ਸਵਾਚ੍ਯੋ ਮਮ ਸਂਦੇਸ਼ਾਦ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਸਂਗਰਃ। ਨੋਤ੍ਕਣਅਠਾ ਫਲ੍ਗੁਨੇ ਕਾਰ੍ਯਾ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨਾਸ਼ੁਦ੍ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਨਾਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਾ ਰਣੇ। ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਯੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸਮਾਸਿਤੁਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਦੀ ਅਣਜਾਣਤਾ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਗृਹੀਤਾਸ੍ਤ੍ਰੋ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਮਨਾਃ। ਨृਤ੍ਤਵਾਦਿਤ੍ਰਗੀਤਾਨਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਪਾਰਮੀਯਿਵਾਨ੍
ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬਾਹਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਦਿਵਯ ਨਾਚ, ਵਾਦਨ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭਵਾਨਪਿ ਵਿਵਿਕ੍ਤਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਤ੍ਯਰਿਂਦਮ
ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰ।
ਤੀਰ੍ਥੇष੍ਵਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਵਿਪਾਪ੍ਮਾ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸੁਖੀ ਵਿਗਤਕਲ੍ਮਪਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਭੋਗੇਗਾ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹੋ ਕੇ।
ਭਵਾਂਸ਼੍ਚੈਨਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਤਂ ਮਹੀਤਲਮ੍। ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯ ਤਪੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਤੂੰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਚ ਸਦਾ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਵਿषਮੇषੁ ਚ। ਵਸਨ੍ਤਿ ਰਾਸਾ ਰੌਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਅਤੇ ਔਖੇ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਕਈ ਖਤਰਨਾਕ ਟੋਲੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਪਿ ਲੋਮਸ਼ਮ੍। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਯਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ੇਥਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਜਦ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਦ ਬੀਭਤਸੁ ਨੇ ਵੀ ਲੋਮਸ਼ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।'
[ਯਥਾ ਗੁਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਾ ਚਰੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਤ੍ਤਮ। ਦਾਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾ ਚੈਵ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਮਹਾਮੁਨੇ ।।]
ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਕਰ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ।
ਤਥੇਤਿ ਸਂਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਲੋਮਸ਼ਃ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ। ਕਾਮਯ੍ਕਂ ਵਨਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਮੁਪਾਯਾਨ੍ਮਹੀਤਲਮ੍
ਲੋਮਸ਼ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਕਾਮਯਕ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਤਾਪਸੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮ ਰਾਜ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਕਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਾਰਥ ਦੀ ਇਹ ਕਰਾਮਾਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਣਗਣ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਅਜੋਬਾ ਹੈ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕੀ ਆਖਿਆ?
ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕਗਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾऽਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ। ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਾਦृषਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਤ੍ਸਂਜਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਸ ਤੋਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੰਜਯਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮੇ ਸੂਤ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਮ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ ਧੀਮਤਃ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤਵਾਪਿ ਵਿਦਿਤਂ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਸਾਰਥੇ
ਸੂਤਾ, ਮੈਂ ਪਾਰਥ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਲਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਕੀ ਤੂੰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ?
ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਧਰ੍ਮੇषੁ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਘਾਤਯਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਵੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹ, ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਹੈ, ਬੁਰਾਈ ਵੱਲ ਰੁਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਯਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਮृਤਾ ਵਾਚਃ ਸ੍ਵੈਰੇष੍ਵਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਪਿ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯੋਦ੍ਧਾ ਯਸ੍ਯ ਧਨਂਜਯਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ; ਜੇ ਧਨੰਜਯ ਉਸ ਦਾ ਯੋਧਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਤਃ ਕਰ੍ਣਿਨਾਰਾਚਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਨਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦਪਿ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਜਰਾਤਿਗਃ
ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਪੱਥਰ-ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੌਤ, ਜੋ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦੀ।
ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮृਤ੍ਯੁਵਸ਼ਂਗਤਾਃ। ਯੇषਾਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮੰਦੀ ਹੈ, ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਹਨ, ਲੜਾਈ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੁਧਿ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਃ। ਅਨਿਸ਼ਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨੋऽਪਿ ਯ ਏਨਮੁਦਿਯਾਦ੍ਯੁਧਿ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਟਿਕ ਸਕੇ, ਐਸਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਕੌਣ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦ੍ਰੋਣਕਰ੍ਣੌ ਪ੍ਰਤੀਯਾਤਾਂ ਯਦਿ ਭੀष੍ਮੋऽਪਿ ਵਾ ਰਣੇ। ਮਹਾਨ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਂਸ਼ਯੋਲੋਕੇ ਨ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨੋ ਜਯਮ੍
ਜੇ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕਰਣ, ਜਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਘृਣੀ ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਮਾਦੀ ਚ ਆਚਾਰ੍ਯਃ ਸ੍ਥਵਿਰੋ ਗੁਰੁਃ। ਅਮਰ੍षੀ ਬਲਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਂਰਮ੍ਭੀ ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਕਰਣ ਘਮੰਡੀ ਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੈ, ਅਚਾਰਯਾ ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਪਾਰਥ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਤਾਕਤਵਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਭਵੇਤ੍ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਪ੍ਯਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ
ਯੁੱਧ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸਭ ਲਈ ਅਜੈਯ ਹੋਵੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਅਪਿ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨ ਵਾਞ੍ਛੇਰਨ੍ਪਰਾਜਿਤਾਃ। ਵਧੇ ਨੂਨਂ ਭਵੇਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਰੇਤੇषਾਂ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਵਾ
ਜੇ ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਲਾਲਚ ਨਾ ਵੀ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੈਨ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਹਨ੍ਤਾऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਜੇਤਾ ਵਾऽਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਥਂ ਸ਼ਾਮ੍ਯੇਨ੍ਮਨ੍ਦਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੂਰਖਾਂ ਵਲ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਕਿਵੇਂ ਠੰਢਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਸਮੋ ਵੀਰਃ ਖਾਣ੍ਡਵੇऽਗ੍ਨਿਮਤਰ੍ਪਯਤ੍। ਜਿਗਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਸ਼ੇषਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗਿਰੇਰ੍ਵਜ੍ਰੋ ਨਿਪਤਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਜਯ। ਨ ਤੁ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਸ਼ਰਾਃ ਸ਼ੇषਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਸ੍ਤਾਤ ਕਿਰੀਟਿਨਾ
ਸੰਜਯਾ, ਜੇ ਵਜਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਤਾਂ ਕੁਝ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਰੀਟੀ ਦੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ।
ਯਥਾ ਹਿ ਕਿਰਣਾ ਭਾਨੋਸ੍ਤਪਨ੍ਤੀਹ ਚਰਾਚਰਮ੍। ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥਭੁਜੋਤ੍ਸृष੍ਟਾਃ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਤ੍ਸੁਤਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ-ਫਿਰਦੀ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਰਥ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣਗੇ।
ਅਪਿ ਤਦ੍ਰਥਘੋषੇਣ ਭਯਾਰ੍ਥਾ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ। ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਵਿਦੀਰ੍ਣੇਵ ਸਰ੍ਵਤੋ ਭਾਰਤੀ ਚਮੂਃ
ਸਵਯਸਾਚੀ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੀ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਡਰ ਨਾਲ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਪਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਜੜ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਸਮੁਦ੍ਧਰਨ੍ਪ੍ਰਵਪਂਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਣਾਨ੍ ਸ੍ਤਾਤਾऽऽਤਤਾਯੀ ਸਮਰੇ ਕਿਰੀਟਿ। ਸृष੍ਟੋऽਨ੍ਤਕਃ ਸਰ੍ਵਹਰੋ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਭਵੇਦ੍ਯਥਾ ਤਦ੍ਵਦਵਾਰਣੀਯਃ
ਜਦੋਂ ਕਿਰੀਟੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਖਿੱਚਦਾ ਤੇ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਮੌਤ ਨੂੰ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਯਦਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਤੁ ਮਿਥ੍ਯਾ ਮਹੀਪਤੇ
ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਦੁਰਯੋਧਨ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੱਚ ਹੈ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ।