ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰਾਹੂਤੋ ਦ੍ਯੂਤੇਨੈਵਾਪਨੇष੍ਯਤਿ। ਸ ਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਕੁਸ਼ਲੋ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤੋ ਗਤਚੇਤਨਃ
ਤੁਸੀਂ, ਜਦੋਂ ਮੁੜ ਜੂਏ ਲਈ ਬੁਲਾਏ ਜਾਵੋਗੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਹਾਰ ਜਾਵੋਗੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੂਏ ਵਿਚ ਚਲਾਕ ਤੇ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈ।
ਚਰਿष੍ਯਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਵਨੇषੁ ਵਸਤੀਃ ਪੁਨਃ
ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੁੜ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਾਸਾ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਸੁਮਹਾਰਾਜ ਕृਪਣਾਨ੍ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਮਵੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਵੇਦਧਰ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ। ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਨਿਕृਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞੋ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ ਕੰਗਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਪੂਰੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਿਭਾਓ; ਪਰ ਜੋ ਚਲਾਕੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣਾ ਯਕੀਨੀ ਹੈ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਗਤ੍ਵਾਯਾਵਚ੍ਛਕ੍ਤਿ ਸੁਯੋਧਨਮ੍। ਯਥੈਵ ਕਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਸृष੍ਟੋ ਦਹੇਦਨਿਲਸਾਰਥਿਃ। ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਮਨ੍ਦਮਨੁਜਾਨਾਤੁ ਮੇ ਭਵਾਨ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਅੱਗ ਸੁੱਕੀ ਘਾਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਉਸ ਮੰਦ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਭੀਮਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਉਵਾਚ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਰਾਜਾ ਮੂਰ੍ਨ੍ਧ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਭੀਮ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਭੀਮ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ।
ਅਸਸ਼ਯਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਹਨਿष੍ਯਸਿ ਸੁਯੋਧਨਮ੍। ਵਰ੍षਾਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਹ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ
ਬਿਨਾ ਸੰਦੇਹ, ਮਹਾਬਲੀ, ਤੂੰ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੀਂਗਾ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਮਾਭਾषਸੇ ਪਾਰ੍ਥ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਅਨृਤਂ ਨਤ੍ਸਹੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਹ੍ਯੇਤਨ੍ਮਯਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਪਾਰਥ, ਕਿ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰੇਣਾਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਨਿਕृਤਿਂਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਹਨ੍ਤਾ ਤ੍ਵਮਸਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਂ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਕੌਂਤਿਆ, ਬਿਨਾ ਚਲਾਕੀ ਦੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਸੁਯੋਧਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਭੀਮਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਭਾਗੋ ਬृਹਦਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇੰਝ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵ ਰਿਸ਼ੀ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਮ੍। ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਨ੍ਮਧੁਪਰ੍ਕੇਣ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍
ਉਸ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਆਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਚੈਨਮਾਸੀਨਮੁਪਾਸਨੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕृਪਣਂ ਬਹ੍ਵਭਾषਤ
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ ਨਾਲ, ਲੰਬਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਅਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯੂਤੇ ਚ ਭਗਵਨ੍ਧਨਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਮੇ ਹृਤਮ੍। ਆਹੂਯ ਨਿਕृਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞੈਃ ਕਿਤਵੈਰਕ੍ਸ਼ਕੋਵਿਦੈਃ
ਭਗਵਨ, ਜੂਏ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਰਾਜ ਮੈਨੂੰ ਚਲਾਕ ਜੂਆਰੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਤੇ ਜੂਏ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਬੁਲਾ ਕੇ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਨਕ੍ਸ਼ਜ੍ਞਸ੍ਯ ਹਿ ਸਤੋ ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯੈਃ। ਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਮੇ ਸਭਾਂ ਨੀਤਾ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋਪਿ ਗਰੀਯਸੀ
ਜੂਏ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਾਪ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ; ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਮਾਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਵਨਵਾਸਾਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਪ੍ਰਾਵ੍ਰਾਜਯਨ੍ਮਂਹਾਰਣ੍ਯਮਜਿਨੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਮੁੜ ਜੂਏ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਿਕਾਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਵਨੇ ਦੁਰ੍ਵਸਤੀਰ੍ਵਸਨ੍ਪਰਮਦੁਃਖਿਤਃ। ਅਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯੂਤਾਭਿषਙ੍ਗੇਣ ਗਿਰਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ
ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਕਠਿਨ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਜੂਏ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ।
ਆਰ੍ਤਾਨਾਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਵਾਚੋ ਦ੍ਯੂਤਪ੍ਰਭृਤਿ ਸ਼ਂਸਤਾਮ੍। ਅਹਂ ਹृਦਿ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਰਾਤ੍ਰੀਰ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਜੂਏ ਦੇ ਨਤੀਜੇ 'ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਰਾਤਾਂ-ਰਾਤ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਵਯਮਾਯਤ੍ਤਾਃ ਸਦਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਿ। `ਸ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਗਤਵਾਨਸ੍ਤ੍ਰਹੇਤੋਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਤੇਨ ਗਤਸਤ੍ਵ ਇਵਾਸ੍ਮਹੇ। ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਬੀਭਤਸੁ ਨੂੰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮੁੜ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਾਂਗਾ?
ਇਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਾ ਧਨਂਜਯਮ੍। ਅਨੇਨ ਤੁ ਵਿषਣ੍ਣੋऽਹਂ ਕਾਰਣੇਨ ਸਹਾਨੁਜਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਧਨੰਜਯ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ; ਤੇ ਇਸ ਕਾਰਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਵਨਵਾਸਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਂ ਮਾਂ ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਯਃ। ਜਾਨਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾ ਵੈ ਦੇਵਨੇ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਦ੍ਯੂਤੇਨੈਵਾਹ੍ਵਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਬਲਾਦਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਤਦ੍ਵਿਦਃ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਮੁੜ ਜੂਏ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਬੁਲਾਵਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਆਹੂਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤੇ ਨਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍। ਪਣੇ ਚ ਮਮ ਨਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਸੁ ਕਿਂਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਜੂਏ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦਾਅ ਲਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਧਨ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ।
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਨੁਧ੍ਯਾਯਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਨੋ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਨ ਮਤ੍ਤੋ ਦੁਃਖਿਤਤਰਃ ਪੁਮਾਨਸ੍ਤੀਹ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਇਹ ਸਭ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਥੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਰਾਜਾ ਮਯਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯਤਰੋ ਭੁਵਿ। ਭਵਤਾ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵੋ ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਪੂਰ੍ਵੋਪਿ ਵਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਨ ਮਤ੍ਤੋ ਦੁਃਖਿਤਤਰਃ ਪੁਮਾਨਸ੍ਤੀਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਣਕਿਸਮਤੀ ਰਾਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ? ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਮੁਵਾਚ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਸ਼ੋਕਂ ਵ੍ਯਪਨੁਦਨ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਨ ਵਿषਾਦੇ ਮਨਃ ਤ੍ਵਯਾ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂਵਰ। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਮਿਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਜੇष੍ਯਤੇ
ਤੁਸੀਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਨਾ ਕਰੋ; ਬੀਭਤਸੁ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇਗਾ।
ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀषਿ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਮਤ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਅਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯਤਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਮਾਨਸ੍ਤੀਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਣਕਿਸਮਤੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਪਾਂਡਵ—
ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰ੍ਣਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਸੇऽਨਘ। ਯਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਦੁਃਖਿਤਤਰੋ ਰਾਜਾऽऽਸੀਤ੍ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰਾਜਾ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਅਥੈਨਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਭਗਵਾਨਿਤਿ। ਇਮਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਬਿਆਨ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਨਵਹਿਤਃ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰਚ੍ਯੁਤ। ਯਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਦੁਃਖਿਤਤਰੋ ਰਾਜਾऽऽਸੀਤ੍ਪृਥਿਵੋਪਤੇ
ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਬਾਰੇ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਨਿषਧੇषੁ ਮਹੀਪਾਲੋ ਵੀਰਸੇਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਵਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਨਲੋ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਤਕੋਵਿਦਃ
ਨਿਸ਼ਧ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵੀਰਸੇਨ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਲ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਕਰਤਬ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।