ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਂ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇऽਦ੍ਯ ਵਨਸ੍ਪਤੌ। ਅਹਂ ਸਂਜੀਵਯਾਮ੍ਯੇਨਂ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਭੁਜਂਗਮ
ਪੰਨਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇਸ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਵੇਖ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਦੇਖ ਲੈ, ਸੱਪ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਭਸ੍ਮਰਾਸ਼ੀਕृਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਸਮਜੀਵਯਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਣਯੋਗ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਾਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰ ਬਣੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਙ੍ਕੁਰਂ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤਃ ਪਰ੍ਣਦ੍ਵਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਪਲਾਸ਼ਿਨਂ ਸ਼ਾਖਿਨਂ ਚ ਤਥਾ ਵਿਟਪਿਨਂ ਪੁਨਃ
ਉਥੇ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਅੰਕੁਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਦੋ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਫਿਰ ਟਾਹਣੀ, ਫਿਰ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਡਾਲ, ਤੇ ਮੁੜ ਫੈਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਬਣਾਇਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜੀਵਿਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਉਵਾਚ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੈਤਦਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਤ੍ਵਯਿ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭਾ ਹੈ।'
ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਦ੍ਵਿषਂ ਹਨ੍ਯਾ ਮਮ ਵਾ ਮਦ੍ਵਿਧਸ੍ਯ ਵਾ। ਕਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਥਮਭਿਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਯਾਸਿ ਤਤ੍ਰ ਤਪੋਧਨ
ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਉਂਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਥੇ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤਪਸਵੀ?
ਯਤ੍ਤੇऽਭਿਲषਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਅਹਮੇਵ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਤੇ ਯਦ੍ਯਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜੋ ਫਲ ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਆਪ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਾਭਿਭੂਤੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁषਿ ਨਰਾਧਿਪੇ। ਘਟਮਾਨਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸਂਸ਼ਯਿਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਸੰਦੇਹ ਵਾਲੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਤਤੋ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਤੇ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਨਿਰਂਸ਼ੁਰਿਵ ਘਰ੍ਮਾਂਸ਼ੁਰਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਮਿਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਜਗਮਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ੋਭਾ ਇਥੋਂ ਐਸੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਧਨਾਰ੍ਥੀ ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਤ੍ਰ ਤਨ੍ਮੇ ਦੇਹਿ ਭੁਜਂਗਮ। ਤਤੋऽਹਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਸ੍ਵਾਪਤੇਯਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵੈ
ਮੈਂ ਉਥੇ ਧਨ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੇ ਦੇ, ਸੱਪ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਯਾਵਦ੍ਧਨਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਤੋऽਧਿਕਮ੍। ਅਹਮੇਵ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜਿੰਨਾ ਧਨ ਤੂੰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਮੰਗਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਪ੍ਰਦਧ੍ਯੌ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਤਮਾ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਰਾਜੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨਃ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਨृਪਤਿਂ ਤਦਾ। ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁषਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਮਪਾਵਰ੍ਤਤ ਕਾਸ਼੍ਯਪਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਕਾਸ਼ਯਪ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਘੱਟ ਉਮਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਤ੍ਤਂ ਮੁਨਿਵਰਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਾਦ੍ਯਾਵਦੀਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਤਕਸ਼ਕ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਾਸ਼ਯਪ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍। ਅਥ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਗਚ੍ਛਨ੍ਸ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਜਗਤੀਪਤਿਮ੍
ਤਕਸ਼ਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿषਹਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ ਨਿਉਂਦੇ ਦਿਵਿਆ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਬਚਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਯਾ ਵਞ੍ਚਯਿਤਵ੍ਯੋऽਸੌ ਕ ਉਪਾਯੋ ਭਵੇਦਿਤਿ। ਤਤਸ੍ਤਾਪਸਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਸ ਭੁਜਂਗਮਾਨ੍
'ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ—ਕਿਹੜਾ ਢੰਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?' ਫਿਰ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਯੂਯਮਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਰਾਜਾਨਂ ਕਾਰ੍ਯਵਤ੍ਤਯਾ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਣੇ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਓ।
ਤੇ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸਮਾਦਿष੍ਟਾਸ੍ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭੁਜਙ੍ਗਮਾਃ
ਉਹ ਸੱਪ, ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਉਪਨਿਨ੍ਯੁਸ੍ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਦਰ੍ਭਾਨਮ੍ਭਃ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਰਾਜੇ ਲਈ ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਫਲ ਲੈ ਆਏ; ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਲਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਾਨ੍। ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਨਾਗੇषੁ ਤਾਪਸਚ੍ਛਦ੍ਮਰੂਪਿषੁ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ'; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਸੱਪ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚਲੇ ਗਏ,
ਅਮਾਤ੍ਯਾਨ੍ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੁ ਭਵਨ੍ਤੋ ਵੈ ਸ੍ਵਾਦੂਨੀਮਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਓ।'
ਤਾਪਸੈਰੁਪਨੀਤਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਸਹਿਤਾ ਮਯਾ। ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਸਸਚਿਵਃ ਫਲਾਨ੍ਯਾਦਾਤੁਮੈਚ੍ਛਤ
ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਲਿਆਏ ਫਲ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਫਲ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਵਿਧਿਨਾ ਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੋ ਵੈ ऋषਿਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤੇਨ ਤੁ। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਫਲੇ ਨਾਗਸ੍ਤਮੇਵਾਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਰਸਮ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਉਹੀ ਫਲ ਖਾਧਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਸੀ।
ਤਤੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਫਲਾਤ੍ਕृਮਿਰਭੂਦਣੁਃ। ਹ੍ਰਸ੍ਵਕਃ ਕृष੍ਣਨਯਨਸ੍ਤਾਮ੍ਰਵਰ੍ਣੋऽਥ ਸ਼ੌਨਕ
ਜਦ ਉਹ ਫਲ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਕੀੜਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ—ਛੋਟਾ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ।
ਸ ਤਂ ਗृਹ੍ਯ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਚਿਵਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਸ੍ਤਮਭ੍ਯੇਤਿ ਸਵਿਤਾ ਵਿषਾਦਦ੍ਯ ਨ ਮੇ ਭਯਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ।'
ਸਤ੍ਯਵਾਗਸ੍ਤੁ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕृਮਿਰ੍ਮਾਂ ਦਸ਼ਤਾਮਯਮ੍। ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਨਾਮ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵੈ ਤਥਾ ਪਰਿਹृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਪਰ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਕੀੜਾ ਮੈਨੂੰ ਡੱਸੇਗਾ; ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਮ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤੇ ਚੈਨਮਨ੍ਵਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗ੍ਰੀਵਾਯਾਂ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਹ
ਮੰਤਰੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ; ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਕੀੜਾ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਕृਮਿਕਂ ਪ੍ਰਾਹਸਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਮੁਮੂਰ੍षੁਰ੍ਨष੍ਟਚੇਤਨਃ। ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨੇਵ ਭੋਗੇਨ ਤਕ੍ਸ਼ਕੇਣਾਭਿਵੇष੍ਟਿਤਃ
ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਛੇਤੀ ਕੀੜਾ ਰੱਖ ਲਿਆ; ਹੱਸਦੇ-ਹੱਸਦੇ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਿੰਡਾ ਉਸ 'ਤੇ ਲਪੇਟ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਫਲਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯਤ੍ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਞੇ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍। ਵੇष੍ਟਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਭੋਗੇਨ ਵਿਨਦ੍ਯ ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਅਦਸ਼ਤ੍ਪृਥਿਵੀਪਾਲਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਪਨ੍ਨਗੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪਿੰਡਾ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਡੱਸ ਲਿਆ।
ਤਂ ਤਥਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੋਗੇਨ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੰਡੇ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਪਏ।