ਤਤ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਦਨ੍ਯਥਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਚ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕੇਨਚਿਦਪ੍ਯੁਤ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, 'ਉਥੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਰੱਖੋ,' ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਸਂਯਨ੍ਤੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਤਤੋऽਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤੇਨ ਤਵ ਰਾਜਨ੍ਹਿਤਾਰ੍ਥਿਨਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਰਾਜਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਘੋਰਂ ਸ ਰਾਜਾ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਚ ਮੌਨਵ੍ਰਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਨੇ ਮੁਨਿਵਰਂ ਤਦਾ। ਭੂਯ ਏਵਾਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮੁਨੀ ਵਣ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਤ੍ਮਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਮੀਕਸ੍ਯਾਵਧਾਰ੍ਯ ਚ। ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ ਭੂਯੋਪਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਮੁਨੇਃ
ਸ਼ਮੀਕ ਦੀ ਦਇਆ ਭਰੀ ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ, ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਨ ਹਿ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਤਥਾ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸੋऽਨ੍ਵਤਪ੍ਯਤ। ਅਸ਼ੋਚਦਮਰਪ੍ਰਖ੍ਯੋ ਯਥਾ ਕृਤ੍ਵੇਹ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਨਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਅਮਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਪਛਤਾਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰਾਜਾ ਗੌਰਮੁਖਂ ਤਦਾ। ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਭਗਵਾਨ੍ਕਰੋਤ੍ਵਿਹ ਮਮੇਤਿ ਵੈ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੌਰਮੁਖਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭੇਜਿਆ, ਕਹਿੰਦੇ, 'ਭਗਵਾਨ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਕਿਰਪਾ ਦੇਵੇ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮੁਨਿਰ੍ਗੌਰਮੁਖਸ੍ਤਦਾ। ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਜਗਾਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗੁਰੋਃ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਰਮੁਖਾ ਮੁਨੀ ਨੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਗਤਮਾਤ੍ਰੇऽਥ ਰਾਜਾ ਗੌਰਮੁਖੇ ਤਦਾ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਸਹ ਸਂਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸਃ
ਜਦ ਗੌਰਮੁਖਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸ ਤਥਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍। ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਏਕਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਇਕ-ਪੁਲ ਵਾਲਾ ਮਹਲ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਵਿਦਧੇ ਤਤ੍ਰ ਭਿषਜਸ਼੍ਚੌषਧਾਨਿ ਚ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵੈ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍
ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਡਾਕਟਰ ਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਰੱਖੇ ਗਏ।
ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵਾਕਰੋਚ੍ਚ ਸਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ।
ਨ ਚੈਨਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਰੂਢਂ ਲਭਤੇ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਾਤੋऽਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਵਿਨਿਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਵੀ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚ ਦਿਵਸੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਪ੍ਤਮੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਕਾਸ਼੍ਯਪੋऽਭ੍ਯਾਗਮਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤਂ ਰਾਜਾਨਂ ਚਿਕਿਤ੍ਸਿਤੁਮ੍
ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਾਸ਼ਯਪ ਰਾਜਾ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਆਇਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਹਿ ਤੇਨ ਤਦਭੂਦ੍ਯਥਾ ਤਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਪਨ੍ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨੇष੍ਯਤੇ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਭੇਜੇਗਾ।
ਤਂ ਦष੍ਟਂ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਮਪਜ੍ਵਰਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਮੇऽਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਭਵਿਤੇਤਿ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਪ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਡੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਬੁਖਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਮਕਸਦ ਤੇ ਧਰਮ ਦੋਹਾਂ ਪੂਰੇ ਹੋਣਗੇ।'
ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਪਥਿ। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮੇਕਮਨਸਂ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਯੋऽਤਿਗਃ
ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਸਤੇ ਤੇ ਇੱਕ-ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍। ਕ੍ਵ ਭਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਯਾਤਿ ਕਿਂਚ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?'
ਨृਪਂ ਕੁਰੁਕੁਲੋਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਪਨ੍ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤੇਜਸਾऽਧ੍ਯ ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
'ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਤਂ ਦष੍ਟਂ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤੇਨਾਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਕੁਲਕਰਂ ਰਾਜਾਨਮਮਿਤੌਜਸਮ੍। ਗਚ੍ਛਾਮਿਤ੍ਵਰਿਤਂ ਸੌਮ੍ਯ ਸਦ੍ਯਃ ਕਰ੍ਤੁਮਪਜ੍ਵਰਮ੍
'ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਜੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਡੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਚਿਰਾਗ, ਨੂੰ ਬੁਖਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।'
ਵਿਜ੍ਞਾਤਵਿषਵਿਦ੍ਯੋऽਹਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ। ਅਸ੍ਮਦ੍ਗੁਰੁਕਟਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਕਲ੍ਯੋऽਹਂ ਵਿषਨਾਸ਼ਨੇ
'ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਅਹਂ ਸ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹੀਪਤਿਮ੍। ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦष੍ਟਂ ਚਿਕਿਤ੍ਸਿਤੁਮ੍
'ਮੈਂ ਤਕਸ਼ਕ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਡੱਸੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।'
ਅਹਂ ਤਂ ਨृਪਤਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦष੍ਟਮਪਜ੍ਵਰਮ੍। ਕਰਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
'ਮੇਰੀ ਨੀਅਤ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਡੱਸੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਖਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂ।'
ਯਦਿ ਦष੍ਟਂ ਮਯੇਹ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਚਿਕਿਤ੍ਸਿਤੁਮ੍। ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਮਯਾ ਦष੍ਟਮਿਮਂ ਜੀਵਯ ਕਾਸ਼੍ਯਪ
'ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਡੱਸੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਕਾਸ਼ਯਪ, ਇਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੈਂ ਡੱਸਿਆ ਹੈ, ਜੀਵੰਤ ਕਰ ਕੇ ਵੇਖਾ।'
ਪਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਯਤ੍ਤੇ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਯਤਸ੍ਵ ਚ। ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਮੇਨਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
'ਆਪਣੀ ਮੰਤ੍ਰ-ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ; ਮੈਂ ਇਸ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਡੱਸਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।'
ਦਸ਼ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਯਦ੍ਯੇਤਦਭਿਮਨ੍ਯਸੇ। ਅਹਮੇਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦष੍ਟਂ ਜੀਵਯਿष੍ਯੇ ਭੁਜਂਗਮ। `ਪਸ਼੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਦਸ਼ ਪਨ੍ਨਗ
'ਜੇ ਤੂੰ ਐਸਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਡੱਸ; ਮੈਂ ਇਸ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੂੰ ਡੱਸੇਗਾ, ਜੀਵੰਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਮੰਤ੍ਰ-ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਵਟ ਨੂੰ ਡੱਸ, ਸੱਪ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਦਸ਼ਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਕਾਸ਼ਯਪ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆ ਕੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਡੱਸਿਆ।
ਸ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੇਨ ਦष੍ਟਸ੍ਤੁ ਪਨ੍ਨਗੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਆਸ਼ੀਵਿषਵਿषੋਪੇਤਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਡੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਸ ਨਗਂ ਨਾਗਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕੁਰੁ ਯਤ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜੀਵਯੈਵ ਵਨਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸੱਪ ਨੇ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, 'ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਅਤੇ ਇਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ।'
ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਂ ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ। ਭਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਸਾਰੀ ਰਾਖ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।