ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪੀ ਕਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਿਰਸਂਗਰਃ। ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੀਯੈਰ੍ਗੁਣਗਣੈਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਰੁਣੋਪਮਃ
ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ, ਮਨਮੋਹਣ, ਪਿਆਰਾ, ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ, ਚਾਹੁੰਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਵਿਦਿਤਸ੍ਤੇऽਰ੍ਜੁਨੋ ਵੀਰਃ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਫਲਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍। ਤਵ ਸ਼ਕ੍ਰਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਪਾਦਾਵਦ੍ਯਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਉਹ ਵੀਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬਹੁਮਾਨ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਪ੍ਰੀਤਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਚਿਤਰਸੈਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਕਥਿਤਃ ਸਤ੍ਯੋ ਗੁਣੋਦ੍ਦੇਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ। ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਨਾਰੀ ਵृਣੁਯਾਤ੍ਕਿਮਤੋऽਰ੍ਜੁਨਂ
ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜੋ ਗੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਸੱਚ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਚੁਣੇਗੀ?
ਤਸ੍ਯ ਚਾਹਂ ਗੁਣੌਘੇਨ ਫਲ੍ਗੁਨੇ ਜਾਤਮਨ੍ਮਥਾ। ਗਚ੍ਛਤ੍ਵਂ ਹਿ ਯਾਥਾਕਾਮਮਾਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸੁਖਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬੇਅੰਤ ਖੂਬੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਫਲਗੁਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਤਤੋ ਵਿਸृਜ੍ਯਗਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਚਾਕਰੋਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਪਾਰ੍ਥਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਲਾਲਸਾ
ਫਿਰ, ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਉਰਵਸ਼ੀ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀ ਹੋ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸ੍ਨਾਨਾਲਙ੍ਕਾਰਨੇਪਥ੍ਯੈਰ੍ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੌਭਨੈਃ। ਧਨਂਜਯਸ੍ਯ ਰੂਪੇਣ ਸ਼ਰੈਰ੍ਮਨ੍ਮਥਚੋਦਿਤੈਃ
ਇਸ਼ਨਾਨ, ਗਹਿਣਿਆਂ, ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਤਾਜ਼ੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤੇਜਿਤ ਹੋ ਗਈ।
ਅਤਿਵਿਦ੍ਧੇਨ ਮਨਸਾ ਮਨ੍ਮਥੇਨ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਾ। ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣਸਂਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਸ਼ਯਨੋਤ੍ਤਮੇ
ਪਿਆਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਦਿਵਿਆ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਛੋਣਿਆਂ ਨਾਲ ਲੇਟ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਚਿਤ੍ਤਸਂਕਲ੍ਪਭਾਵੇਨ ਸੁਚਿਤ੍ਤਾऽਨਨ੍ਯਮਾਨਸਾ। ਮਨੋਰਥੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਮਯਨ੍ਤੀਵ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਅਤੇ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਉਹ ਫਲਗੁਨ ਨਾਲ ਐਸਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਹੀ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਯਨਂ ਵਿਗਾਢੇ ਰਜਨੀਮੁਖੇ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਸਾ ਪृਥੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਮਹਤ੍
ਜਦ ਰਾਤ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿਚ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਪਾਰਥ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।
ਮृਦੁਕੁਞ੍ਚਿਤਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕੁਸੁਮੋਤ੍ਤਮਧਾਰਿਣਾ। ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੇਨ ਲਲਨਾ ਗਚ੍ਛਮਾਨਾ ਵ੍ਯਰਾਜਤ
ਉਸ ਦੇ ਨਰਮ, ਲੰਮੇ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁੜੇ ਹੋਏ ਵਾਲ, ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਉਹ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭ੍ਰੂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਲਾਪਮਾਧੁਰ੍ਯੈਃ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸੌਮ੍ਯਤਯਾऽਪਿ ਚ। ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਵਕ੍ਰਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਾऽऽਹ੍ਵਯਨ੍ਤੀਵ ਗਚ੍ਛਤੀ
ਮਿੱਠੇ ਨੈਣਾਂ, ਸੁਹਣੀ ਗੱਲਾਂ, ਸੋਹਣਪ ਤੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਤੁਰਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਮੁੜਿਆ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਲ ਬੁਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਙ੍ਗਰਾਗੌ ਸੁਮੁਖੌ ਦਿਵ੍ਯਚਨ੍ਦਨਰੂषਿਤੌ। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਾ ਹਾਰਰੁਚਿਰੌ ਸ੍ਤਨੌ ਤਸ੍ਯਾ ਵਵਲ੍ਗਤੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਿਨੇ, ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਉਹ ਤੁਰਦੀ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸ੍ਤਨੋਦ੍ਵਹਨਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਾਤ੍ਤਾਮ੍ਯਮਾਨਾ ਪਦੇਪਦੇ। ਤ੍ਰਿਵਲੀਦਾਮਚਿਤ੍ਰੇਣ ਮਧ੍ਯੇਨਾਤੀਵ ਸ਼ੇਭਿਨਾ
ਹਰ ਕਦਮ ਉੱਤੇ ਸਿਨਿਆਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ, ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਰਤਨ ਜੜੇ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਖਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਰਥਕੂਬਰਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਨਿਤਮ੍ਬੋਨ੍ਨਤਪੀਵਰਮ੍। ਮਨ੍ਮਥਾਯਤਨਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਰਸ਼ਨਾਦਾਮਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਰਥ ਦੇ ਧੁਰੇ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨ ਜੜੇ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ऋषੀਣਾਮਪਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਮਨੋਵ੍ਯਾਘਾਤਕਾਰਣਮ੍। ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰਂ ਭਾਤਿ ਜਘਨਂ ਨਿਰਵਦ੍ਯਵਤ੍
ਦਿਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਿਖਰੀ ਹੋਈ ਕਮਰ, ਬਹੁਤ ਪਤਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਮਨ ਨੂੰ ਉਲਝਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਗੂਡਗੁਲ੍ਫਧਰੌ ਪਾਦੌ ਤਾਮ੍ਰਾਯਤਤਲਾਙ੍ਗੁਲੀ। ਕੂਰ੍ਮਪृष੍ਠੋਨ੍ਤੌ ਚਾਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੋਭੇਤੇ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਕਿਣੌ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਗੁਪਤ ਗਟਿਆਂ, ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੇ ਲੰਮੇ ਤਲਵੇ ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ, ਕਛੂਏ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਂਗ ਮੁਕਦੇ ਹੋਏ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੀਧੁਪਾਨੇਨ ਚਾਲ੍ਪੇਨ ਤੁष੍ਟਾ ਚ ਮਦਨੇਨ ਚ। ਵਿਲਾਸਿਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯਤਰਾऽਭਵਤ੍
ਥੋੜ੍ਹੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਦਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਦੇਖਣਯੋਗ ਹੋ ਗਈ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ਯਾਤਿ ਵਿਲਾਸਿਨੀ। ਬਬ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯੇऽਪਿ ਵੈ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਤਮਾਕृਤਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਸਾਧਿਆ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅਸਾਧਾਰਣ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੁਮੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇਣੋਤ੍ਤਰੀਯੇਣ ਮੇਘਵਰ੍ਣੇਨ ਰਾਜਤਾ। ਤਨ੍ਵਭ੍ਰਪ੍ਰਾਵृਤਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੇਖੇਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਤਲੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਉੱਤਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਪਤਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਚੰਨ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਤਿਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਾ ਮਨਸਾऽਪਿ ਵਿਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਭਵਨਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਫਿਰ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਸੋਚ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਸੀ, ਉਹ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਨਿਵੇਦਿਤਾ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸ਼ੁਭਲੋਚਨਾ
ਉਥੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤੇ ਦਰਬਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁਚੇਤ ਕਰਵਾਈ ਗਈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਰਜੁਨ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਉਪਾਤਿष੍ਠਤ ਤਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍। ਸ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਮਨਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਗਚ੍ਛਤ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਿ
ਉਹ ਉਸ ਸੁਚੱਜੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ੱਕ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਲਜ੍ਜਾਸਂਵृਲੋਚਨਃ। ਤਦਾऽਭਿਵਾਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਵਰਾਪ੍ਸਰਸਾਂਵਰੇ। ਕਿਂ ਚਾਗਮਨਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਕਿਮਾਜ੍ਞਾਪਯਸੇ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰੇष੍ਯਸ੍ਤੇऽਹਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਮਾਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਂ।"
ਅਕਾਮਂ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਇਙ੍ਗਿਤਜ੍ਞਾ ਤਦੋਰ੍ਵਸ਼ੀ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਣੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਮੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੇਨ ਕਥਿਤਂ ਮਨੁਜੋਤ੍ਤਮ। ਨਤ੍ਤੇऽਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਚਾਹਮਿਹਾਗਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹਾਂ।
ਉਪਸ੍ਤਾਨੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਨੋਰਮੇ। ਤਵਾਗਮਨਤੁष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਪਰਮੋਤ੍ਸਵੇ
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਸੀ,
ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸਮਾਗਮੇऽਸ਼੍ਵਿਨੋਸ਼੍ਚੈਵ ਵਸੂਨਾਂ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਯ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਤੇ ਵਸੂ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ,
ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਸਙ੍ਘੇषੁ ਰਾਜਰ੍षਿਪ੍ਰਵਰੇषੁ ਚ। ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਯਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਮਹੋਰਗਗਣੇषੁ ਚ
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।