ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਥ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਾਗ੍ਨਿਕਾਃ। ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਸਮੀਪਮਮਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ, ਅਮਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚੋ ਮਹਤ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਹृष੍ਟਾ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਵਯਮਪ੍ਯੁਤ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ; ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਅਸੀਂ ਵੀ ਚੱਲੀਏ।'
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਗਣਾਃ ਸਹਵਾਹਨਾਃ। ਵਿਦਰ੍ਭਾਨਭਿਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਯਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਵਿਦਰਭ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਲੋਪਿ ਰਾਜਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਗਮਮ੍। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀਮਨੁਵ੍ਰਤਃ
ਕੌਂਤਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਨਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਯੰਤੀ ਲਈ ਨਿਵੇਕਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵਾਃ ਪਥਿ ਨਲਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਭੂਤਲੇ ਸ੍ਤਿਤਮ੍। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਸ੍ਥਿਤਂ ਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾ ਮਨ੍ਮਥਂ ਰੂਪਸਂਪਦਾ
ਫਿਰ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਦੇਵਾਂ ਨੇ ਨਲ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਰੂਪ ਤੇ ਸੋਭਾ ਵਿਚ ਮਨਮਥ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਪਾਲਾਸ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਯਥਾ ਰਵਿਮ੍। ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਵਿਗਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਰੂਪਸਂਪਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰਹੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਚਕਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨੈषਧਂ ਰਾਜਨ੍ਨਵਤੀਰ੍ਯ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਲ ਨੂੰ ਨਭ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਭੋਭੋ ਨਿषਧਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਲ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਭਵਾਤ੍। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਰੁ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਦੂਤੋ ਭਵ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਲ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਡਾ ਦੂਤ ਬਣ।
ਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਨਲਃ ਕਰਿष੍ਯ ਇਤਿ ਭਾਰਤ। ਅਥੈਤਾਨ੍ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਨਲ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, 'ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ', ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੇ ਵੈ ਭਵਨ੍ਤਃ ਕਸ਼੍ਚਾਸੌ ਯਸ੍ਯਾਹਂ ਦੂਤ ਈਪ੍ਸਿਤਃ। ਕਿਂਚ ਤਤ੍ਰਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਸ ਲਈ ਦੂਤ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹਾਂ? ਉਥੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਨੈषਧੇਨ ਮਘਵਾਨਭ੍ਯਭਾषਤ। ਅਮਰਾਨ੍ਵੈ ਨਿਬੋਧਾਸ੍ਮਾਨ੍ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮਾਗਤਾਨ੍
ਨਲ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਾਨੂੰ ਅਮਰ ਸਮਝ, ਅਸੀਂ ਦਮਯੰਤੀ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਯਮਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵਾਯਮਪਾਂਪਤਿਃ। ਸ਼ਰੀਰਾਨ੍ਤਕਰੋ ਨॄਣਾਂ ਯਮੋऽਯਮਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਇਹ ਅੱਗ ਹੈ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਹੈ, ਤੇ ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਯਮ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਆਖਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਸਮਾਗਤਾਨਸ੍ਮਾਨ੍ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯੈ ਨਿਵੇਦਯ। ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਤੂੰ ਦਮਯੰਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਕਿ ਅਸੀਂ, ਮਹੇਂਦਰ ਆਦਿ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਏ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰੁਣੋ ਯਮਃ। ਤੇषਾਮਨ੍ਯਤਮਂ ਦੇਵਂ ਪਤਿਤ੍ਵੇ ਵਰਯਸ੍ਵ ਹ
ਦੇਵ — ਸ਼ਕਰ, ਅੱਗ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਯਮ — ਤੈਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇਕ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਨਲਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਏਕਾਰ੍ਥਸਮਵੇਤਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰੇषਯਿਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਸ਼ਕਰ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨਲ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਇਕ ਹੀ ਮਨ ਹੈ, ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਨਾ ਭੇਜੋ।'
ਕਥ ਹਿ ਜਾਤਸਂਕਲ੍ਪਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮੁਤ੍ਸृਜਤੇ ਪੁਮਾਨ੍। ਪਰਾਰ੍ਥਮੀਦृਸ਼ਂ ਵਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵੈ ਪਸ਼੍ਯਾਮਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੁਰਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਐਸਾ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਚੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨੈषਧੇਨ ਮਘਵਾਨ੍ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍।' ਕਰਿष੍ਯ ਇਤਿਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਮਸ੍ਮਾਸੁ ਨੈषਧ। ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਜ ਨੈषਧ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੈਸ਼ਧ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕਰੇਗਾ, ਨੈਸ਼ਧ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਨੈਸ਼ਧ, ਜਲਦੀ ਚਲਾ ਜਾ।"
ਸ ਵੈ ਤ੍ਵਮਾਗਤਾਨਸ੍ਮਾਨ੍ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯੈ ਨਿਵੇਦਯ। ਸ਼੍ਰੇਯਸਾ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਮਰਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਤੇ ਪੂਣ ਲਏਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਦੇਵੈਸ੍ਤੈਰ੍ਨੈषਧਃ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਕਥਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੈਸ਼ਧ ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, "ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?"
ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਸੀਤਿ ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪੁਨਰੇਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ। ਜਗਾਮ ਸ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਵੇਗਾ।" ਨੈਸ਼ਧ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ ਦਮਯੰਤਿ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਵੈਦਰ੍ਭੀਂ ਸਖੀਗਣਸਮਾਵृਤਾਮ੍। ਦੇਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਂ ਵਪੁषਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਚਮਕ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨ ਤੇ ਚੰਗੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਤੀਵ ਸੁਕੁਮਾਰਾਙ੍ਗੀਂ ਤਨੁਮਧ੍ਯਾਂ ਸੁਲੋਚਨਾਮ੍। ਆਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤੀਮਿਵ ਚ ਤਾਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਬਹੁਤ ਨਾਜੁਕ ਸਨ, ਕਮਰ ਪਤਲੀ, ਅੱਖਾਂ ਸੁੰਦਰ। ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹ ਚੰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਵਵृਧੇ ਕਾਮਸ੍ਤਾਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍। ਸਤ੍ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਮਾਣਸ੍ਤੁਧਾਰਯਾਮਾਸ ਹृਚ੍ਛਯਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਮਸਕਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਨੈਸ਼ਧ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸ ਲਈ ਇੱਛਾ ਵਧ ਗਈ। ਪਰ ਸੱਚ ਦੀ ਨਿਭਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾ ਨੈषਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਪਰਮਾਙ੍ਗਨਾਃ। ਆਸਨੇਭ੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਸ੍ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍षਿਤਾਃ
ਨੈਸ਼ਧ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਬੜੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਤੋਂ ਉਠ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ਼੍ਚ ਮੁਪ੍ਰੀਤਾ ਨਲਂ ਤਾ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਨ ਚੈਨਮਭ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਮਨੋਭਿਸ੍ਤ੍ਵਭ੍ਯਪੂਜਯਨ੍
ਉਹ ਸਖੀਆਂ, ਅਜਬ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨੈਸ਼ਧ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀਆਂ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਅਹੋ ਰੂਪਮਹੋ ਕਾਨ੍ਤਿਰਹੋ ਧੈਰ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕੋऽਯਂ ਦੇਵੋऽਥਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
"ਵਾਹ, ਕਿੰਨਾ ਰੂਪ! ਵਾਹ, ਕਿੰਨੀ ਚਮਕ! ਵਾਹ, ਕਿੰਨਾ ਹੌਸਲਾ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ! ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ — ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ, ਜਾਂ ਯਕਸ਼, ਜਾਂ ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।"
ਨ ਤਾਸ੍ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵ੍ਯਾਹਰ੍ਤੁਮਪਿ ਕਿਂਚਨ। ਤੇਜਸਾ ਧਰ੍षਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲਜ੍ਜਾਵਤ੍ਯੋ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਲੱਜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਆਖ ਸਕੀਆਂ।
ਅਥੈਨਂ ਸ੍ਮਯਮਾਨੇਵ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਾਭਿਭਾषਿਣੀ। ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਨਲਂ ਵੀਰਮਭ੍ਯਭਾषਤ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਫਿਰ ਦਮਯੰਤਿ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਲਦੀ ਹੋਈ, ਨੈਸ਼ਧ ਵਿਰ ਨੂੰ ਅਜਬ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੀ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗ ਮਮ ਹृਚ੍ਛਯਵਰ੍ਧਨ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸ੍ਯਮਰਵਦ੍ਵੀਰ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇऽਨਘ
"ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਨਿਰਵਿਗਨ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਵਿਰ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਆਇਆ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।"
ਕਥਮਾਗਮਨਂ ਚੇਹ ਕਥਂ ਚਾਸਿ ਨ ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਹਿ ਮੇ ਵੇਸ਼੍ਮ ਰਾਜਾ ਚੈਵੋਗ੍ਰਸ਼ਾਸਨਃ
"ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਚਲਿਆ? ਮੇਰਾ ਮਹਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵੀ ਸਖਤ ਹੈ।"