ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਹ੍ਯਾਚਰਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਚ੍ਛਤਿ। ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਮਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਵਰਯਸ੍ਵ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਇਨਸਾਨ ਜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਨਿਰਮਲ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਚੁਣੋ।
ਵਿਰਜਾਂਸਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਦਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਰਜਸ੍ਤਥਾ। ਭੂषਣਾਨਿ ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੁ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵੈ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਪੜੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੋ, ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ।
ਯ ਇਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗ੍ਰਸਤੇ ਪੁਨਃ। ਹੁਤਾਸ਼ਮੀਸ਼ਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾ ਤਂ ਨ ਵਰਯੇਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਜੋ ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਚੁਣੇਗਾ?
ਯਸ੍ ਦਣ੍ਡਭਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨੁਰੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾ ਤਂ ਨ ਵਰਯੇਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਡੰਡੇ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਫੋਲਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਚੁਣੇਗਾ?
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਮਰ੍ਦਨਮ੍। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾ ਤਂ ਨ ਵਰਯੇਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇੰਦਰ—ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਚੁਣੇਗਾ?
ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਵਿਸ਼ਙ੍ਕੇਨ ਮਨਸਾ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ। ਵਰੁਣਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਸੁਹृਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਸ਼ृਣੁ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਹੀ ਸਮਝੋ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰ ਲਓ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਵਰੁਣ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਨੈषਧੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਬਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਮਾਪ੍ਲੁਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੋਕਜੇਨਾਥ ਵਾਰਿਣਾ
ਨਿਸ਼ਾਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਯੰਤੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਦੇਵੇਭ੍ਯੋऽਹਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ ਯਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਵृਣੇ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਦੀ ਹਾਂ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਦਿਲੋਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਵੇषਮਾਨਾਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਮ੍। ਦੌਤ੍ਯੇਨਾਗਤ੍ਯ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਮੀਪ੍ਸਿਤਂ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ, ਭੇਸ ਬਦਲ ਕੇ, ਕਿਹਾ, "ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਆ ਕੇ, ਸੁਭਾਗੀਏ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ।"
ਕਥਂ ਹ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਪਰਾਰ੍ਥੇ ਯਤ੍ਨਮਾਰਭ੍ਯ ਕਥਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਮਿਹੋਤ੍ਸਹੇ
ਜਦ ਮੈਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਖਾਤਰ ਇਹ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਏष ਧਰ੍ਮੋ ਯਦਿ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੋ ਮਮਾਪਿ ਭਵਿਤਾ ਤਤਃ। ਏਵਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਭਦ੍ਰੇ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਧਰਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਸ ਲਈ, ਸੁਭਾਵਤੀ, ਐਸਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਤੋ ਬਾष੍ਪਾਕੁਲਾਂਵਾਚਂ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤੀ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਨਲਂ ਰਾਜਾਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਦਮਯੰਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਆਵਾਜ਼ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪਿੱਛੇ ਹੋਈ ਅਤੇ ਨਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਯੁਪਾਯੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਨਿਰਪਾਯੋ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਯੇਨ ਦੋषੋ ਨ ਭਵਿਤਾ ਤਵ ਰਾਜਨ੍ਕਥਂਚਨ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਂ ਚੈਵ ਹਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਆਯਾਨ੍ਤੁ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂਵਰਃ
ਤੁਸੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਆ ਜਾਓ।
ਤਤੋऽਹਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਤ੍ਵਾਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਵਰਯਿष੍ਯੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨੈਵਂ ਦੋषੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁਣਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਂਪਤੇ। ਆਜਗਾਮ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਵੈਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਲ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੁੜ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਮਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਥਾऽऽਯਾਨ੍ਤਂ ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੈਨਂ ਤਤੋऽਪृਚ੍ਛਨ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਨਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਕਿਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਦ ਭੂਮਿਪਤੇऽਨਘ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁੱਧ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ? ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਹੀ? ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਭਵਦ੍ਭਿਰਹਮਾਦਿष੍ਟੋ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸੁਮਹਾਕਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਦਣ੍ਡਿਭਿਃ ਸ੍ਥਵਿਰੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦਮਯੰਤਿ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸੀ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਲਾਠੀਧਾਰੀ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਚ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਨਰਃ। ऋਤੇ ਤਾਂ ਪਾਰ੍ਤਿਵਸੁਤਾਂ ਭਵਤਾਮੇਵ ਤੇਜਸਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ, ਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਜੋਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ।
ਸਖ੍ਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਸ੍ਤਾਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਸਰ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਵਿਬੁਧੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨੋਟਿਸ ਕੀਤਾ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਵਰ੍ਣ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਚ ਮਯਾ ਭਵਤ੍ਸੁ ਰੁਚਿਰਾਨਨਾਂ। ਮਾਮੇਵ ਗਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਵृਣੀਤੇ ਸਾ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ; ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਕੁੜੀ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਵ ਮਾਂ ਬਾਲਾ ਆਯਾਨ੍ਤੁ ਸਹਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਮ ਯਤ੍ਰਸ੍ਵਯਂਵਰਃ
ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਦਰ, ਮੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਜਾਓ।'
ਤੇषਾਮਹਂ ਸਂਨਿਧੌ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨੈषਧ। ਏਵਂ ਤਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੋषੋ ਨ ਭਵਿਤੇਤਿ ਹ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਨੈਸ਼ਧ ਦੇ ਨਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁਣਾਂਗੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।
ਏਤਾਵਦੇਵ ਵਿਬੁਧਾ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮੁਪਾਹृਤਮ੍। ਮਯਾ ਸ਼ੇषੇ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤੁ ਭਵਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਹੀ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ; ਬਾਕੀ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਵਾਹ ਹੋ।
ਅਥ ਕਾਲੇ ਸ਼ੁਭੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਥੌ ਪੁਣ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤਥਾ। ਆਜੁਹਾਵ ਮਹੀਪਾਲਾਨ੍ਭੀਮੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਚੰਗਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਭੀਮ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਲਈ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹृਚ੍ਛਯਪੀਡਿਤਾਃ। ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਸਮਪਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦਮਯਨ੍ਤੀਮਭੀਪ੍ਸਵਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆ ਗਏ।
ਕਨਕਸ੍ਤਮ੍ਭਰੁਚਿਰਂ ਤੋਰਣੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍। ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਨृਪਾ ਰਙ੍ਗਂ ਮਹਾਸਿਂਹ ਇਵਾਚਲਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਰੰਗਭੂਮੀ ਵਿਚ, ਰਾਜੇ ਵੱਡੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਾਸਨੇषੁ ਵਿਵਿਧੇष੍ਵਾਸੀਨਾਃ ਪृਥਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸੁਰਭਿਸ੍ਰਗ੍ਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਮृष੍ਟਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਾਃ
ਉਥੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸਨਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਾਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣਾਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਗਿਰਿਗੁਹਾਮਿਵ। `ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਨਲੋ ਦੇਵੈਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕੋ ਨਰਾਧਿਪ
ਸਿੰਘਾਂ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਸਿੰਘਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਲ, ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆਇਆ।