ਤਾਂ ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਤੀਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਂ ਲਜ੍ਜਾਨ੍ਵਿਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਉਵਾਚ ਕਰ੍ਣੌ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪਿਧਾਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੋਪਮਃ
ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲੱਜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ।
ਦੁਃਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮੇऽਸ੍ਤੁ ਸੁਭਗੇ ਯਨ੍ਮਾਂ ਵਦਸਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਗੁਰੁਦਾਰੈਃ ਸਮਾਨਾ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯੇਨ ਵਰਾਨਨੇ
ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਜੋ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਹੀ ਰਹੇ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
[ਯਥਾ ਕੁਨ੍ਤੀਮਹਾਭਾਗਾ ਯਥੇਨ੍ਰਾਣੀ ਸ਼ਚੀ ਮਮ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ]
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਰਾਣੀ ਸ਼ਚੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੈਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ। ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯਚ੍ਚੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾऽਸਿ ਵਿਸ੍ਪष੍ਟਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਯਾ ਸ਼ੁਭੇ। ਤਚ੍ਚ ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸੁਸ੍ਮਿਤੇ
ਸੋਹਣੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਅਤੇ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੱਸਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।
ਇਯਂ ਪੌਰਵਵਂਸ਼ਸ੍ ਜਨਨੀ ਸੁਦਤੀਤਿ ਹ। ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ
ਇਹ ਸੁਦਤੀ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਨ ਮਾਮਰ੍ਹਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਅਨ੍ਯਥਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਰਮਪ੍ਸਰਃ। ਗੁਰੋਰ੍ਗਰੁਤਰਾ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਵਂਸ਼ਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਾ ਸੋਚੀਂ, ਅਪਸਰਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਅਨਾਵृਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਮ ਦੇਵਰਾਜਾਭਿਨਨ੍ਦਨ। ਗੁਰੁਸ੍ਥਾਨੇ ਨ ਮਾਂ ਵੀਰ ਨਿਯੋਕ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਨਾ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਇੱਥੇ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ।
ਪਿਤਰਃ ਸੋਦਰਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨਪ੍ਤਾਰੋ ਵਾ ਤ੍ਵਿਹਾਗਤਾਃ। ਤਪਸਾ ਰਮਯਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਚ ਤੇषਾਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪੋਤੇ ਜਿਹੜੇ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੀਦ ਨ ਮਾਮਾਰ੍ਤਾਂ ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਹृਚ੍ਛਯੇਨ ਚ ਸਂਤਪ੍ਤਾਂ ਭਕ੍ਤਾਂ ਚ ਭਜ ਮਾਨਦ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਹਰ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਨੂੰ ਨਾ ਠੁਕਰਾ। ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਸੜ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਯਂਵਰਾਰੋਹੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਨਿਨ੍ਦਿਤੇ। ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਦੇਵਤਾਃ
ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸੱਚ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ। ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸੁਣ ਲੈਣ।
ਯਥਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਚ ਮਾਦ੍ਰੀ ਚ ਸ਼ਚੀ ਚੈਵ ਸਮਾ ਇਹ। ਤਥਾ ਚ ਵਂਸ਼ਜਨਨੀ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇऽਦ੍ਯ ਗਰੀਯਸੀ
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਤੀ, ਮਾਦਰੀ ਤੇ ਸ਼ਚੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੱਡੀ ਹੈਂ।
ਗਚ੍ਛ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਪਾਦੌ ਤੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਮਾਤृਵਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੋऽਹਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਚਲੀ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤਤੋऽਵਧੂਤਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ। ਵੇਪਨ੍ਤੀ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕਕ੍ਰਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਥ ਧਨਂਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਭੌਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸਨੇ ਧਨੰਜੈ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਵ ਪਿਤ੍ਰਾऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਗृਹਮਾਗਤਾਮ੍। ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦੇਥਾਃ ਕਾਮਬਾਣਵਸ਼ਂਗਤਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੇ ਬਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਸੀ, ਸਵਾਗਤ ਨਾ ਕੀਤਾ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਰ੍ਤਕਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸ੍ਤ੍ਰੀਮਧ੍ਯੇ ਮਾਨਵਰ੍ਜਿਤਃ। ਅਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵੇਨ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਪਣ੍ਢਵਦ੍ਵਿਚਰਿष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਨਚਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਰਹੇਗਾ, ਮਰਦਾਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅਪੁੰਸਕ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮੇਗਾ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽਰ੍ਜੁਨੇ ਸ਼ਾਪਂ ਸ੍ਫੁਰਿਤੋष੍ਠੀ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤ੍ਯਥ। ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਪਦੀਆਂ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਫੌਰਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਾਰ੍ਥੋਪਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਂ ਤਂ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਂ ਦੁਃਖਿਤੋऽਵਸਮ੍। ਵਿਵਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾਯ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਰ੍ਵਮਹृष੍ਟਵਤ੍
ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਯ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਵੇਰ ਚੰਨਣੀ ਹੋਈ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਗੰਧਰਵ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦਾ ਤਿਵੇਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਚੈਵ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਅਵੇਦਯਚ੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਚਿਤਰਸੇਨ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਵੀ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਤ੍ਵਾਨਾਯ੍ਯ ਤਨਯਂ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਹਰਿਵਾਹਨਃ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਫਿਰ ਹਰਿਵਾਹਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
ਸੁਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਯਪृਥਾ ਤਾਤ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਤਮ। ऋषਯੋਪਿ ਹਿ ਧੈਰ੍ਯੇਣ ਜਿਤਾ ਵੈ ਤੇ ਮਹਾਭੁਜ
ਪੁੱਤਰ, ਕੁੰਤੀ ਵਾਸਤੇ ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ।
ਯਂ ਚ ਦਤ੍ਤਵਤੀ ਸ਼ਾਪਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀ ਤਵ ਮਾਨਦ। ਸ ਚਾਪਿ ਤੇऽਰ੍ਥਕृਤ੍ਤਾਤ ਸਾਧਕਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮਾਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਆਵੇਗਾ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਜ੍ਞਾਤਵਾਸੋ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯੋ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਭੂਤਲੇऽਨਘ। ਵਰ੍ਪੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ ਵੀਰ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਗਮਯਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਤੀਰਵੀਂ ਸਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੁਪਤ ਵਾਸ ਕਰੇਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਉਸ ਸਾਲ, ਵਿਰੋਧੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ।
ਤੇਨ ਨਰ੍ਤਕਵੇਪੇਣ ਅਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵੇਨ ਤਥੈਵ ਚ। ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਵਿਹृਤ੍ਯੈਵ ਤਤਃ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਉਹ ਨਰਤਕਾ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਨਰ-ਹੀਣ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਸਾਲ ਐਸਾ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਫਲ੍ਗੁਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਮੁਦਂ ਪਰਮਿਕਾਂ ਲੇਭੇ ਨ ਚ ਸ਼ਾਪਂ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਫਾਲਗੁਨ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕੀਤੀ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੇਨ ਸਹਿਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ। ਰੇਮੇ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਭਵਨੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਂਜਯਃ
ਚਿਤਰਸੇਨ, ਮਹਾਨ ਗੰਧਰਵ, ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਸਵਰਗ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਰਿਹਾ।
ਯ ਇਮਾਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਧृਤਿਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ। ਨ ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਃ ਕਾਮੇषੁ ਪਾਪਕੇषੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਧੀਰਜ ਬਾਰੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਮੰਦ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਇਦਮਮਰਵਰਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯ ਘੋਰਂ ਸੁਚਿ ਚਰਿਤਂ ਵਿਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ। ਵ੍ਯਪਗਤਮਦਦਮ੍ਭਰਾਗਦੋषਾ- ਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਗਤਾऽਭਿਰਮਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ
ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁੱਤਰ ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚਲਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਣ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਮਾਦਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪਾਰ੍ਥਮਾਨਰ੍ਚੁਰ੍ਜਸਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਉੱਤਮ ਅਰਘ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨੀਯਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰਥੋ ਪੁਰਨ੍ਦਰਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਸਵਿਕਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਏ।