ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਤਿਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਾ ਮਨਸਾऽਪਿ ਵਿਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਭਵਨਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਫਿਰ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਸੋਚ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਸੀ, ਉਹ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਨਿਵੇਦਿਤਾ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸ਼ੁਭਲੋਚਨਾ
ਉਥੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤੇ ਦਰਬਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁਚੇਤ ਕਰਵਾਈ ਗਈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਰਜੁਨ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਉਪਾਤਿष੍ਠਤ ਤਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍। ਸ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਮਨਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਗਚ੍ਛਤ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਿ
ਉਹ ਉਸ ਸੁਚੱਜੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ੱਕ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਲਜ੍ਜਾਸਂਵृਲੋਚਨਃ। ਤਦਾऽਭਿਵਾਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਵਰਾਪ੍ਸਰਸਾਂਵਰੇ। ਕਿਂ ਚਾਗਮਨਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਕਿਮਾਜ੍ਞਾਪਯਸੇ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰੇष੍ਯਸ੍ਤੇऽਹਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਮਾਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਂ।"
ਅਕਾਮਂ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਇਙ੍ਗਿਤਜ੍ਞਾ ਤਦੋਰ੍ਵਸ਼ੀ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਣੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਮੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੇਨ ਕਥਿਤਂ ਮਨੁਜੋਤ੍ਤਮ। ਨਤ੍ਤੇऽਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਚਾਹਮਿਹਾਗਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹਾਂ।
ਉਪਸ੍ਤਾਨੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਨੋਰਮੇ। ਤਵਾਗਮਨਤੁष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਪਰਮੋਤ੍ਸਵੇ
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਸੀ,
ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸਮਾਗਮੇऽਸ਼੍ਵਿਨੋਸ਼੍ਚੈਵ ਵਸੂਨਾਂ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਯ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਤੇ ਵਸੂ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ,
ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਸਙ੍ਘੇषੁ ਰਾਜਰ੍षਿਪ੍ਰਵਰੇषੁ ਚ। ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਯਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਮਹੋਰਗਗਣੇषੁ ਚ
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਉਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ੍ਥਾਨਮਾਨਪ੍ਰਭਾਵਤਃ। ऋਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਮਾਨੇषੁ ਅਗ੍ਨਿਸੋਮਾਰ੍ਕਵਰ੍ष੍ਮਸੁ
ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਾਣ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਅੱਗ, ਸੋਮ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵੀਣਾਸੁ ਵਾਦ੍ਯਮਾਨਾਸੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਕ੍ਰਨਨ੍ਦਨ। ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਨੋਰਮੇ ਗੀਤੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਪृਥੁਲੋਚਨ
ਜਦੋਂ ਗੰਧਰਵ ਵਜਾ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਗੀਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ, ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ,
ਸਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਃਸੁ ਮੁਖ੍ਯਾਸੁ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤਾਸੁ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ। ਤ੍ਵਂ ਕਿਲਾਨਿਮਿषਃ ਪਾਰ੍ਥ ਮਾਮੇਕਾਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁੱਖ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਤਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ, ਪਾਰਥ, ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਚਾਵਭृਥੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਸ੍ਥਾਨੇ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਤਵ ਪਿਤ੍ਰਾऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਗਤਾਃ ਸ੍ਵਨਿਲਯਾਨ੍ਸੁਰਾਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਮਾਰੋਹ ਤੇ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਥੈਵਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸਰ੍ਵਾਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤਾਃ। ਅਪਿ ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਤਵ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਂਦਿष੍ਟਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਸ ਚ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਹੇ ਕਮਲ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇऽਹਂ ਸੁਰੇਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰੁ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਮ ਚੈਵਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਹ
"ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਹਿੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰ।"
ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਂ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਂ ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਤਦਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
"ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ, ਸੋਹਣੇ, ਦਿਲਦਾਰ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਚਾਹ,"—ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਉਂ ਆਖਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਤੇਨ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚ ਤੇऽਨਘ। ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਿਤੁਮਰਿਂਦਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ।
ਨ ਕੇਵਲਂ ਹਿ ਚਕ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਚਾਹਮਾਗਤਾ। ਚਿਰਾਭਿਲषਿਤੋ ਵੀਰ ਮਮਾਪ੍ਯੇष ਮਨੋਰਥਃ
ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਤੀਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਂ ਲਜ੍ਜਾਨ੍ਵਿਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਉਵਾਚ ਕਰ੍ਣੌ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪਿਧਾਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੋਪਮਃ
ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲੱਜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ।
ਦੁਃਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮੇऽਸ੍ਤੁ ਸੁਭਗੇ ਯਨ੍ਮਾਂ ਵਦਸਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਗੁਰੁਦਾਰੈਃ ਸਮਾਨਾ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯੇਨ ਵਰਾਨਨੇ
ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਜੋ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਹੀ ਰਹੇ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
[ਯਥਾ ਕੁਨ੍ਤੀਮਹਾਭਾਗਾ ਯਥੇਨ੍ਰਾਣੀ ਸ਼ਚੀ ਮਮ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ]
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਰਾਣੀ ਸ਼ਚੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੈਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ। ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯਚ੍ਚੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾऽਸਿ ਵਿਸ੍ਪष੍ਟਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਯਾ ਸ਼ੁਭੇ। ਤਚ੍ਚ ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸੁਸ੍ਮਿਤੇ
ਸੋਹਣੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਅਤੇ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੱਸਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।
ਇਯਂ ਪੌਰਵਵਂਸ਼ਸ੍ ਜਨਨੀ ਸੁਦਤੀਤਿ ਹ। ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ
ਇਹ ਸੁਦਤੀ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਨ ਮਾਮਰ੍ਹਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਅਨ੍ਯਥਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਰਮਪ੍ਸਰਃ। ਗੁਰੋਰ੍ਗਰੁਤਰਾ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਵਂਸ਼ਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਾ ਸੋਚੀਂ, ਅਪਸਰਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਅਨਾਵृਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਮ ਦੇਵਰਾਜਾਭਿਨਨ੍ਦਨ। ਗੁਰੁਸ੍ਥਾਨੇ ਨ ਮਾਂ ਵੀਰ ਨਿਯੋਕ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਨਾ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਇੱਥੇ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ।
ਪਿਤਰਃ ਸੋਦਰਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨਪ੍ਤਾਰੋ ਵਾ ਤ੍ਵਿਹਾਗਤਾਃ। ਤਪਸਾ ਰਮਯਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਚ ਤੇषਾਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪੋਤੇ ਜਿਹੜੇ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੀਦ ਨ ਮਾਮਾਰ੍ਤਾਂ ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਹृਚ੍ਛਯੇਨ ਚ ਸਂਤਪ੍ਤਾਂ ਭਕ੍ਤਾਂ ਚ ਭਜ ਮਾਨਦ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਹਰ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਨੂੰ ਨਾ ਠੁਕਰਾ। ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਸੜ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਯਂਵਰਾਰੋਹੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਨਿਨ੍ਦਿਤੇ। ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਦੇਵਤਾਃ
ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸੱਚ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ। ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸੁਣ ਲੈਣ।