ਨ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਭੋਗੇषੁ ਰਤਿਂ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਨ ਨਕ੍ਤਂ ਨ ਦਿਵਾ ਸ਼ੇਤੇ ਹਾਹੇਤਿ ਰੁਦਤੀ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਲੈਟਣ, ਬੈਠਣ ਜਾਂ ਆਰਾਮ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੀ; ਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਨਾ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੌਂਦੀ ਹੈ, ਸਦਾ 'ਹਾਏ' ਕਰਕੇ ਰੋਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਮਸ੍ਵਸ੍ਥਾਂ ਤਦਾਕਾਰਾਂ ਸਖ੍ਯਸ੍ਤਾ ਜਜ੍ਞਿਰਿਙ੍ਗਿਤੈਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਉਸ ਦੇ ਹਾਵਭਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਲਝਣ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਦਰ੍ਭਪਤਯੇ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸਖੀਜਨਃ। ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ਤਾਮਸ੍ਵਸ੍ਥਾਂ ਦਮਯਨ੍ਤੀਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਿਤ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਰ੍ਭੀਮੋ ਦਮਯਨ੍ਤੀਸਖੀਗਣਾਤ੍। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਦੁਹਿਤਾ ਮੇऽਦ੍ਯਨਾਤਿਸ੍ਵਸ੍ਥੇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਭੀਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਧੀ ਇੰਨੀ ਬੇਚੈਨ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈ?'
ਸ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹੀਪਾਲਃ ਸ੍ਵਾਂ ਸੁਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨਾਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਦਾਤ੍ਮਨਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤਯਾਮਾਸ ਮਹੀਪਾਲਾਨ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤਿਃ। ਏषੋऽਨੁਭੂਯਤਾਂ ਚੀਰਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਲਈ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤੋ ਵੀਰਾ ਰਾਜਾਨੋ ਭੀਮਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਘੋषੇਣ ਨਾਦਯਨ੍ਤੋ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਭਰਣੈਰ੍ਬਲੈਰ੍ਦृਸ਼੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤੈਃ
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਗੂੰਜੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਏ।
ਤੇषਾਂ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਯਥਾਰ੍ਹਮਕਰੋਤ੍ਪੂਜਾਂ ਤੇऽਵਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਿਤਾਃ
ਭੀਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਉਥੇ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ ਰਹੇ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਸੁਰਾਣਾਮृषਿਸਤ੍ਤਮੌ। ਅਟਮਾਨੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਮਿਤੋ ਗਤੌ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਾਰਦਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੌ ਮਹਾਵ੍ਰਤੌ। ਦੇਵਰਾਜਸ੍ ਭਵਨਂ ਵਿਵਿਸ਼ਾਤੇ ਸੁਪੂਜਿਤੌ
ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਪਰਵਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਦੇਵਰਾਜ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਤਾਵਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਘਵਾ ਤਤਃ ਕੁਸ਼ਲਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਨਾਮਯਂ ਚਾਪਿ ਤਯੋਃ ਸਰ੍ਵਗਤਂ ਵਿਭੁਃ
ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਥਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ।
ਆਵਯੋਃ ਕਸ਼ਲਂ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਗਤਮੀਸ਼੍ਵਰ। ਲੋਕੇ ਚ ਮਘਵਨ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਨੋ ਨृਪਾਃ ਕੁਸ਼ਲਿਨੋ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਡੀ ਹਾਲਤ ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਘਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਬਲਵृਤ੍ਰਹਾ। ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਃ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਯੋਧਿਨਃ
ਨਾਰਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਾਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ ਲੜਦੇ ਹਨ?'
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਧਨਂ ਕਾਲੇ ਯੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਪਰਾਡ੍ਯੁਖਾਃ। ਅਯਂ ਲੋਕੋऽਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਯਥੈਵ ਮਮ ਕਾਮਧੁਕ੍
ਜੋ ਯੋਧੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾ ਪਿੱਠ ਦਿਖਾਏ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਲੋਕ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ।
ਕ੍ਵਨੁ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਨਹਮ੍। ਆਗਚ੍ਛਤੋ ਮਹੀਪਾਲਾਨ੍ਦਯਿਤਾਮਨਿਥੀਨ੍ਮਮ
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਉਂਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਮਘਵਨ੍ਯੇਨ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਰ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਹੇ ਮਘਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ ਕਿ ਰਾਜੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿਖਦੇ।'
ਵਿਦਰ੍ਭਰਾਜ੍ਞੋ ਦੁਹਿਤਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਰੂਪੇਣ ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ
ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸੋਹਣੇ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਭਵਿਤਾ ਨਚਿਰਾਦਿਵ। ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਸ ਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਜਲਦੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਉਥੇ ਜਾਣਗੇ।
ਤਾਂ ਰਤ੍ਨਭੂਤਾਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤੋ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਬਲਵृਤ੍ਰਨਿषੂਦਨ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਥ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਾਗ੍ਨਿਕਾਃ। ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਸਮੀਪਮਮਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ, ਅਮਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚੋ ਮਹਤ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਹृष੍ਟਾ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਵਯਮਪ੍ਯੁਤ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ; ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਅਸੀਂ ਵੀ ਚੱਲੀਏ।'
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਗਣਾਃ ਸਹਵਾਹਨਾਃ। ਵਿਦਰ੍ਭਾਨਭਿਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਯਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਵਿਦਰਭ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਲੋਪਿ ਰਾਜਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਗਮਮ੍। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀਮਨੁਵ੍ਰਤਃ
ਕੌਂਤਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਨਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਯੰਤੀ ਲਈ ਨਿਵੇਕਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵਾਃ ਪਥਿ ਨਲਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਭੂਤਲੇ ਸ੍ਤਿਤਮ੍। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਸ੍ਥਿਤਂ ਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾ ਮਨ੍ਮਥਂ ਰੂਪਸਂਪਦਾ
ਫਿਰ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਦੇਵਾਂ ਨੇ ਨਲ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਰੂਪ ਤੇ ਸੋਭਾ ਵਿਚ ਮਨਮਥ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਪਾਲਾਸ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਯਥਾ ਰਵਿਮ੍। ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਵਿਗਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਰੂਪਸਂਪਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰਹੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਚਕਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨੈषਧਂ ਰਾਜਨ੍ਨਵਤੀਰ੍ਯ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਲ ਨੂੰ ਨਭ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਭੋਭੋ ਨਿषਧਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਲ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਭਵਾਤ੍। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਰੁ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਦੂਤੋ ਭਵ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਲ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਡਾ ਦੂਤ ਬਣ।
ਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਨਲਃ ਕਰਿष੍ਯ ਇਤਿ ਭਾਰਤ। ਅਥੈਤਾਨ੍ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਨਲ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, 'ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ', ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੇ ਵੈ ਭਵਨ੍ਤਃ ਕਸ਼੍ਚਾਸੌ ਯਸ੍ਯਾਹਂ ਦੂਤ ਈਪ੍ਸਿਤਃ। ਕਿਂਚ ਤਤ੍ਰਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਸ ਲਈ ਦੂਤ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹਾਂ? ਉਥੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।