ਮृਦੁਕੁਞ੍ਚਿਤਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕੁਸੁਮੋਤ੍ਤਮਧਾਰਿਣਾ। ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੇਨ ਲਲਨਾ ਗਚ੍ਛਮਾਨਾ ਵ੍ਯਰਾਜਤ
ਉਸ ਦੇ ਨਰਮ, ਲੰਮੇ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁੜੇ ਹੋਏ ਵਾਲ, ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਉਹ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭ੍ਰੂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਲਾਪਮਾਧੁਰ੍ਯੈਃ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸੌਮ੍ਯਤਯਾऽਪਿ ਚ। ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਵਕ੍ਰਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਾऽऽਹ੍ਵਯਨ੍ਤੀਵ ਗਚ੍ਛਤੀ
ਮਿੱਠੇ ਨੈਣਾਂ, ਸੁਹਣੀ ਗੱਲਾਂ, ਸੋਹਣਪ ਤੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਤੁਰਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਮੁੜਿਆ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਲ ਬੁਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਙ੍ਗਰਾਗੌ ਸੁਮੁਖੌ ਦਿਵ੍ਯਚਨ੍ਦਨਰੂषਿਤੌ। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਾ ਹਾਰਰੁਚਿਰੌ ਸ੍ਤਨੌ ਤਸ੍ਯਾ ਵਵਲ੍ਗਤੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਿਨੇ, ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਉਹ ਤੁਰਦੀ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸ੍ਤਨੋਦ੍ਵਹਨਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਾਤ੍ਤਾਮ੍ਯਮਾਨਾ ਪਦੇਪਦੇ। ਤ੍ਰਿਵਲੀਦਾਮਚਿਤ੍ਰੇਣ ਮਧ੍ਯੇਨਾਤੀਵ ਸ਼ੇਭਿਨਾ
ਹਰ ਕਦਮ ਉੱਤੇ ਸਿਨਿਆਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ, ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਰਤਨ ਜੜੇ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਖਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਰਥਕੂਬਰਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਨਿਤਮ੍ਬੋਨ੍ਨਤਪੀਵਰਮ੍। ਮਨ੍ਮਥਾਯਤਨਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਰਸ਼ਨਾਦਾਮਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਰਥ ਦੇ ਧੁਰੇ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨ ਜੜੇ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ऋषੀਣਾਮਪਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਮਨੋਵ੍ਯਾਘਾਤਕਾਰਣਮ੍। ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰਂ ਭਾਤਿ ਜਘਨਂ ਨਿਰਵਦ੍ਯਵਤ੍
ਦਿਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਿਖਰੀ ਹੋਈ ਕਮਰ, ਬਹੁਤ ਪਤਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਮਨ ਨੂੰ ਉਲਝਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਗੂਡਗੁਲ੍ਫਧਰੌ ਪਾਦੌ ਤਾਮ੍ਰਾਯਤਤਲਾਙ੍ਗੁਲੀ। ਕੂਰ੍ਮਪृष੍ਠੋਨ੍ਤੌ ਚਾਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੋਭੇਤੇ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਕਿਣੌ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਗੁਪਤ ਗਟਿਆਂ, ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੇ ਲੰਮੇ ਤਲਵੇ ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ, ਕਛੂਏ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਂਗ ਮੁਕਦੇ ਹੋਏ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੀਧੁਪਾਨੇਨ ਚਾਲ੍ਪੇਨ ਤੁष੍ਟਾ ਚ ਮਦਨੇਨ ਚ। ਵਿਲਾਸਿਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯਤਰਾऽਭਵਤ੍
ਥੋੜ੍ਹੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਦਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਦੇਖਣਯੋਗ ਹੋ ਗਈ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ਯਾਤਿ ਵਿਲਾਸਿਨੀ। ਬਬ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯੇऽਪਿ ਵੈ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਤਮਾਕृਤਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਸਾਧਿਆ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅਸਾਧਾਰਣ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੁਮੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇਣੋਤ੍ਤਰੀਯੇਣ ਮੇਘਵਰ੍ਣੇਨ ਰਾਜਤਾ। ਤਨ੍ਵਭ੍ਰਪ੍ਰਾਵृਤਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੇਖੇਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਤਲੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਉੱਤਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਪਤਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਚੰਨ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਤਿਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਾ ਮਨਸਾऽਪਿ ਵਿਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਭਵਨਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਫਿਰ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਸੋਚ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਸੀ, ਉਹ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਨਿਵੇਦਿਤਾ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸ਼ੁਭਲੋਚਨਾ
ਉਥੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤੇ ਦਰਬਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁਚੇਤ ਕਰਵਾਈ ਗਈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਰਜੁਨ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਉਪਾਤਿष੍ਠਤ ਤਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍। ਸ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਮਨਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਗਚ੍ਛਤ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਿ
ਉਹ ਉਸ ਸੁਚੱਜੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ੱਕ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਲਜ੍ਜਾਸਂਵृਲੋਚਨਃ। ਤਦਾऽਭਿਵਾਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਵਰਾਪ੍ਸਰਸਾਂਵਰੇ। ਕਿਂ ਚਾਗਮਨਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਕਿਮਾਜ੍ਞਾਪਯਸੇ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰੇष੍ਯਸ੍ਤੇऽਹਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਮਾਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਂ।"
ਅਕਾਮਂ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਇਙ੍ਗਿਤਜ੍ਞਾ ਤਦੋਰ੍ਵਸ਼ੀ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਣੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਮੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੇਨ ਕਥਿਤਂ ਮਨੁਜੋਤ੍ਤਮ। ਨਤ੍ਤੇऽਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਚਾਹਮਿਹਾਗਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹਾਂ।
ਉਪਸ੍ਤਾਨੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਨੋਰਮੇ। ਤਵਾਗਮਨਤੁष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਪਰਮੋਤ੍ਸਵੇ
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਸੀ,
ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸਮਾਗਮੇऽਸ਼੍ਵਿਨੋਸ਼੍ਚੈਵ ਵਸੂਨਾਂ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਯ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਤੇ ਵਸੂ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ,
ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਸਙ੍ਘੇषੁ ਰਾਜਰ੍षਿਪ੍ਰਵਰੇषੁ ਚ। ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਯਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਮਹੋਰਗਗਣੇषੁ ਚ
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਉਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ੍ਥਾਨਮਾਨਪ੍ਰਭਾਵਤਃ। ऋਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਮਾਨੇषੁ ਅਗ੍ਨਿਸੋਮਾਰ੍ਕਵਰ੍ष੍ਮਸੁ
ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਾਣ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਅੱਗ, ਸੋਮ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵੀਣਾਸੁ ਵਾਦ੍ਯਮਾਨਾਸੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਕ੍ਰਨਨ੍ਦਨ। ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਨੋਰਮੇ ਗੀਤੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਪृਥੁਲੋਚਨ
ਜਦੋਂ ਗੰਧਰਵ ਵਜਾ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਗੀਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ, ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ,
ਸਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਃਸੁ ਮੁਖ੍ਯਾਸੁ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤਾਸੁ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ। ਤ੍ਵਂ ਕਿਲਾਨਿਮਿषਃ ਪਾਰ੍ਥ ਮਾਮੇਕਾਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁੱਖ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਤਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ, ਪਾਰਥ, ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਚਾਵਭृਥੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਸ੍ਥਾਨੇ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਤਵ ਪਿਤ੍ਰਾऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਗਤਾਃ ਸ੍ਵਨਿਲਯਾਨ੍ਸੁਰਾਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਮਾਰੋਹ ਤੇ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਥੈਵਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸਰ੍ਵਾਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤਾਃ। ਅਪਿ ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਤਵ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਂਦਿष੍ਟਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਸ ਚ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਹੇ ਕਮਲ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇऽਹਂ ਸੁਰੇਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰੁ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਮ ਚੈਵਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਹ
"ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਹਿੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰ।"
ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਂ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਂ ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਤਦਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
"ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ, ਸੋਹਣੇ, ਦਿਲਦਾਰ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਚਾਹ,"—ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਉਂ ਆਖਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਤੇਨ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚ ਤੇऽਨਘ। ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਿਤੁਮਰਿਂਦਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ।
ਨ ਕੇਵਲਂ ਹਿ ਚਕ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਚਾਹਮਾਗਤਾ। ਚਿਰਾਭਿਲषਿਤੋ ਵੀਰ ਮਮਾਪ੍ਯੇष ਮਨੋਰਥਃ
ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਸੀ।