ਯਥਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਚ ਮਾਦ੍ਰੀ ਚ ਸ਼ਚੀ ਚੈਵ ਸਮਾ ਇਹ। ਤਥਾ ਚ ਵਂਸ਼ਜਨਨੀ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇऽਦ੍ਯ ਗਰੀਯਸੀ
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਤੀ, ਮਾਦਰੀ ਤੇ ਸ਼ਚੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੱਡੀ ਹੈਂ।
ਗਚ੍ਛ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਪਾਦੌ ਤੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਮਾਤृਵਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੋऽਹਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਚਲੀ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤਤੋऽਵਧੂਤਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ। ਵੇਪਨ੍ਤੀ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕਕ੍ਰਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਥ ਧਨਂਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਭੌਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸਨੇ ਧਨੰਜੈ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਵ ਪਿਤ੍ਰਾऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਗृਹਮਾਗਤਾਮ੍। ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦੇਥਾਃ ਕਾਮਬਾਣਵਸ਼ਂਗਤਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੇ ਬਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਸੀ, ਸਵਾਗਤ ਨਾ ਕੀਤਾ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਰ੍ਤਕਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸ੍ਤ੍ਰੀਮਧ੍ਯੇ ਮਾਨਵਰ੍ਜਿਤਃ। ਅਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵੇਨ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਪਣ੍ਢਵਦ੍ਵਿਚਰਿष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਨਚਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਰਹੇਗਾ, ਮਰਦਾਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅਪੁੰਸਕ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮੇਗਾ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽਰ੍ਜੁਨੇ ਸ਼ਾਪਂ ਸ੍ਫੁਰਿਤੋष੍ਠੀ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤ੍ਯਥ। ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਪਦੀਆਂ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਫੌਰਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਾਰ੍ਥੋਪਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਂ ਤਂ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਂ ਦੁਃਖਿਤੋऽਵਸਮ੍। ਵਿਵਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾਯ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਰ੍ਵਮਹृष੍ਟਵਤ੍
ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਯ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਵੇਰ ਚੰਨਣੀ ਹੋਈ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਗੰਧਰਵ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦਾ ਤਿਵੇਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਚੈਵ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਅਵੇਦਯਚ੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਚਿਤਰਸੇਨ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਵੀ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਤ੍ਵਾਨਾਯ੍ਯ ਤਨਯਂ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਹਰਿਵਾਹਨਃ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਫਿਰ ਹਰਿਵਾਹਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
ਸੁਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਯਪृਥਾ ਤਾਤ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਤਮ। ऋषਯੋਪਿ ਹਿ ਧੈਰ੍ਯੇਣ ਜਿਤਾ ਵੈ ਤੇ ਮਹਾਭੁਜ
ਪੁੱਤਰ, ਕੁੰਤੀ ਵਾਸਤੇ ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ।
ਯਂ ਚ ਦਤ੍ਤਵਤੀ ਸ਼ਾਪਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀ ਤਵ ਮਾਨਦ। ਸ ਚਾਪਿ ਤੇऽਰ੍ਥਕृਤ੍ਤਾਤ ਸਾਧਕਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮਾਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਆਵੇਗਾ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਜ੍ਞਾਤਵਾਸੋ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯੋ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਭੂਤਲੇऽਨਘ। ਵਰ੍ਪੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ ਵੀਰ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਗਮਯਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਤੀਰਵੀਂ ਸਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੁਪਤ ਵਾਸ ਕਰੇਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਉਸ ਸਾਲ, ਵਿਰੋਧੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ।
ਤੇਨ ਨਰ੍ਤਕਵੇਪੇਣ ਅਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵੇਨ ਤਥੈਵ ਚ। ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਵਿਹृਤ੍ਯੈਵ ਤਤਃ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਉਹ ਨਰਤਕਾ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਨਰ-ਹੀਣ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਸਾਲ ਐਸਾ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਫਲ੍ਗੁਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਮੁਦਂ ਪਰਮਿਕਾਂ ਲੇਭੇ ਨ ਚ ਸ਼ਾਪਂ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਫਾਲਗੁਨ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕੀਤੀ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੇਨ ਸਹਿਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ। ਰੇਮੇ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਭਵਨੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਂਜਯਃ
ਚਿਤਰਸੇਨ, ਮਹਾਨ ਗੰਧਰਵ, ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਸਵਰਗ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਰਿਹਾ।
ਯ ਇਮਾਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਧृਤਿਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ। ਨ ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਃ ਕਾਮੇषੁ ਪਾਪਕੇषੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਧੀਰਜ ਬਾਰੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਮੰਦ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਇਦਮਮਰਵਰਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯ ਘੋਰਂ ਸੁਚਿ ਚਰਿਤਂ ਵਿਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ। ਵ੍ਯਪਗਤਮਦਦਮ੍ਭਰਾਗਦੋषਾ- ਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਗਤਾऽਭਿਰਮਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ
ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁੱਤਰ ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚਲਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਣ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਮਾਦਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪਾਰ੍ਥਮਾਨਰ੍ਚੁਰ੍ਜਸਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਉੱਤਮ ਅਰਘ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨੀਯਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰਥੋ ਪੁਰਨ੍ਦਰਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਸਵਿਕਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਏ।
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜਿਤੋ ਜਿष੍ਣੁਰੁਵਾਸ ਭਵਨੇ ਪਿਤੁਃ। ਉਪਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਸਂਹਾਰਾਣਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੀਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖੀ।
ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਹਸ੍ਤਾਦ੍ਦਯਿਤਂ ਵਜ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦੁਰੁਤ੍ਸਹਮ੍। ਅਸ਼ਨਿਂ ਚ ਮਹਾਨਾਦਾਂ ਮੇਘਬृਂਹਿਤਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪਿਆਰਾ ਵਜਰ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਫੂਲਣ ਵਾਲੀ ਅਸ਼ਨੀ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਗृਹੀਤਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਸ੍ਮਾਰ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪੁਰਨ੍ਦਰਨਿਯੋਗਾਚ੍ਚ ਪਞ੍ਚਾਬ੍ਦਮਵਸਤ੍ਸੁਖਮ੍
ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਪੰਜ ਸਾਲ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਰਹਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਲ ਆਗਤੇ। ਨृਤ੍ਤਂ ਗੀਤਂ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾਦਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਸਤਰ ਸਿੱਖ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਚਿਤਰਸੇਨ ਤੋਂ ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਲੈ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ।'
ਵਾਦਿਤ੍ਰਂ ਦੈਵਵਿਹਿਤਂ ਨृਲਕੇ ਯਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਤੇ। ਮਦਾਜ੍ਞਯਾ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵੈ ਤੇ ਭਵਿष੍ਤਿ
'ਤੇ ਉਹ ਸੰਗੀਤ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਸਖਾਯਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਚਾਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਸ ਤੇਨ ਸਹ ਸਂਗਮ੍ਯ ਰੇਮੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨਿਰਾਮਯਃ
ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਿਤਰਸੇਨ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁਖ ਦੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ।
ਕਦਾਚਿਦਟਮਾਨਸ੍ਤੁ ਮਹਰ੍षਿਰਥ ਲੋਮਸ਼ਃ। ਜਗਾਮ ਸ਼ਕ੍ਰਭਵਨਂ ਪੁਰਂਦਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਇਕ ਵਾਰੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਲੋਮਸ਼, ਜਦੋਂ ਉਹ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਸ ਸਮੇਤ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੇਵਰਾਜਂ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਰ੍ਧਾਸਨਗਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਵਾਸਵਸ੍ਯ ਹਿ
ਉਹ ਮਹਾਂਮੁਨੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਅਰਧ-ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤ ਆਸਨੇ ਵਿष੍ਟਰੋਤ੍ਤਰੇ। ਨਿषਸਾਦ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਭਵਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪਾਰ੍ਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਕਥਂ ਨੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸਨਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ: ਇਹ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਆਸਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ?