ਲੋਕਾਨਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਫਲ੍ਗੁਨੋ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮਾਤਲਿਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸ ਚਾਪ੍ਯੇਨਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੇਖ ਕੇ ਫਾਲਗੁਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ; ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤੇ ਸੁਕृਤਿਨਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸ੍ਵੇषੁ ਧਿष੍ਣ੍ਯੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟਵਾਨਸਿ ਵਿਭੋ ਤਾਰਾਰੂਪਾਣਿ ਭੂਤਲੇ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਹ ਸਭ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਿਤਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਮਤ੍ਤਂ ਵਿਜਯਿਨਂ ਗਜਮ੍। ਐਰਾਵਤਂ ਚਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤਂ ਕੈਲਾਸਮਿਵ ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਇੱਕ ਜਿੱਤੂ ਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ—ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਐਰਾਵਤ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ—ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਸਿਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਸਤ੍ਤਮਃ। ਵ੍ਯਰੋਚਤ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਮਾਨ੍ਧਾਤਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਂਧਾਤਾ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਲੋਕਾਨ੍ਸ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ।
[ਏਵਂ ਸ ਸਂਕ੍ਰਮਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।] ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਤਾਮਮਰਾਵਤੀਮ੍
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਸ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਉਸ ਅਮਰਾਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪਾਦਪੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਾਨਾਂ ਚ ਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਿਨਾਮ੍। ਉਪਵੀਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਵਾਯੁਨਾ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਿਨਾ
ਉੱਥੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਸੌਗੰਧਿਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਾਜ਼ਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਨ੍ਦਨਂ ਚ ਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਮਪ੍ਸਰੋਗਣਸੇਵਿਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦਿਵ੍ਯਕੁਸੁਮੈਰਾਹ੍ਵਯਦ੍ਭਿਰਿਵ ਦ੍ਰੁਮੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਤਪ੍ਤਤਪਸਾ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨਾਨਾਹਿਤਾਗ੍ਨਿਨਾ। ਸ ਲੋਕਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਨਾਪਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਾਙ੍ਯੁਖੈਃ
ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਫੇਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਹ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਨਾਯਜ੍ਵਭਿਰ੍ਨਾਵ੍ਰਤਿਕੈਰ੍ਨ ਵੇਦਸ਼੍ਰੁਤਿਵਰ੍ਜਿਤੈਃ। ਨਾਨਾਪ੍ਲੁਤਾਙ੍ਗੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਜ੍ਞਦਾਨਬਹਿष੍ਕृਤੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਨਾਪਿ ਯਜ੍ਞਹਨੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ। ਪਾਨਪੈਰ੍ਗੁਰੁਤਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਮਾਂਸਾਦੈਰ੍ਵਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਜੋ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਘਟੀਆ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨਸ਼ਾ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਮੰਦ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਸ ਤਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਨਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਦਿਵ੍ਯਗੀਤਨਿਨਾਦਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਦਯਿਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਵਿਮਾਨਾਨਿ ਕਾਮਗਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯਭਿਯਾਤਾਨਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਯੁਤਸ਼ਸ੍ਤਦਾ
ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਈ ਖੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕਈ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧਵਹੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਵਾਯੁਭਿਸ਼੍ਚਾਨੁਵੀਜਿਤਃ
ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾਵਾਂ ਨੇ ਠੰਢ ਪਾਈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਹृष੍ਟਾਃ ਸਂਪੂਜਯਾਮਾਸੁਃ ਪਾਰ੍ਥਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਮ ਨਿਰਲੇਪ ਸਨ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸੀਰ੍ਵਾਦੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਦਿਵ੍ਯਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ। ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਅਸੀਸਾਂ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੂੰਡੂਬੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਾਰ੍ਗਂ ਵਿਪੁਲਂ ਸੁਰਵੀਥੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਜ੍ਞਯਾ ਯਯੌ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਚੌੜਾ ਰਸਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੰਘਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਮਰੁਤੋऽਥਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਤਥਾ। ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋऽਮਲਾਃ
ਉੱਥੇ ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਮਰੁਤ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਆਦਿਤ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਰਾਜਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਦਿਲੀਪਪ੍ਰਮੁਖਾ ਨृਪਾਃ। ਤਮ੍ਬੁਰੁਰ੍ਨਾਰਦਸ਼੍ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੌ ਚ ਹਾਹਾ ਹੂਹੂਃ
ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲੀਪ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਰਾਜੇ, ਤੰਬੂਰੂ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਹਾਹਾ ਤੇ ਹੂਹੂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੇਵਰਾਜਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮਰਿਂਦਮਃ
ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੁਖਦਾਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਿਤਰਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਮਹਾਂਬਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਹੇਮਦਣ੍ਡੇਨ ਚਾਰੁਣਾ। ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਧਿਵਾਸੇਨ ਵ੍ਯਜਨੇਨ ਵਿਧੂਯਤਾ
ਉਸ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਡੰਡਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ ਪੱਖੀ ਨਾਲ ਠੰਢ ਪਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਪ੍ਰਭृਤਿਨਿਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੁਤਿਵਨ੍ਦਿਭਿਃ। ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਸਂਸ੍ਤਵੈਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਆਦਿ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਭਟਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਦੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼ਿਰਸਾऽਭ੍ਯਗਮਦ੍ਬਲੀ। ਸ ਚੈਨਂ ਵृਤ੍ਤਪੀਨਾਭ੍ਯਾਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਤ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ; ਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤੇ। ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਾਣੌ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਮੁਪਾਵੇਸ਼ਯਦਨ੍ਤਿਕੇ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸੰਗ ਸੀ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬਿਠਾਇਆ।
ਮੂਰ੍ਧਿ ਚੈਨਮੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਅਙ੍ਕਮਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਵਨਤਂ ਤਦਾ
ਦੇਵੇਂਦਰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਨਿਮਰ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਸ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸਨਂ ਤਦਾ। ਆਰੁਰੁਕ੍ਸ਼ੁਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵਵਾਸਵਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਰਥ, ਜਿਸਦੀ ਆਤਮਾ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਵਾਸਵ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਵृਤ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਰਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਂ ਮੁਖਮ੍। ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧੇਨ ਕਰੇਣ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍
ਫਿਰ ਵਜਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਸੁਗੰਧ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਮਾਨਃ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਬਾਹੂ ਚਾਸ੍ਯਾਯਤੌ ਸ਼ੁਭੌ। ਜ੍ਯਾਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਕਿਨੌ ਸ੍ਤਮ੍ਭਾਵਿਵ ਹਿਰਣ੍ਮਯੌ
ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੋਂਛੀਆਂ।