ਨਾਰਦਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੌ ਮਹਾਵ੍ਰਤੌ। ਦੇਵਰਾਜਸ੍ ਭਵਨਂ ਵਿਵਿਸ਼ਾਤੇ ਸੁਪੂਜਿਤੌ
ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਪਰਵਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਦੇਵਰਾਜ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਤਾਵਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਘਵਾ ਤਤਃ ਕੁਸ਼ਲਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਨਾਮਯਂ ਚਾਪਿ ਤਯੋਃ ਸਰ੍ਵਗਤਂ ਵਿਭੁਃ
ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਥਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ।
ਆਵਯੋਃ ਕਸ਼ਲਂ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਗਤਮੀਸ਼੍ਵਰ। ਲੋਕੇ ਚ ਮਘਵਨ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਨੋ ਨृਪਾਃ ਕੁਸ਼ਲਿਨੋ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਡੀ ਹਾਲਤ ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਘਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਬਲਵृਤ੍ਰਹਾ। ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਃ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਯੋਧਿਨਃ
ਨਾਰਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਾਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ ਲੜਦੇ ਹਨ?'
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਧਨਂ ਕਾਲੇ ਯੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਪਰਾਡ੍ਯੁਖਾਃ। ਅਯਂ ਲੋਕੋऽਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਯਥੈਵ ਮਮ ਕਾਮਧੁਕ੍
ਜੋ ਯੋਧੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾ ਪਿੱਠ ਦਿਖਾਏ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਲੋਕ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ।
ਕ੍ਵਨੁ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਨਹਮ੍। ਆਗਚ੍ਛਤੋ ਮਹੀਪਾਲਾਨ੍ਦਯਿਤਾਮਨਿਥੀਨ੍ਮਮ
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਉਂਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਮਘਵਨ੍ਯੇਨ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਰ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਹੇ ਮਘਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ ਕਿ ਰਾਜੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿਖਦੇ।'
ਵਿਦਰ੍ਭਰਾਜ੍ਞੋ ਦੁਹਿਤਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਰੂਪੇਣ ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ
ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸੋਹਣੇ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਭਵਿਤਾ ਨਚਿਰਾਦਿਵ। ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਸ ਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਜਲਦੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਉਥੇ ਜਾਣਗੇ।
ਤਾਂ ਰਤ੍ਨਭੂਤਾਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤੋ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਬਲਵृਤ੍ਰਨਿषੂਦਨ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਥ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਾਗ੍ਨਿਕਾਃ। ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਸਮੀਪਮਮਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ, ਅਮਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚੋ ਮਹਤ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਹृष੍ਟਾ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਵਯਮਪ੍ਯੁਤ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ; ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਅਸੀਂ ਵੀ ਚੱਲੀਏ।'
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਗਣਾਃ ਸਹਵਾਹਨਾਃ। ਵਿਦਰ੍ਭਾਨਭਿਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਯਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਵਿਦਰਭ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਲੋਪਿ ਰਾਜਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਗਮਮ੍। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀਮਨੁਵ੍ਰਤਃ
ਕੌਂਤਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਨਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਯੰਤੀ ਲਈ ਨਿਵੇਕਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵਾਃ ਪਥਿ ਨਲਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਭੂਤਲੇ ਸ੍ਤਿਤਮ੍। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਸ੍ਥਿਤਂ ਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾ ਮਨ੍ਮਥਂ ਰੂਪਸਂਪਦਾ
ਫਿਰ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਦੇਵਾਂ ਨੇ ਨਲ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਰੂਪ ਤੇ ਸੋਭਾ ਵਿਚ ਮਨਮਥ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਪਾਲਾਸ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਯਥਾ ਰਵਿਮ੍। ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਵਿਗਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਰੂਪਸਂਪਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰਹੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਚਕਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨੈषਧਂ ਰਾਜਨ੍ਨਵਤੀਰ੍ਯ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਲ ਨੂੰ ਨਭ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਭੋਭੋ ਨਿषਧਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਲ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਭਵਾਤ੍। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਰੁ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਦੂਤੋ ਭਵ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਲ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਡਾ ਦੂਤ ਬਣ।
ਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਨਲਃ ਕਰਿष੍ਯ ਇਤਿ ਭਾਰਤ। ਅਥੈਤਾਨ੍ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਨਲ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, 'ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ', ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੇ ਵੈ ਭਵਨ੍ਤਃ ਕਸ਼੍ਚਾਸੌ ਯਸ੍ਯਾਹਂ ਦੂਤ ਈਪ੍ਸਿਤਃ। ਕਿਂਚ ਤਤ੍ਰਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਸ ਲਈ ਦੂਤ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹਾਂ? ਉਥੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਨੈषਧੇਨ ਮਘਵਾਨਭ੍ਯਭਾषਤ। ਅਮਰਾਨ੍ਵੈ ਨਿਬੋਧਾਸ੍ਮਾਨ੍ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮਾਗਤਾਨ੍
ਨਲ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਾਨੂੰ ਅਮਰ ਸਮਝ, ਅਸੀਂ ਦਮਯੰਤੀ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਯਮਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵਾਯਮਪਾਂਪਤਿਃ। ਸ਼ਰੀਰਾਨ੍ਤਕਰੋ ਨॄਣਾਂ ਯਮੋऽਯਮਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਇਹ ਅੱਗ ਹੈ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਹੈ, ਤੇ ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਯਮ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਆਖਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਸਮਾਗਤਾਨਸ੍ਮਾਨ੍ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯੈ ਨਿਵੇਦਯ। ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਤੂੰ ਦਮਯੰਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਕਿ ਅਸੀਂ, ਮਹੇਂਦਰ ਆਦਿ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਏ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰੁਣੋ ਯਮਃ। ਤੇषਾਮਨ੍ਯਤਮਂ ਦੇਵਂ ਪਤਿਤ੍ਵੇ ਵਰਯਸ੍ਵ ਹ
ਦੇਵ — ਸ਼ਕਰ, ਅੱਗ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਯਮ — ਤੈਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇਕ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਨਲਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਏਕਾਰ੍ਥਸਮਵੇਤਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰੇषਯਿਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਸ਼ਕਰ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨਲ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਇਕ ਹੀ ਮਨ ਹੈ, ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਨਾ ਭੇਜੋ।'
ਕਥ ਹਿ ਜਾਤਸਂਕਲ੍ਪਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮੁਤ੍ਸृਜਤੇ ਪੁਮਾਨ੍। ਪਰਾਰ੍ਥਮੀਦृਸ਼ਂ ਵਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵੈ ਪਸ਼੍ਯਾਮਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੁਰਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਐਸਾ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਚੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨੈषਧੇਨ ਮਘਵਾਨ੍ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍।' ਕਰਿष੍ਯ ਇਤਿਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਮਸ੍ਮਾਸੁ ਨੈषਧ। ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਜ ਨੈषਧ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੈਸ਼ਧ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕਰੇਗਾ, ਨੈਸ਼ਧ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਨੈਸ਼ਧ, ਜਲਦੀ ਚਲਾ ਜਾ।"
ਸ ਵੈ ਤ੍ਵਮਾਗਤਾਨਸ੍ਮਾਨ੍ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯੈ ਨਿਵੇਦਯ। ਸ਼੍ਰੇਯਸਾ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਮਰਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਤੇ ਪੂਣ ਲਏਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਦੇਵੈਸ੍ਤੈਰ੍ਨੈषਧਃ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਕਥਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੈਸ਼ਧ ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, "ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?"
ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਸੀਤਿ ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪੁਨਰੇਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ। ਜਗਾਮ ਸ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਵੇਗਾ।" ਨੈਸ਼ਧ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ ਦਮਯੰਤਿ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।