ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਵਿਦਧੇ ਤਤ੍ਰ ਭਿषਜਸ਼੍ਚੌषਧਾਨਿ ਚ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵੈ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍
ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਡਾਕਟਰ ਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਰੱਖੇ ਗਏ।
ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵਾਕਰੋਚ੍ਚ ਸਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ।
ਨ ਚੈਨਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਰੂਢਂ ਲਭਤੇ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਾਤੋऽਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਵਿਨਿਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਵੀ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚ ਦਿਵਸੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਪ੍ਤਮੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਕਾਸ਼੍ਯਪੋऽਭ੍ਯਾਗਮਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤਂ ਰਾਜਾਨਂ ਚਿਕਿਤ੍ਸਿਤੁਮ੍
ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਾਸ਼ਯਪ ਰਾਜਾ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਆਇਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਹਿ ਤੇਨ ਤਦਭੂਦ੍ਯਥਾ ਤਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਪਨ੍ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨੇष੍ਯਤੇ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਭੇਜੇਗਾ।
ਤਂ ਦष੍ਟਂ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਮਪਜ੍ਵਰਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਮੇऽਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਭਵਿਤੇਤਿ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਪ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਡੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਬੁਖਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਮਕਸਦ ਤੇ ਧਰਮ ਦੋਹਾਂ ਪੂਰੇ ਹੋਣਗੇ।'
ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਪਥਿ। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮੇਕਮਨਸਂ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਯੋऽਤਿਗਃ
ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਸਤੇ ਤੇ ਇੱਕ-ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍। ਕ੍ਵ ਭਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਯਾਤਿ ਕਿਂਚ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?'
ਨृਪਂ ਕੁਰੁਕੁਲੋਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਪਨ੍ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤੇਜਸਾऽਧ੍ਯ ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
'ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਤਂ ਦष੍ਟਂ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤੇਨਾਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਕੁਲਕਰਂ ਰਾਜਾਨਮਮਿਤੌਜਸਮ੍। ਗਚ੍ਛਾਮਿਤ੍ਵਰਿਤਂ ਸੌਮ੍ਯ ਸਦ੍ਯਃ ਕਰ੍ਤੁਮਪਜ੍ਵਰਮ੍
'ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਜੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਡੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਚਿਰਾਗ, ਨੂੰ ਬੁਖਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।'
ਵਿਜ੍ਞਾਤਵਿषਵਿਦ੍ਯੋऽਹਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ। ਅਸ੍ਮਦ੍ਗੁਰੁਕਟਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਕਲ੍ਯੋऽਹਂ ਵਿषਨਾਸ਼ਨੇ
'ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਅਹਂ ਸ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹੀਪਤਿਮ੍। ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦष੍ਟਂ ਚਿਕਿਤ੍ਸਿਤੁਮ੍
'ਮੈਂ ਤਕਸ਼ਕ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਡੱਸੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।'
ਅਹਂ ਤਂ ਨृਪਤਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦष੍ਟਮਪਜ੍ਵਰਮ੍। ਕਰਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
'ਮੇਰੀ ਨੀਅਤ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਡੱਸੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਖਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂ।'
ਯਦਿ ਦष੍ਟਂ ਮਯੇਹ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਚਿਕਿਤ੍ਸਿਤੁਮ੍। ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਮਯਾ ਦष੍ਟਮਿਮਂ ਜੀਵਯ ਕਾਸ਼੍ਯਪ
'ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਡੱਸੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਕਾਸ਼ਯਪ, ਇਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੈਂ ਡੱਸਿਆ ਹੈ, ਜੀਵੰਤ ਕਰ ਕੇ ਵੇਖਾ।'
ਪਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਯਤ੍ਤੇ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਯਤਸ੍ਵ ਚ। ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਮੇਨਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
'ਆਪਣੀ ਮੰਤ੍ਰ-ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ; ਮੈਂ ਇਸ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਡੱਸਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।'
ਦਸ਼ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਯਦ੍ਯੇਤਦਭਿਮਨ੍ਯਸੇ। ਅਹਮੇਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦष੍ਟਂ ਜੀਵਯਿष੍ਯੇ ਭੁਜਂਗਮ। `ਪਸ਼੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਦਸ਼ ਪਨ੍ਨਗ
'ਜੇ ਤੂੰ ਐਸਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਡੱਸ; ਮੈਂ ਇਸ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੂੰ ਡੱਸੇਗਾ, ਜੀਵੰਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਮੰਤ੍ਰ-ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਵਟ ਨੂੰ ਡੱਸ, ਸੱਪ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਦਸ਼ਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਕਾਸ਼ਯਪ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆ ਕੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਡੱਸਿਆ।
ਸ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੇਨ ਦष੍ਟਸ੍ਤੁ ਪਨ੍ਨਗੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਆਸ਼ੀਵਿषਵਿषੋਪੇਤਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਡੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਸ ਨਗਂ ਨਾਗਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕੁਰੁ ਯਤ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜੀਵਯੈਵ ਵਨਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸੱਪ ਨੇ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, 'ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਅਤੇ ਇਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ।'
ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਂ ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ। ਭਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਸਾਰੀ ਰਾਖ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਂ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇऽਦ੍ਯ ਵਨਸ੍ਪਤੌ। ਅਹਂ ਸਂਜੀਵਯਾਮ੍ਯੇਨਂ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਭੁਜਂਗਮ
ਪੰਨਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇਸ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਵੇਖ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਦੇਖ ਲੈ, ਸੱਪ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਭਸ੍ਮਰਾਸ਼ੀਕृਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਸਮਜੀਵਯਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਣਯੋਗ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਾਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰ ਬਣੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਙ੍ਕੁਰਂ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤਃ ਪਰ੍ਣਦ੍ਵਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਪਲਾਸ਼ਿਨਂ ਸ਼ਾਖਿਨਂ ਚ ਤਥਾ ਵਿਟਪਿਨਂ ਪੁਨਃ
ਉਥੇ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਅੰਕੁਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਦੋ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਫਿਰ ਟਾਹਣੀ, ਫਿਰ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਡਾਲ, ਤੇ ਮੁੜ ਫੈਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਬਣਾਇਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜੀਵਿਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਉਵਾਚ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੈਤਦਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਤ੍ਵਯਿ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭਾ ਹੈ।'
ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਦ੍ਵਿषਂ ਹਨ੍ਯਾ ਮਮ ਵਾ ਮਦ੍ਵਿਧਸ੍ਯ ਵਾ। ਕਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਥਮਭਿਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਯਾਸਿ ਤਤ੍ਰ ਤਪੋਧਨ
ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਉਂਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਥੇ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤਪਸਵੀ?
ਯਤ੍ਤੇऽਭਿਲषਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਅਹਮੇਵ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਤੇ ਯਦ੍ਯਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜੋ ਫਲ ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਆਪ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਾਭਿਭੂਤੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁषਿ ਨਰਾਧਿਪੇ। ਘਟਮਾਨਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸਂਸ਼ਯਿਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਸੰਦੇਹ ਵਾਲੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਤਤੋ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਤੇ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਨਿਰਂਸ਼ੁਰਿਵ ਘਰ੍ਮਾਂਸ਼ੁਰਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਮਿਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਜਗਮਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ੋਭਾ ਇਥੋਂ ਐਸੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਧਨਾਰ੍ਥੀ ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਤ੍ਰ ਤਨ੍ਮੇ ਦੇਹਿ ਭੁਜਂਗਮ। ਤਤੋऽਹਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਸ੍ਵਾਪਤੇਯਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵੈ
ਮੈਂ ਉਥੇ ਧਨ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੇ ਦੇ, ਸੱਪ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਯਾਵਦ੍ਧਨਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਤੋऽਧਿਕਮ੍। ਅਹਮੇਵ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜਿੰਨਾ ਧਨ ਤੂੰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਮੰਗਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।