ਉਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ੍ਥਾਨਮਾਨਪ੍ਰਭਾਵਤਃ। ऋਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਮਾਨੇषੁ ਅਗ੍ਨਿਸੋਮਾਰ੍ਕਵਰ੍ष੍ਮਸੁ
ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਾਣ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਅੱਗ, ਸੋਮ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵੀਣਾਸੁ ਵਾਦ੍ਯਮਾਨਾਸੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਕ੍ਰਨਨ੍ਦਨ। ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਨੋਰਮੇ ਗੀਤੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਪृਥੁਲੋਚਨ
ਜਦੋਂ ਗੰਧਰਵ ਵਜਾ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਗੀਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ, ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ,
ਸਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਃਸੁ ਮੁਖ੍ਯਾਸੁ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤਾਸੁ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ। ਤ੍ਵਂ ਕਿਲਾਨਿਮਿषਃ ਪਾਰ੍ਥ ਮਾਮੇਕਾਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁੱਖ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਤਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ, ਪਾਰਥ, ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਚਾਵਭृਥੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਸ੍ਥਾਨੇ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਤਵ ਪਿਤ੍ਰਾऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਗਤਾਃ ਸ੍ਵਨਿਲਯਾਨ੍ਸੁਰਾਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਮਾਰੋਹ ਤੇ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਥੈਵਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸਰ੍ਵਾਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤਾਃ। ਅਪਿ ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਤਵ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਂਦਿष੍ਟਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਸ ਚ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਹੇ ਕਮਲ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇऽਹਂ ਸੁਰੇਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰੁ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਮ ਚੈਵਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਹ
"ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਹਿੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰ।"
ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਂ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਂ ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਤਦਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
"ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ, ਸੋਹਣੇ, ਦਿਲਦਾਰ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਚਾਹ,"—ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਉਂ ਆਖਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਤੇਨ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚ ਤੇऽਨਘ। ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਿਤੁਮਰਿਂਦਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ।
ਨ ਕੇਵਲਂ ਹਿ ਚਕ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਚਾਹਮਾਗਤਾ। ਚਿਰਾਭਿਲषਿਤੋ ਵੀਰ ਮਮਾਪ੍ਯੇष ਮਨੋਰਥਃ
ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਤੀਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਂ ਲਜ੍ਜਾਨ੍ਵਿਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਉਵਾਚ ਕਰ੍ਣੌ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪਿਧਾਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੋਪਮਃ
ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲੱਜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ।
ਦੁਃਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮੇऽਸ੍ਤੁ ਸੁਭਗੇ ਯਨ੍ਮਾਂ ਵਦਸਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਗੁਰੁਦਾਰੈਃ ਸਮਾਨਾ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯੇਨ ਵਰਾਨਨੇ
ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਜੋ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਹੀ ਰਹੇ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
[ਯਥਾ ਕੁਨ੍ਤੀਮਹਾਭਾਗਾ ਯਥੇਨ੍ਰਾਣੀ ਸ਼ਚੀ ਮਮ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ]
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਰਾਣੀ ਸ਼ਚੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੈਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ। ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯਚ੍ਚੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾऽਸਿ ਵਿਸ੍ਪष੍ਟਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਯਾ ਸ਼ੁਭੇ। ਤਚ੍ਚ ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸੁਸ੍ਮਿਤੇ
ਸੋਹਣੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਅਤੇ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੱਸਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।
ਇਯਂ ਪੌਰਵਵਂਸ਼ਸ੍ ਜਨਨੀ ਸੁਦਤੀਤਿ ਹ। ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ
ਇਹ ਸੁਦਤੀ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਨ ਮਾਮਰ੍ਹਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਅਨ੍ਯਥਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਰਮਪ੍ਸਰਃ। ਗੁਰੋਰ੍ਗਰੁਤਰਾ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਵਂਸ਼ਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਾ ਸੋਚੀਂ, ਅਪਸਰਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਅਨਾਵृਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਮ ਦੇਵਰਾਜਾਭਿਨਨ੍ਦਨ। ਗੁਰੁਸ੍ਥਾਨੇ ਨ ਮਾਂ ਵੀਰ ਨਿਯੋਕ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਨਾ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਇੱਥੇ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ।
ਪਿਤਰਃ ਸੋਦਰਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨਪ੍ਤਾਰੋ ਵਾ ਤ੍ਵਿਹਾਗਤਾਃ। ਤਪਸਾ ਰਮਯਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਚ ਤੇषਾਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪੋਤੇ ਜਿਹੜੇ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੀਦ ਨ ਮਾਮਾਰ੍ਤਾਂ ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਹृਚ੍ਛਯੇਨ ਚ ਸਂਤਪ੍ਤਾਂ ਭਕ੍ਤਾਂ ਚ ਭਜ ਮਾਨਦ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਹਰ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਨੂੰ ਨਾ ਠੁਕਰਾ। ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਸੜ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਯਂਵਰਾਰੋਹੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਨਿਨ੍ਦਿਤੇ। ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਦੇਵਤਾਃ
ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸੱਚ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ। ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸੁਣ ਲੈਣ।
ਯਥਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਚ ਮਾਦ੍ਰੀ ਚ ਸ਼ਚੀ ਚੈਵ ਸਮਾ ਇਹ। ਤਥਾ ਚ ਵਂਸ਼ਜਨਨੀ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇऽਦ੍ਯ ਗਰੀਯਸੀ
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਤੀ, ਮਾਦਰੀ ਤੇ ਸ਼ਚੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੱਡੀ ਹੈਂ।
ਗਚ੍ਛ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਪਾਦੌ ਤੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਮਾਤृਵਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੋऽਹਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਚਲੀ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤਤੋऽਵਧੂਤਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ। ਵੇਪਨ੍ਤੀ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕਕ੍ਰਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਥ ਧਨਂਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਭੌਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸਨੇ ਧਨੰਜੈ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਵ ਪਿਤ੍ਰਾऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਗृਹਮਾਗਤਾਮ੍। ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦੇਥਾਃ ਕਾਮਬਾਣਵਸ਼ਂਗਤਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੇ ਬਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਸੀ, ਸਵਾਗਤ ਨਾ ਕੀਤਾ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਰ੍ਤਕਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸ੍ਤ੍ਰੀਮਧ੍ਯੇ ਮਾਨਵਰ੍ਜਿਤਃ। ਅਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵੇਨ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਪਣ੍ਢਵਦ੍ਵਿਚਰਿष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਨਚਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਰਹੇਗਾ, ਮਰਦਾਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅਪੁੰਸਕ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮੇਗਾ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽਰ੍ਜੁਨੇ ਸ਼ਾਪਂ ਸ੍ਫੁਰਿਤੋष੍ਠੀ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤ੍ਯਥ। ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਪਦੀਆਂ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਫੌਰਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਾਰ੍ਥੋਪਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਂ ਤਂ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਂ ਦੁਃਖਿਤੋऽਵਸਮ੍। ਵਿਵਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾਯ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਰ੍ਵਮਹृष੍ਟਵਤ੍
ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਯ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਵੇਰ ਚੰਨਣੀ ਹੋਈ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਗੰਧਰਵ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦਾ ਤਿਵੇਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਚੈਵ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਅਵੇਦਯਚ੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਚਿਤਰਸੇਨ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਵੀ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਤ੍ਵਾਨਾਯ੍ਯ ਤਨਯਂ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਹਰਿਵਾਹਨਃ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਫਿਰ ਹਰਿਵਾਹਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।