪृਚ੍ਛਨ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਨਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਕਿਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਦ ਭੂਮਿਪਤੇऽਨਘ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁੱਧ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ? ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਹੀ? ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਭਵਦ੍ਭਿਰਹਮਾਦਿष੍ਟੋ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸੁਮਹਾਕਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਦਣ੍ਡਿਭਿਃ ਸ੍ਥਵਿਰੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦਮਯੰਤਿ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸੀ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਲਾਠੀਧਾਰੀ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਚ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਨਰਃ। ऋਤੇ ਤਾਂ ਪਾਰ੍ਤਿਵਸੁਤਾਂ ਭਵਤਾਮੇਵ ਤੇਜਸਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ, ਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਜੋਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ।
ਸਖ੍ਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਸ੍ਤਾਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਸਰ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਵਿਬੁਧੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨੋਟਿਸ ਕੀਤਾ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਵਰ੍ਣ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਚ ਮਯਾ ਭਵਤ੍ਸੁ ਰੁਚਿਰਾਨਨਾਂ। ਮਾਮੇਵ ਗਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਵृਣੀਤੇ ਸਾ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ; ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਕੁੜੀ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਵ ਮਾਂ ਬਾਲਾ ਆਯਾਨ੍ਤੁ ਸਹਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਮ ਯਤ੍ਰਸ੍ਵਯਂਵਰਃ
ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਦਰ, ਮੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਜਾਓ।'
ਤੇषਾਮਹਂ ਸਂਨਿਧੌ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨੈषਧ। ਏਵਂ ਤਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੋषੋ ਨ ਭਵਿਤੇਤਿ ਹ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਨੈਸ਼ਧ ਦੇ ਨਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁਣਾਂਗੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।
ਏਤਾਵਦੇਵ ਵਿਬੁਧਾ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮੁਪਾਹृਤਮ੍। ਮਯਾ ਸ਼ੇषੇ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤੁ ਭਵਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਹੀ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ; ਬਾਕੀ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਵਾਹ ਹੋ।
ਅਥ ਕਾਲੇ ਸ਼ੁਭੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਥੌ ਪੁਣ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤਥਾ। ਆਜੁਹਾਵ ਮਹੀਪਾਲਾਨ੍ਭੀਮੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਚੰਗਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਭੀਮ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਲਈ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹृਚ੍ਛਯਪੀਡਿਤਾਃ। ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਸਮਪਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦਮਯਨ੍ਤੀਮਭੀਪ੍ਸਵਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆ ਗਏ।
ਕਨਕਸ੍ਤਮ੍ਭਰੁਚਿਰਂ ਤੋਰਣੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍। ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਨृਪਾ ਰਙ੍ਗਂ ਮਹਾਸਿਂਹ ਇਵਾਚਲਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਰੰਗਭੂਮੀ ਵਿਚ, ਰਾਜੇ ਵੱਡੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਾਸਨੇषੁ ਵਿਵਿਧੇष੍ਵਾਸੀਨਾਃ ਪृਥਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸੁਰਭਿਸ੍ਰਗ੍ਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਮृष੍ਟਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਾਃ
ਉਥੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸਨਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਾਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣਾਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਗਿਰਿਗੁਹਾਮਿਵ। `ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਨਲੋ ਦੇਵੈਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕੋ ਨਰਾਧਿਪ
ਸਿੰਘਾਂ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਸਿੰਘਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਲ, ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਪੀਨਾ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਬਾਹਵਃ ਪਰਿਘੋਪਮਾਃ। ਆਕਾਰਵਰ੍ਣਸੁਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ੀਰ੍षਾ ਇਵੋਰਗਾਃ
ਉਥੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੜੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ, ਆਕਰਸ਼ਕ ਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ, ਰੰਗ ਤੇ ਆਕਾਰ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰ, ਪੰਜ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੀਆਂ।
ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨਿ ਚਾਰੂਣਿ ਸੁਨਾਸਾਨਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ। ਮੁਖਾਨਿ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਯਥਾ ਦਿਵਿ
ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ, ਵਧੀਆ ਵਾਲਾਂ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਨੱਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤਤੋ ਰਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ। ਮੁष੍ਣਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਭਯਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੂषਿ ਚ ਮਨਾਂਸਿ ਚ
ਫਿਰ ਦਮਯੰਤੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਤ ਨਾਲ, ਰੰਗ-ਮੰਚ ਵਿਚ ਆਈ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮਨ ਲੈ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਪਤਿਤਾ ਤੇषਾਂ ਦृष੍ਟਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਸਕ੍ਤਾऽਭੂਨ੍ਨ ਚਚਾਲ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਪਈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਈਆਂ, ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਹਿਲਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਨਾਮਸੁ ਭਾਰਤ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭੈਮੀ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਪਞ੍ਚ ਤੁਲ੍ਯਾਕृਤੀਨਿਹ
ਜਦ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਉਚਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਇੱਥੇ ਪੰਜ ਆਦਮੀ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਾਕृਤੀਨ੍ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਸਂਦੇਹਾਦਥ ਵੇਦਰ੍ਭੀ ਨਾਭ੍ਯਜਾਨਾਨ੍ਨਲਂ ਨृਪਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੰਦੇਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ, ਤੇ ਨਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਵਯੋਵੇषਰੂਪਾਣਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾ।' ਯਂਯਂ ਹਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਤੇषਾਂ ਤਂਤਂ ਮੇਨੇ ਨਲਂ ਨृਪਮ੍। ਸਾਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾऽਥ ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਰੂਪ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਨਾਰੀ ਨੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਲ ਰਾਜਾ ਸਮਝਿਆ; ਸੋਚਦਿਆਂ, ਸੋਹਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਤਰਕ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਕਥਂ ਨੁ ਦੇਵਾਞ੍ਜਾਨੀਯਾਂ ਕਥਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਨਲਂ ਨृਪਮ੍। ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਸਾ ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ
ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਾਂ, ਤੇ ਨਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਾਂ? ਇੰਝ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਦੇਵਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਾਨਿ ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਸ੍ਥਵਿਰੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਯਾਦ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਭਾਰਤ, ਉਹਨਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਤਾਨੀਹ ਤਿष੍ਠਤਾਂ ਭੂਮਾਵੇਕਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਏਵਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਇੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੀ; ਇੰਝ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।