ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜ ਗਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਹਿਤੋऽਪ੍ਸਰਸਾਂਵਰਾਮ੍। ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸੋਪਾਤਿष੍ਠਤੁ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਗਾਂਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਜਾ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾ ਨ ਤਾਮਭਿਸृਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦਸ੍ਮਨ੍ਨਿਯੋਗਤਃ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਂਸਰ੍ਗਵਿਸ਼ਾਰਦ
ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਐਸਾ ਕਰੀਂ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਆਈ ਹੈ, ਹੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਜਾਣੂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਨੁਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਾਸਵਾਤ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜੋऽਪ੍ਸਰਸਮਭ੍ਯਗਾਦੁਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਵਰਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ' ਆਖ ਕੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਂਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉਰਵਸ਼ੀ ਅਪਸਰਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਦਿਤੋ ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਾਗਤੇਨਾਰ੍ਚਿਤਸ੍ਤਯਾ। ਸੁਖਾਸੀਨਃ ਸੁਖਾਸੀਨਾਂ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਂ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਣ ਲੱਗੀ।
ਵਿਦਿਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਹਮਿਹਾਗਤਃ। ਤ੍ਰਿਦਿਵਸ੍ਯੈਕਰਾਜੇਨ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਭਿਨਨ੍ਦਿਨਾ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ ਦੇਵਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਃ ਸਹਜੈਰ੍ਗੁਣੈਃ। ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸ਼ੀਲੇਨ ਰੂਪੇਣ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਚ ਬਲੇਨ ਚ। ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਵੀਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨਵਾਨ੍
ਉਹ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਉ, ਸੋਹਣਾਪਣ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਕਰਕੇ ਵੀ mashhoor ਹੈ—
ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸੌਮ੍ਯੀਲਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਾਞ੍ਜਿਤਮਤ੍ਸਰਃ। ਸਾਙ੍ਗੋਪਨਿषਦਾਨ੍ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰਾਖ੍ਯਾਨਪਞ੍ਚਮਾਨ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ, ਸਬਰ ਵਾਲਾ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵੇਦਾਂ, ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਤੇ ਪੰਜ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਯੋऽਧੀਤੇ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਮੇਧਾਂ ਚਾष੍ਟਗੁਣਾਸ਼੍ਰਯਾਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਸਵੈਰ੍ਵਯਸਾऽਪਿ ਚ
ਉਹ ਜੋ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ, ਅਪਨੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਅੱਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ ਰੱਖਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਹੁਨਰ, ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕੋ ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਮਘਵਾਨਿਵ। ਅਕਤ੍ਥਨੋ ਮਾਨਯਿਤਾ ਸ੍ਥੂਲਲਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਃ
ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੱਡਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ, ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਪਾਨੇਨ ਵਿਵਿਧੇਨਾਭਿਵਰ੍षਤਿ। ਸਤ੍ਯਵਾਗੂਰ੍ਜਿਤੋ ਵਕ੍ਤਾ ਰੂਪਵਾਨਨਹਂਕृਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਚੰਗਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪੀ ਕਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਿਰਸਂਗਰਃ। ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੀਯੈਰ੍ਗੁਣਗਣੈਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਰੁਣੋਪਮਃ
ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ, ਮਨਮੋਹਣ, ਪਿਆਰਾ, ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ, ਚਾਹੁੰਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਵਿਦਿਤਸ੍ਤੇऽਰ੍ਜੁਨੋ ਵੀਰਃ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਫਲਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍। ਤਵ ਸ਼ਕ੍ਰਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਪਾਦਾਵਦ੍ਯਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਉਹ ਵੀਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬਹੁਮਾਨ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਪ੍ਰੀਤਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਚਿਤਰਸੈਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਕਥਿਤਃ ਸਤ੍ਯੋ ਗੁਣੋਦ੍ਦੇਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ। ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਨਾਰੀ ਵृਣੁਯਾਤ੍ਕਿਮਤੋऽਰ੍ਜੁਨਂ
ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜੋ ਗੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਸੱਚ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਚੁਣੇਗੀ?
ਤਸ੍ਯ ਚਾਹਂ ਗੁਣੌਘੇਨ ਫਲ੍ਗੁਨੇ ਜਾਤਮਨ੍ਮਥਾ। ਗਚ੍ਛਤ੍ਵਂ ਹਿ ਯਾਥਾਕਾਮਮਾਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸੁਖਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬੇਅੰਤ ਖੂਬੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਫਲਗੁਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਤਤੋ ਵਿਸृਜ੍ਯਗਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਚਾਕਰੋਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਪਾਰ੍ਥਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਲਾਲਸਾ
ਫਿਰ, ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਉਰਵਸ਼ੀ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀ ਹੋ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸ੍ਨਾਨਾਲਙ੍ਕਾਰਨੇਪਥ੍ਯੈਰ੍ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੌਭਨੈਃ। ਧਨਂਜਯਸ੍ਯ ਰੂਪੇਣ ਸ਼ਰੈਰ੍ਮਨ੍ਮਥਚੋਦਿਤੈਃ
ਇਸ਼ਨਾਨ, ਗਹਿਣਿਆਂ, ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਤਾਜ਼ੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤੇਜਿਤ ਹੋ ਗਈ।
ਅਤਿਵਿਦ੍ਧੇਨ ਮਨਸਾ ਮਨ੍ਮਥੇਨ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਾ। ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣਸਂਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਸ਼ਯਨੋਤ੍ਤਮੇ
ਪਿਆਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਦਿਵਿਆ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਛੋਣਿਆਂ ਨਾਲ ਲੇਟ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਚਿਤ੍ਤਸਂਕਲ੍ਪਭਾਵੇਨ ਸੁਚਿਤ੍ਤਾऽਨਨ੍ਯਮਾਨਸਾ। ਮਨੋਰਥੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਮਯਨ੍ਤੀਵ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਅਤੇ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਉਹ ਫਲਗੁਨ ਨਾਲ ਐਸਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਹੀ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਯਨਂ ਵਿਗਾਢੇ ਰਜਨੀਮੁਖੇ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਸਾ ਪृਥੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਮਹਤ੍
ਜਦ ਰਾਤ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿਚ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਪਾਰਥ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।
ਮृਦੁਕੁਞ੍ਚਿਤਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕੁਸੁਮੋਤ੍ਤਮਧਾਰਿਣਾ। ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੇਨ ਲਲਨਾ ਗਚ੍ਛਮਾਨਾ ਵ੍ਯਰਾਜਤ
ਉਸ ਦੇ ਨਰਮ, ਲੰਮੇ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁੜੇ ਹੋਏ ਵਾਲ, ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਉਹ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭ੍ਰੂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਲਾਪਮਾਧੁਰ੍ਯੈਃ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸੌਮ੍ਯਤਯਾऽਪਿ ਚ। ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਵਕ੍ਰਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਾऽऽਹ੍ਵਯਨ੍ਤੀਵ ਗਚ੍ਛਤੀ
ਮਿੱਠੇ ਨੈਣਾਂ, ਸੁਹਣੀ ਗੱਲਾਂ, ਸੋਹਣਪ ਤੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਤੁਰਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਮੁੜਿਆ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਲ ਬੁਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਙ੍ਗਰਾਗੌ ਸੁਮੁਖੌ ਦਿਵ੍ਯਚਨ੍ਦਨਰੂषਿਤੌ। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਾ ਹਾਰਰੁਚਿਰੌ ਸ੍ਤਨੌ ਤਸ੍ਯਾ ਵਵਲ੍ਗਤੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਿਨੇ, ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਉਹ ਤੁਰਦੀ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸ੍ਤਨੋਦ੍ਵਹਨਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਾਤ੍ਤਾਮ੍ਯਮਾਨਾ ਪਦੇਪਦੇ। ਤ੍ਰਿਵਲੀਦਾਮਚਿਤ੍ਰੇਣ ਮਧ੍ਯੇਨਾਤੀਵ ਸ਼ੇਭਿਨਾ
ਹਰ ਕਦਮ ਉੱਤੇ ਸਿਨਿਆਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ, ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਰਤਨ ਜੜੇ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਖਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਰਥਕੂਬਰਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਨਿਤਮ੍ਬੋਨ੍ਨਤਪੀਵਰਮ੍। ਮਨ੍ਮਥਾਯਤਨਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਰਸ਼ਨਾਦਾਮਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਰਥ ਦੇ ਧੁਰੇ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨ ਜੜੇ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ऋषੀਣਾਮਪਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਮਨੋਵ੍ਯਾਘਾਤਕਾਰਣਮ੍। ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰਂ ਭਾਤਿ ਜਘਨਂ ਨਿਰਵਦ੍ਯਵਤ੍
ਦਿਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਿਖਰੀ ਹੋਈ ਕਮਰ, ਬਹੁਤ ਪਤਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਮਨ ਨੂੰ ਉਲਝਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਗੂਡਗੁਲ੍ਫਧਰੌ ਪਾਦੌ ਤਾਮ੍ਰਾਯਤਤਲਾਙ੍ਗੁਲੀ। ਕੂਰ੍ਮਪृष੍ਠੋਨ੍ਤੌ ਚਾਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੋਭੇਤੇ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਕਿਣੌ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਗੁਪਤ ਗਟਿਆਂ, ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੇ ਲੰਮੇ ਤਲਵੇ ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ, ਕਛੂਏ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਂਗ ਮੁਕਦੇ ਹੋਏ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੀਧੁਪਾਨੇਨ ਚਾਲ੍ਪੇਨ ਤੁष੍ਟਾ ਚ ਮਦਨੇਨ ਚ। ਵਿਲਾਸਿਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯਤਰਾऽਭਵਤ੍
ਥੋੜ੍ਹੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਦਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਦੇਖਣਯੋਗ ਹੋ ਗਈ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ਯਾਤਿ ਵਿਲਾਸਿਨੀ। ਬਬ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯੇऽਪਿ ਵੈ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਤਮਾਕृਤਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਸਾਧਿਆ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅਸਾਧਾਰਣ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੁਮੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇਣੋਤ੍ਤਰੀਯੇਣ ਮੇਘਵਰ੍ਣੇਨ ਰਾਜਤਾ। ਤਨ੍ਵਭ੍ਰਪ੍ਰਾਵृਤਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੇਖੇਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਤਲੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਉੱਤਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਪਤਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਚੰਨ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ।