ਵਜ੍ਰਗ੍ਰਹਣਚਿਹ੍ਨੇਨ ਕਰੇਣ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍। ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਵਜ੍ਰਧਰੋ ਬਾਹੂ ਚਾਸ੍ਫੋਟਯਞ੍ਸ਼ਨੈਃ
ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਥੱਪਿਆ।
ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸਹਸ੍ਰਦृਕ੍। ਹਰ੍षੇਣੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨੋ ਨ ਚਾਤृਪ੍ਯਤ ਵृਤ੍ਰਹਾ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਵਜਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਿਆ।
ਏਕਾਸਨੋਪਵਿष੍ਟੌ ਤੌ ਸ਼ੋਭਯਾਂਸਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸਭਾਮ੍। ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੌ ਵ੍ਯੋਮ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮਿਵੋਦਿਤੌ
ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਸਭਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਜਿਵੇਂ ਚੌਦਵੀਂ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਣ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਗਾਥਾ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਸਾਮ੍ਨਾ ਪਰਮਵਲ੍ਗੁਨਾ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕੁਸ਼ਲਾ ਗੀਤਸਾਮਸੁ
ਉਥੇ ਤੁੰਬੁਰੂ ਆਦਿ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਗੀਤ ਤੇ ਸੁਰ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਘृਤਾਚੀ ਮੇਨਕਾ ਰਮ੍ਭਾ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭਾ। ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਮਿਸ਼੍ਰਕੇਸ਼ੀ ਚ ਦਣ੍ਡਗੌਰੀ ਵਰੂਥੀਨਿ
ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਮੇਨਕਾ, ਰੰਭਾ, ਪੂਰਵਚਿੱਤੀ, ਸਵਯੰਪ੍ਰਭਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਮਿਸ਼ਰਕੇਸ਼ੀ, ਡੰਡਗੌਰੀ ਤੇ ਵਰੂਥਿਨੀ—
ਗੋਪਾਲੀ ਸਹਜਨ੍ਯਾ ਚ ਕੁਮ੍ਭਯੋਨਿਃ ਪ੍ਰਜਾਗਰਾ। ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਸਹਾ ਚ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਾ
ਗੋਪਾਲੀ, ਸਹਜਨਿਆ, ਕੁੰਭਯੋਨੀ, ਪ੍ਰਜਾਗਰਾ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਸਾਹਾ ਤੇ ਮਧੁਰਸੁਰਾ—
ਏਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾਃ। ਚਤ੍ਤਪ੍ਰਮਥਨੇ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪਦ੍ਮਲੋਚਨਾਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਿੱਧ ਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਜੋ ਨੱਚਣ ਤੇ ਰਸ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਹਾਕਟਿਤਟਸ਼੍ਰੋਣ੍ਯਃ ਕਮ੍ਪਮਾਨੈਃ ਪਯੋਧਰੈਃ। ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਹਾਵਮਾਧੁਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚੇਤੋਬੁਦ੍ਧਿਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ, ਪਤਲੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ, ਕੰਬਦੇ ਸਿਨੇ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਤੇ ਅਦਾਵਾਂ, ਦਿਲ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
[ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਮਾਦਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪਾਰ੍ਥਮਾਨਰ੍ਚੁਰਞ੍ਜਸਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਧੀਆ ਅਰਘ ਲੈ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨੀਯਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰਥੋ ਪੁਰਂਦਰਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਲੈ ਗਏ।
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜਿਤੋ ਜਿष੍ਣੁਰੁਵਾਸ ਭਵਨੇ ਪਿਤੁਃ। ਉਪਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਮਹਾਸ੍ਰਾਣਿ ਸਸਂਹਾਰਾਣਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਜਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਗੁਪਤ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਦ੍ਦਯਿਤਂ ਵਜ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਦੁਃਸਹਮ੍। ਅਸ਼ਨੀਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਾਦਾ ਮੇਘਬਰ੍ਹਿਣਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਵਜਰ ਅਸਤਰ, ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਬਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਗृਹੀਤਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਸ੍ਮਾਰ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪੁਰਂਦਰਨਿਯੋਗਾਚ੍ਚ ਪਞ੍ਚਾਬ੍ਦਾਨਵਸਤ੍ਸੁਖੀ
ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਪੁਰੰਦਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਥੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਲ ਆਗਤੇ। ਨृਤ੍ਯਂ ਗੀਤਂ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾਦਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਹੁਣ ਤੂੰ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਕੋਲੋਂ ਨੱਚ ਤੇ ਗੀਤ ਸਿੱਖ, ਹੇ ਕੌਂਤੇਯ।'
ਵਾਦਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਵਿਹਿਤਂ ਨृਲੋਕੇ ਯਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਤਦਰ੍ਜਯਸ੍ਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵੈ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਹੇ ਕੌਂਤੇਯ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵਾਜਾ ਤੇ ਸੰਗੀਤ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਤੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਸਖਾਯਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਚਾਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਸ ਤੇਨ ਸਹ ਸਂਗਮ੍ਯ ਰੇਮੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨਿਰਾਮਯਃ
ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਵੀ ਦਿੱਤਾ; ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਨਿਰਵਿਘਨ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨृਤ੍ਯਾਨਿ ਭੂਯ ਏਵਾਦਿਦੇਸ਼ ਹ। ਤਥਾऽਪਿ ਨਾਲਭਚ੍ਛਰ੍ਮ ਤਰਸ੍ਵੀ ਦ੍ਯੂਤਕਾਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਗੀਤ, ਵਾਜੇ ਤੇ ਨੱਚਣ ਦੀਆਂ ਹੁਕਮਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਰ ਜੋ ਚਮੜਾ ਉਹ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਵਧਾਮਰ੍षੀ ਸ਼ਕੁਨੇਃ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ। ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਤੁਲਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਗਾਨ੍ਧਰ਼੍ਵਮਤੁਲਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਵਾਦਿਤ੍ਰਂ ਚੋਪਲਬ੍ਧਵਾਨ੍
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀਆਂ ਚਲਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਂਧਰਵ ਨੱਚ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਸੀ।
ਸ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨृਤ੍ਯਗੁਣਾਨਨੇਕਾ- ਨ੍ਵਾਦਿਤ੍ਰਗੀਤਾਰ੍ਥਗੁਣਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍। ਨ ਸ਼ਰ੍ਣ ਲੇਭੇ ਪਰਵੀਰਹਨ੍ਤਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸ੍ਮਰਨ੍ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਕੁਨ੍ਤੀਮ੍
ਉਹ ਨੱਚਣ ਅਤੇ ਗਾਉਣ ਦੇ ਕਈ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਪਰ ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਾਂ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ ਹਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਰਹੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾਂ ਸਕ੍ਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵਾਸਵਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਚੁਪਚਾਪ ਚਿਤਰਸੈਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਮਨ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵੱਲ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜ ਗਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਹਿਤੋऽਪ੍ਸਰਸਾਂਵਰਾਮ੍। ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸੋਪਾਤਿष੍ਠਤੁ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਗਾਂਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਜਾ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾ ਨ ਤਾਮਭਿਸृਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦਸ੍ਮਨ੍ਨਿਯੋਗਤਃ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਂਸਰ੍ਗਵਿਸ਼ਾਰਦ
ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਐਸਾ ਕਰੀਂ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਆਈ ਹੈ, ਹੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਜਾਣੂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਨੁਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਾਸਵਾਤ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜੋऽਪ੍ਸਰਸਮਭ੍ਯਗਾਦੁਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਵਰਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ' ਆਖ ਕੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਂਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉਰਵਸ਼ੀ ਅਪਸਰਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਦਿਤੋ ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਾਗਤੇਨਾਰ੍ਚਿਤਸ੍ਤਯਾ। ਸੁਖਾਸੀਨਃ ਸੁਖਾਸੀਨਾਂ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਂ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਣ ਲੱਗੀ।
ਵਿਦਿਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਹਮਿਹਾਗਤਃ। ਤ੍ਰਿਦਿਵਸ੍ਯੈਕਰਾਜੇਨ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਭਿਨਨ੍ਦਿਨਾ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ ਦੇਵਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਃ ਸਹਜੈਰ੍ਗੁਣੈਃ। ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸ਼ੀਲੇਨ ਰੂਪੇਣ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਚ ਬਲੇਨ ਚ। ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਵੀਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨਵਾਨ੍
ਉਹ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਉ, ਸੋਹਣਾਪਣ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਕਰਕੇ ਵੀ mashhoor ਹੈ—
ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸੌਮ੍ਯੀਲਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਾਞ੍ਜਿਤਮਤ੍ਸਰਃ। ਸਾਙ੍ਗੋਪਨਿषਦਾਨ੍ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰਾਖ੍ਯਾਨਪਞ੍ਚਮਾਨ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ, ਸਬਰ ਵਾਲਾ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵੇਦਾਂ, ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਤੇ ਪੰਜ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਯੋऽਧੀਤੇ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਮੇਧਾਂ ਚਾष੍ਟਗੁਣਾਸ਼੍ਰਯਾਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਸਵੈਰ੍ਵਯਸਾऽਪਿ ਚ
ਉਹ ਜੋ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ, ਅਪਨੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਅੱਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ ਰੱਖਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਹੁਨਰ, ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕੋ ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਮਘਵਾਨਿਵ। ਅਕਤ੍ਥਨੋ ਮਾਨਯਿਤਾ ਸ੍ਥੂਲਲਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਃ
ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੱਡਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ, ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਪਾਨੇਨ ਵਿਵਿਧੇਨਾਭਿਵਰ੍षਤਿ। ਸਤ੍ਯਵਾਗੂਰ੍ਜਿਤੋ ਵਕ੍ਤਾ ਰੂਪਵਾਨਨਹਂਕृਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਚੰਗਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।