ਤਾਨ੍ਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੇਵਰਾਜਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮਰਿਂਦਮਃ
ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੁਖਦਾਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਿਤਰਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਮਹਾਂਬਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਹੇਮਦਣ੍ਡੇਨ ਚਾਰੁਣਾ। ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਧਿਵਾਸੇਨ ਵ੍ਯਜਨੇਨ ਵਿਧੂਯਤਾ
ਉਸ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਡੰਡਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ ਪੱਖੀ ਨਾਲ ਠੰਢ ਪਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਪ੍ਰਭृਤਿਨਿਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੁਤਿਵਨ੍ਦਿਭਿਃ। ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਸਂਸ੍ਤਵੈਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਆਦਿ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਭਟਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਦੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼ਿਰਸਾऽਭ੍ਯਗਮਦ੍ਬਲੀ। ਸ ਚੈਨਂ ਵृਤ੍ਤਪੀਨਾਭ੍ਯਾਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਤ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ; ਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤੇ। ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਾਣੌ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਮੁਪਾਵੇਸ਼ਯਦਨ੍ਤਿਕੇ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸੰਗ ਸੀ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬਿਠਾਇਆ।
ਮੂਰ੍ਧਿ ਚੈਨਮੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਅਙ੍ਕਮਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਵਨਤਂ ਤਦਾ
ਦੇਵੇਂਦਰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਨਿਮਰ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਸ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸਨਂ ਤਦਾ। ਆਰੁਰੁਕ੍ਸ਼ੁਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵਵਾਸਵਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਰਥ, ਜਿਸਦੀ ਆਤਮਾ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਵਾਸਵ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਵृਤ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਰਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਂ ਮੁਖਮ੍। ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧੇਨ ਕਰੇਣ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍
ਫਿਰ ਵਜਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਸੁਗੰਧ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਮਾਨਃ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਬਾਹੂ ਚਾਸ੍ਯਾਯਤੌ ਸ਼ੁਭੌ। ਜ੍ਯਾਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਕਿਨੌ ਸ੍ਤਮ੍ਭਾਵਿਵ ਹਿਰਣ੍ਮਯੌ
ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੋਂਛੀਆਂ।
ਵਜ੍ਰਗ੍ਰਹਣਚਿਹ੍ਨੇਨ ਕਰੇਣ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍। ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਵਜ੍ਰਧਰੋ ਬਾਹੂ ਚਾਸ੍ਫੋਟਯਞ੍ਸ਼ਨੈਃ
ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਥੱਪਿਆ।
ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸਹਸ੍ਰਦृਕ੍। ਹਰ੍षੇਣੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨੋ ਨ ਚਾਤृਪ੍ਯਤ ਵृਤ੍ਰਹਾ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਵਜਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਿਆ।
ਏਕਾਸਨੋਪਵਿष੍ਟੌ ਤੌ ਸ਼ੋਭਯਾਂਸਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸਭਾਮ੍। ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੌ ਵ੍ਯੋਮ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮਿਵੋਦਿਤੌ
ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਸਭਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਜਿਵੇਂ ਚੌਦਵੀਂ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਣ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਗਾਥਾ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਸਾਮ੍ਨਾ ਪਰਮਵਲ੍ਗੁਨਾ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕੁਸ਼ਲਾ ਗੀਤਸਾਮਸੁ
ਉਥੇ ਤੁੰਬੁਰੂ ਆਦਿ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਗੀਤ ਤੇ ਸੁਰ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਘृਤਾਚੀ ਮੇਨਕਾ ਰਮ੍ਭਾ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭਾ। ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਮਿਸ਼੍ਰਕੇਸ਼ੀ ਚ ਦਣ੍ਡਗੌਰੀ ਵਰੂਥੀਨਿ
ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਮੇਨਕਾ, ਰੰਭਾ, ਪੂਰਵਚਿੱਤੀ, ਸਵਯੰਪ੍ਰਭਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਮਿਸ਼ਰਕੇਸ਼ੀ, ਡੰਡਗੌਰੀ ਤੇ ਵਰੂਥਿਨੀ—
ਗੋਪਾਲੀ ਸਹਜਨ੍ਯਾ ਚ ਕੁਮ੍ਭਯੋਨਿਃ ਪ੍ਰਜਾਗਰਾ। ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਸਹਾ ਚ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਾ
ਗੋਪਾਲੀ, ਸਹਜਨਿਆ, ਕੁੰਭਯੋਨੀ, ਪ੍ਰਜਾਗਰਾ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਸਾਹਾ ਤੇ ਮਧੁਰਸੁਰਾ—
ਏਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾਃ। ਚਤ੍ਤਪ੍ਰਮਥਨੇ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪਦ੍ਮਲੋਚਨਾਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਿੱਧ ਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਜੋ ਨੱਚਣ ਤੇ ਰਸ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਹਾਕਟਿਤਟਸ਼੍ਰੋਣ੍ਯਃ ਕਮ੍ਪਮਾਨੈਃ ਪਯੋਧਰੈਃ। ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਹਾਵਮਾਧੁਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚੇਤੋਬੁਦ੍ਧਿਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ, ਪਤਲੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ, ਕੰਬਦੇ ਸਿਨੇ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਤੇ ਅਦਾਵਾਂ, ਦਿਲ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
[ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਮਾਦਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪਾਰ੍ਥਮਾਨਰ੍ਚੁਰਞ੍ਜਸਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਧੀਆ ਅਰਘ ਲੈ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨੀਯਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰਥੋ ਪੁਰਂਦਰਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਲੈ ਗਏ।
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜਿਤੋ ਜਿष੍ਣੁਰੁਵਾਸ ਭਵਨੇ ਪਿਤੁਃ। ਉਪਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਮਹਾਸ੍ਰਾਣਿ ਸਸਂਹਾਰਾਣਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਜਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਗੁਪਤ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਦ੍ਦਯਿਤਂ ਵਜ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਦੁਃਸਹਮ੍। ਅਸ਼ਨੀਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਾਦਾ ਮੇਘਬਰ੍ਹਿਣਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਵਜਰ ਅਸਤਰ, ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਬਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਗृਹੀਤਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਸ੍ਮਾਰ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪੁਰਂਦਰਨਿਯੋਗਾਚ੍ਚ ਪਞ੍ਚਾਬ੍ਦਾਨਵਸਤ੍ਸੁਖੀ
ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਪੁਰੰਦਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਥੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਲ ਆਗਤੇ। ਨृਤ੍ਯਂ ਗੀਤਂ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾਦਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਹੁਣ ਤੂੰ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਕੋਲੋਂ ਨੱਚ ਤੇ ਗੀਤ ਸਿੱਖ, ਹੇ ਕੌਂਤੇਯ।'
ਵਾਦਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਵਿਹਿਤਂ ਨृਲੋਕੇ ਯਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਤਦਰ੍ਜਯਸ੍ਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵੈ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਹੇ ਕੌਂਤੇਯ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵਾਜਾ ਤੇ ਸੰਗੀਤ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਤੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਸਖਾਯਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਚਾਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਸ ਤੇਨ ਸਹ ਸਂਗਮ੍ਯ ਰੇਮੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨਿਰਾਮਯਃ
ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਵੀ ਦਿੱਤਾ; ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਨਿਰਵਿਘਨ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨृਤ੍ਯਾਨਿ ਭੂਯ ਏਵਾਦਿਦੇਸ਼ ਹ। ਤਥਾऽਪਿ ਨਾਲਭਚ੍ਛਰ੍ਮ ਤਰਸ੍ਵੀ ਦ੍ਯੂਤਕਾਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਗੀਤ, ਵਾਜੇ ਤੇ ਨੱਚਣ ਦੀਆਂ ਹੁਕਮਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਰ ਜੋ ਚਮੜਾ ਉਹ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਵਧਾਮਰ੍षੀ ਸ਼ਕੁਨੇਃ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ। ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਤੁਲਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਗਾਨ੍ਧਰ਼੍ਵਮਤੁਲਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਵਾਦਿਤ੍ਰਂ ਚੋਪਲਬ੍ਧਵਾਨ੍
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀਆਂ ਚਲਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਂਧਰਵ ਨੱਚ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਸੀ।
ਸ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨृਤ੍ਯਗੁਣਾਨਨੇਕਾ- ਨ੍ਵਾਦਿਤ੍ਰਗੀਤਾਰ੍ਥਗੁਣਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍। ਨ ਸ਼ਰ੍ਣ ਲੇਭੇ ਪਰਵੀਰਹਨ੍ਤਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸ੍ਮਰਨ੍ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਕੁਨ੍ਤੀਮ੍
ਉਹ ਨੱਚਣ ਅਤੇ ਗਾਉਣ ਦੇ ਕਈ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਪਰ ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਾਂ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ ਹਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਰਹੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾਂ ਸਕ੍ਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵਾਸਵਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਚੁਪਚਾਪ ਚਿਤਰਸੈਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਮਨ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵੱਲ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।