ਘृਣੀ ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਮਾਦੀ ਚ ਆਚਾਰ੍ਯਃ ਸ੍ਥਵਿਰੋ ਗੁਰੁਃ। ਅਮਰ੍षੀ ਬਲਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਂਰਮ੍ਭੀ ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਕਰਣ ਘਮੰਡੀ ਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੈ, ਅਚਾਰਯਾ ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਪਾਰਥ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਤਾਕਤਵਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਭਵੇਤ੍ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਪ੍ਯਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ
ਯੁੱਧ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸਭ ਲਈ ਅਜੈਯ ਹੋਵੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਅਪਿ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨ ਵਾਞ੍ਛੇਰਨ੍ਪਰਾਜਿਤਾਃ। ਵਧੇ ਨੂਨਂ ਭਵੇਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਰੇਤੇषਾਂ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਵਾ
ਜੇ ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਲਾਲਚ ਨਾ ਵੀ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੈਨ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਹਨ੍ਤਾऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਜੇਤਾ ਵਾऽਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਥਂ ਸ਼ਾਮ੍ਯੇਨ੍ਮਨ੍ਦਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੂਰਖਾਂ ਵਲ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਕਿਵੇਂ ਠੰਢਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਸਮੋ ਵੀਰਃ ਖਾਣ੍ਡਵੇऽਗ੍ਨਿਮਤਰ੍ਪਯਤ੍। ਜਿਗਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਸ਼ੇषਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗਿਰੇਰ੍ਵਜ੍ਰੋ ਨਿਪਤਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਜਯ। ਨ ਤੁ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਸ਼ਰਾਃ ਸ਼ੇषਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਸ੍ਤਾਤ ਕਿਰੀਟਿਨਾ
ਸੰਜਯਾ, ਜੇ ਵਜਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਤਾਂ ਕੁਝ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਰੀਟੀ ਦੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ।
ਯਥਾ ਹਿ ਕਿਰਣਾ ਭਾਨੋਸ੍ਤਪਨ੍ਤੀਹ ਚਰਾਚਰਮ੍। ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥਭੁਜੋਤ੍ਸृष੍ਟਾਃ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਤ੍ਸੁਤਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ-ਫਿਰਦੀ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਰਥ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣਗੇ।
ਅਪਿ ਤਦ੍ਰਥਘੋषੇਣ ਭਯਾਰ੍ਥਾ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ। ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਵਿਦੀਰ੍ਣੇਵ ਸਰ੍ਵਤੋ ਭਾਰਤੀ ਚਮੂਃ
ਸਵਯਸਾਚੀ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੀ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਡਰ ਨਾਲ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਪਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਜੜ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਸਮੁਦ੍ਧਰਨ੍ਪ੍ਰਵਪਂਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਣਾਨ੍ ਸ੍ਤਾਤਾऽऽਤਤਾਯੀ ਸਮਰੇ ਕਿਰੀਟਿ। ਸृष੍ਟੋऽਨ੍ਤਕਃ ਸਰ੍ਵਹਰੋ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਭਵੇਦ੍ਯਥਾ ਤਦ੍ਵਦਵਾਰਣੀਯਃ
ਜਦੋਂ ਕਿਰੀਟੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਖਿੱਚਦਾ ਤੇ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਮੌਤ ਨੂੰ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਯਦਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਤੁ ਮਿਥ੍ਯਾ ਮਹੀਪਤੇ
ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਦੁਰਯੋਧਨ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੱਚ ਹੈ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਹਿ ਸਮਾਵਿष੍ਟਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤ੍ਵਮਿਤੌਜਸਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂ ਸਭਾਂ ਨੀਤਾਂ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਂ
ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਧਰਮਪਤਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਤਾ ਵਾਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈ ਕਟੁਕੋਦਯਾਃ। ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੀਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਕਰਣ ਦੀਆਂ ਕੜੀਆਂ ਤੇ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਹੁਣ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਲੈਣਗੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਹਿ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਯਥਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਂਯੁਗੇ। ਏਕਾਦਸ਼ਤਨੁਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਧੇਨੁषਾ ਪਰਿਤੋषਿਤਃ
ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਨੇ ਗਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਥਾਣੁ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਕੈਰਾਤਂ ਵੇषਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍। ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼ਃ ਕਪਰ੍ਦੀ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੇਸ ਜਟਾਓਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਖੁਦ ਕਿਰਾਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਫਲਗੁਨ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰ ਸਕਣ।
ਲੇਭੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਚਾਪਿ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ।' ਤਤ੍ਰੈਨਂ ਲੋਕਪਾਲਾਸ੍ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰਰ੍ਜੁਨਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਹੇਤੋਃ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤਪਸਾ ਕੌਰਵਰ੍षਭਮ੍
ਉਹ ਤੇਜਸਵੀ ਨੇ ਪਾਸੁਪਤ ਅਸਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹਥਿਆਰ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਨੈਤਦੁਤ੍ਸਹਤੇ ਚਾਨ੍ਯੋ ਲਬ੍ਧੁਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਫਲ੍ਗੁਨਾਤ੍। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮੇਤੇषਾਮੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਨਰੋ ਭੁਵਿ
ਫਲਗੁਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਯੋ ਰਾਜਨ੍ਨ ਜੀਰ੍ਣੋ ਗ੍ਰਸ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍। ਕਸ੍ਤਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਵੀਰੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਰਯਿਤੁਂ ਪੁਮਾਨ੍
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਜੀਵਤ ਰਹਿਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਆਸਾਦਿਤਮਿਦਂ ਘੋਰਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪਰਿਕਰ੍षਦ੍ਭਿਃ ਕੋਪਯਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਹਲਚਲ ਭਰੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਫੁਰਮਾਣੌष੍ਠੋ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਚੋऽਰ੍ਥਵਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨੋਰੂ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਵੁਭੌ
ਉਥੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਉਰੂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੇ।
ਊਰੁਂ ਭੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪਾਪ ਗਦਯਾ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪਯਾ। ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਨਾਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਨ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਦ੍ਯੂਤਦੇਵਿਨਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉਰੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਸਖਤ ਹੈ, ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੈਥੋਂ ਮਾੜੇ ਜੂਆਰੀ, ਤੈਥੋਂ ਤੈਰਾਂ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਰ੍ਵੇਚਾਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਸਰ੍ਵੇਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਦੇਵੈਰਪਿ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਲੜਾਕੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਅਣਗਣ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯੇ ਮਨ੍ਯੁਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਵ ਸਂਯੁਗੇ। ਅਨ੍ਤਂ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੀਰ੍ਯਾਮਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ, ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਕਿਂ ਕृਤਂ ਸੂਤ ਕਰ੍ਣੇਨ ਵਦਤਾ ਪਰੁषਂ ਵਚਃ। ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਵੈਰਮੇਤਾਵਦ੍ਯਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਸਾ ਸਭਾਂ ਗਤਾ
ਸੂਤ ਪੁੱਤ ਕਰਣ ਨੇ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲ ਕੇ ਕੀ ਕਰ ਲਿਆ? ਵੈਰ ਤਾਂ ਕਾਫੀ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਅਪੀਦਾਨੀਂ ਮਮ ਸੁਤਾਸ੍ਤਿष੍ਠੇਰਨ੍ਮਨ੍ਦਚੇਤਸਃ। ਯੇषਾਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਗੁਰੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਵਿਨਯੇ ਨਾਵਤਿष੍ਠਤੇ
ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੰਦ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਖੜੇ ਰਹਿ ਸਕਣ, ਜਦ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਮਮਾਪਿ ਵਚਨਂ ਸੂਤ ਨ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤਿ ਮਨ੍ਦਭਾਕ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਹੀਨਂ ਨਿਰ੍ਵਿਚੇष੍ਟਮਚੇਤਸਮ੍
ਸੂਤ, ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਉਹ ਮੰਦਭਾਗੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਤੇ ਬੇਬਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਯੇ ਚਾਸ੍ਯ ਸਚਿਵਾ ਮਨ੍ਦਾਃ ਕਰ੍ਣਸੌਬਲਕਾਦਯਃ। ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਭੂਯਸੋ ਦੋषਾਨ੍ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੂਰਖ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਕਰਣ, ਸੌਬਲ ਤੇ ਹੋਰ, ਉਸ ਬੇਸਮਝ ਦੇ ਹੋਰ ਹੋਰ ਗਲਤੀਆਂ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵੈਰਂ ਮੁਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯਪਿ ਸ਼ਰਾਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ। ਨਿਰ੍ਦਹੇਯੁਰ੍ਮਮ ਸੁਤਾਨ੍ਕਿਂਪੁਨਰ੍ਮਨ੍ਯੁਨੇਰਿਤਾਃ
ਪਾਰਥ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਣਗਣ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ।
ਪਾਰ੍ਥਬਾਹੁਬਲੋਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਮਹਾਚਾਪਵਿਨਿਃਸृਤਾਃ। ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਸਾਦਯੇਯੁਃ ਸੁਰਾਨਪਿ
ਪਾਰਥ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਤ, ਉਹ ਅਸਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾਹ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਸੁਹृਚ੍ਚੈਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਹਨਿਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਥਃ ਸ ਕਿਂਨੁ ਤਸ੍ ਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜਿਸਦਾ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੋਸਤ ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕਦੇ ਹਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਦਂ ਹਿ ਸੁਮਹਚ੍ਚਿਤ੍ਰਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯੇਹ ਸਂਜਯ। ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਯਤ੍ਸਮੇਤ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਸੰਜਯਾ, ਇਹ ਅਰਜੁਨ ਬਾਰੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ ਕਿ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਵਾਇਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।