ਨਾਯਜ੍ਵਭਿਰ੍ਨਾਵ੍ਰਤਿਕੈਰ੍ਨ ਵੇਦਸ਼੍ਰੁਤਿਵਰ੍ਜਿਤੈਃ। ਨਾਨਾਪ੍ਲੁਤਾਙ੍ਗੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਜ੍ਞਦਾਨਬਹਿष੍ਕृਤੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਨਾਪਿ ਯਜ੍ਞਹਨੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ। ਪਾਨਪੈਰ੍ਗੁਰੁਤਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਮਾਂਸਾਦੈਰ੍ਵਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਜੋ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਘਟੀਆ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨਸ਼ਾ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਮੰਦ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਸ ਤਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਨਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਦਿਵ੍ਯਗੀਤਨਿਨਾਦਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਦਯਿਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਵਿਮਾਨਾਨਿ ਕਾਮਗਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯਭਿਯਾਤਾਨਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਯੁਤਸ਼ਸ੍ਤਦਾ
ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਈ ਖੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕਈ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧਵਹੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਵਾਯੁਭਿਸ਼੍ਚਾਨੁਵੀਜਿਤਃ
ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾਵਾਂ ਨੇ ਠੰਢ ਪਾਈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਹृष੍ਟਾਃ ਸਂਪੂਜਯਾਮਾਸੁਃ ਪਾਰ੍ਥਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਮ ਨਿਰਲੇਪ ਸਨ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸੀਰ੍ਵਾਦੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਦਿਵ੍ਯਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ। ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਅਸੀਸਾਂ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੂੰਡੂਬੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਾਰ੍ਗਂ ਵਿਪੁਲਂ ਸੁਰਵੀਥੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਜ੍ਞਯਾ ਯਯੌ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਚੌੜਾ ਰਸਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੰਘਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਮਰੁਤੋऽਥਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਤਥਾ। ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋऽਮਲਾਃ
ਉੱਥੇ ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਮਰੁਤ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਆਦਿਤ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਰਾਜਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਦਿਲੀਪਪ੍ਰਮੁਖਾ ਨृਪਾਃ। ਤਮ੍ਬੁਰੁਰ੍ਨਾਰਦਸ਼੍ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੌ ਚ ਹਾਹਾ ਹੂਹੂਃ
ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲੀਪ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਰਾਜੇ, ਤੰਬੂਰੂ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਹਾਹਾ ਤੇ ਹੂਹੂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੇਵਰਾਜਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮਰਿਂਦਮਃ
ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੁਖਦਾਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਿਤਰਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਮਹਾਂਬਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਹੇਮਦਣ੍ਡੇਨ ਚਾਰੁਣਾ। ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਧਿਵਾਸੇਨ ਵ੍ਯਜਨੇਨ ਵਿਧੂਯਤਾ
ਉਸ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਡੰਡਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ ਪੱਖੀ ਨਾਲ ਠੰਢ ਪਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਪ੍ਰਭृਤਿਨਿਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੁਤਿਵਨ੍ਦਿਭਿਃ। ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਸਂਸ੍ਤਵੈਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਆਦਿ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਭਟਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਦੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼ਿਰਸਾऽਭ੍ਯਗਮਦ੍ਬਲੀ। ਸ ਚੈਨਂ ਵृਤ੍ਤਪੀਨਾਭ੍ਯਾਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਤ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ; ਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤੇ। ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਾਣੌ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਮੁਪਾਵੇਸ਼ਯਦਨ੍ਤਿਕੇ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸੰਗ ਸੀ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬਿਠਾਇਆ।
ਮੂਰ੍ਧਿ ਚੈਨਮੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਅਙ੍ਕਮਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਵਨਤਂ ਤਦਾ
ਦੇਵੇਂਦਰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਨਿਮਰ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਸ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸਨਂ ਤਦਾ। ਆਰੁਰੁਕ੍ਸ਼ੁਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵਵਾਸਵਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਰਥ, ਜਿਸਦੀ ਆਤਮਾ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਵਾਸਵ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਵृਤ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਰਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਂ ਮੁਖਮ੍। ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧੇਨ ਕਰੇਣ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍
ਫਿਰ ਵਜਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਸੁਗੰਧ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਮਾਨਃ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਬਾਹੂ ਚਾਸ੍ਯਾਯਤੌ ਸ਼ੁਭੌ। ਜ੍ਯਾਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਕਿਨੌ ਸ੍ਤਮ੍ਭਾਵਿਵ ਹਿਰਣ੍ਮਯੌ
ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੋਂਛੀਆਂ।
ਵਜ੍ਰਗ੍ਰਹਣਚਿਹ੍ਨੇਨ ਕਰੇਣ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍। ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਵਜ੍ਰਧਰੋ ਬਾਹੂ ਚਾਸ੍ਫੋਟਯਞ੍ਸ਼ਨੈਃ
ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਥੱਪਿਆ।
ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸਹਸ੍ਰਦृਕ੍। ਹਰ੍षੇਣੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨੋ ਨ ਚਾਤृਪ੍ਯਤ ਵृਤ੍ਰਹਾ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਵਜਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਿਆ।
ਏਕਾਸਨੋਪਵਿष੍ਟੌ ਤੌ ਸ਼ੋਭਯਾਂਸਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸਭਾਮ੍। ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੌ ਵ੍ਯੋਮ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮਿਵੋਦਿਤੌ
ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਸਭਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਜਿਵੇਂ ਚੌਦਵੀਂ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਣ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਗਾਥਾ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਸਾਮ੍ਨਾ ਪਰਮਵਲ੍ਗੁਨਾ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕੁਸ਼ਲਾ ਗੀਤਸਾਮਸੁ
ਉਥੇ ਤੁੰਬੁਰੂ ਆਦਿ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਗੀਤ ਤੇ ਸੁਰ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਘृਤਾਚੀ ਮੇਨਕਾ ਰਮ੍ਭਾ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭਾ। ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਮਿਸ਼੍ਰਕੇਸ਼ੀ ਚ ਦਣ੍ਡਗੌਰੀ ਵਰੂਥੀਨਿ
ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਮੇਨਕਾ, ਰੰਭਾ, ਪੂਰਵਚਿੱਤੀ, ਸਵਯੰਪ੍ਰਭਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਮਿਸ਼ਰਕੇਸ਼ੀ, ਡੰਡਗੌਰੀ ਤੇ ਵਰੂਥਿਨੀ—
ਗੋਪਾਲੀ ਸਹਜਨ੍ਯਾ ਚ ਕੁਮ੍ਭਯੋਨਿਃ ਪ੍ਰਜਾਗਰਾ। ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਸਹਾ ਚ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਾ
ਗੋਪਾਲੀ, ਸਹਜਨਿਆ, ਕੁੰਭਯੋਨੀ, ਪ੍ਰਜਾਗਰਾ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਸਾਹਾ ਤੇ ਮਧੁਰਸੁਰਾ—
ਏਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾਃ। ਚਤ੍ਤਪ੍ਰਮਥਨੇ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪਦ੍ਮਲੋਚਨਾਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਿੱਧ ਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਜੋ ਨੱਚਣ ਤੇ ਰਸ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਹਾਕਟਿਤਟਸ਼੍ਰੋਣ੍ਯਃ ਕਮ੍ਪਮਾਨੈਃ ਪਯੋਧਰੈਃ। ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਹਾਵਮਾਧੁਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚੇਤੋਬੁਦ੍ਧਿਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ, ਪਤਲੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ, ਕੰਬਦੇ ਸਿਨੇ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਤੇ ਅਦਾਵਾਂ, ਦਿਲ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
[ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਮਾਦਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪਾਰ੍ਥਮਾਨਰ੍ਚੁਰਞ੍ਜਸਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਧੀਆ ਅਰਘ ਲੈ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨੀਯਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰਥੋ ਪੁਰਂਦਰਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਲੈ ਗਏ।