ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾ ਨਲਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ। ਨਲਂ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਦੇਵਦੂਤਮਿਹਾਗਤਮ੍
ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਨੈਸ਼ਧ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕਲਿਆਣੀ, ਮੈਨੂੰ ਨੈਸ਼ਧ ਜਾਣ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ।"
ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰੁਣੋ ਯਮਃ। ਤੇषਾਮਨ੍ਯਤਮਂ ਦੇਵਂ ਪਤਿਂ ਵਰਯ ਸ਼ੋਭਨੇ
"ਦੇਵਤਾ — ਸ਼ਕਰ, ਅਗਨਿ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਯਮ — ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੇ, ਉਹਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲੈ।"
ਤੇषਾਮੇਵ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਹਮਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਨ ਮਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਾਪ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
"ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਾ ਦੇਖਿਆ, ਨਾ ਰੋਕਿਆ।"
ਏਤਦਰ੍ਥਮਹਂ ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮੈਃ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਕੁਰੁष੍ਵ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ
"ਇਸ ਲਈ, ਭਲੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈ।"
ਸਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਨਲਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰਣਯਸ੍ਵ ਯਥਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਂ ਰਾਜਨ੍ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਨਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੜਾ ਮਨ ਚਾਹੋ, ਦੱਸੋ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?"
ਅਹਂ ਚੈਵ ਹਿ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਨ੍ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਵਸੁ ਕਿਂਚਨਾ। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਵ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਣਯਮੀਸ਼੍ਵਰ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਦੌਲਤ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕਰ ਲੋ, ਮਾਲਕ।
ਹਂਸਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਯਤ੍ਤੁ ਤਨ੍ਮਾਂ ਦਹਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਹਿ ਮਯਾ ਵੀਰ ਰਾਜਾਨਃ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਪਰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਭਜਮਾਨਾਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਮਾਨਦ। ਵਿषਮਗ੍ਨਿਂ ਜਲਂ ਰਜ੍ਜੁਮਾਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਤਵ ਕਾਰਣਾਤ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੈਂ ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲਾਂਗ ਲਵਾਂਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾ ਨਲਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ। ਤਿष੍ਠਤ੍ਸੁ ਲੋਕਪਾਲੇषੁ ਕਥਂ ਮਾਨੁषਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਵੈਦਰਭ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਨਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਇੱਥੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਆਮ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚਾਹ ਸਕਦੀ ਹੈਂ?"
ਯੇषਾਮਹਂ ਲੋਕਕृਤਾਮੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਨ ਪਾਦਰਜਸਾ ਤੁਲ੍ਯੋ ਮਨਸ੍ਤੇ ਤੇषੁ ਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ—ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇ।
ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਹ੍ਯਾਚਰਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਚ੍ਛਤਿ। ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਮਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਵਰਯਸ੍ਵ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਇਨਸਾਨ ਜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਨਿਰਮਲ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਚੁਣੋ।
ਵਿਰਜਾਂਸਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਦਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਰਜਸ੍ਤਥਾ। ਭੂषਣਾਨਿ ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੁ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵੈ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਪੜੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੋ, ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ।
ਯ ਇਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗ੍ਰਸਤੇ ਪੁਨਃ। ਹੁਤਾਸ਼ਮੀਸ਼ਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾ ਤਂ ਨ ਵਰਯੇਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਜੋ ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਚੁਣੇਗਾ?
ਯਸ੍ ਦਣ੍ਡਭਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨੁਰੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾ ਤਂ ਨ ਵਰਯੇਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਡੰਡੇ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਫੋਲਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਚੁਣੇਗਾ?
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਮਰ੍ਦਨਮ੍। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾ ਤਂ ਨ ਵਰਯੇਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇੰਦਰ—ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਚੁਣੇਗਾ?
ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਵਿਸ਼ਙ੍ਕੇਨ ਮਨਸਾ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ। ਵਰੁਣਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਸੁਹृਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਸ਼ृਣੁ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਹੀ ਸਮਝੋ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰ ਲਓ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਵਰੁਣ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਨੈषਧੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਬਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਮਾਪ੍ਲੁਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੋਕਜੇਨਾਥ ਵਾਰਿਣਾ
ਨਿਸ਼ਾਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਯੰਤੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਦੇਵੇਭ੍ਯੋऽਹਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ ਯਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਵृਣੇ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਦੀ ਹਾਂ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਦਿਲੋਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਵੇषਮਾਨਾਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਮ੍। ਦੌਤ੍ਯੇਨਾਗਤ੍ਯ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਮੀਪ੍ਸਿਤਂ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ, ਭੇਸ ਬਦਲ ਕੇ, ਕਿਹਾ, "ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਆ ਕੇ, ਸੁਭਾਗੀਏ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ।"
ਕਥਂ ਹ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਪਰਾਰ੍ਥੇ ਯਤ੍ਨਮਾਰਭ੍ਯ ਕਥਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਮਿਹੋਤ੍ਸਹੇ
ਜਦ ਮੈਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਖਾਤਰ ਇਹ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਏष ਧਰ੍ਮੋ ਯਦਿ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੋ ਮਮਾਪਿ ਭਵਿਤਾ ਤਤਃ। ਏਵਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਭਦ੍ਰੇ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਧਰਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਸ ਲਈ, ਸੁਭਾਵਤੀ, ਐਸਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਤੋ ਬਾष੍ਪਾਕੁਲਾਂਵਾਚਂ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤੀ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਨਲਂ ਰਾਜਾਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਦਮਯੰਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਆਵਾਜ਼ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪਿੱਛੇ ਹੋਈ ਅਤੇ ਨਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਯੁਪਾਯੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਨਿਰਪਾਯੋ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਯੇਨ ਦੋषੋ ਨ ਭਵਿਤਾ ਤਵ ਰਾਜਨ੍ਕਥਂਚਨ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਂ ਚੈਵ ਹਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਆਯਾਨ੍ਤੁ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂਵਰਃ
ਤੁਸੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਆ ਜਾਓ।
ਤਤੋऽਹਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਤ੍ਵਾਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਵਰਯਿष੍ਯੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨੈਵਂ ਦੋषੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁਣਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਂਪਤੇ। ਆਜਗਾਮ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਵੈਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਲ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੁੜ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਮਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਥਾऽऽਯਾਨ੍ਤਂ ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੈਨਂ ਤਤੋऽਪृਚ੍ਛਨ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਨਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਕਿਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਦ ਭੂਮਿਪਤੇऽਨਘ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁੱਧ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ? ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਹੀ? ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਭਵਦ੍ਭਿਰਹਮਾਦਿष੍ਟੋ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸੁਮਹਾਕਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਦਣ੍ਡਿਭਿਃ ਸ੍ਥਵਿਰੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦਮਯੰਤਿ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸੀ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਲਾਠੀਧਾਰੀ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਚ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਨਰਃ। ऋਤੇ ਤਾਂ ਪਾਰ੍ਤਿਵਸੁਤਾਂ ਭਵਤਾਮੇਵ ਤੇਜਸਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ, ਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਜੋਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ।