ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਯਥਾ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਾਙ੍ਕੇ ਸੁਖਂ ਸ਼ੇਤੇ ਤਟੇ ਤਥਾ। ਮਯਾ ਤਵਾਙ੍ਕੇ ਲਲਿਤਂ ਸ਼ੈਲਰਾਜ ਮਹਾਪ੍ਰਭੋ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਪਿਓ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਆ ਹਾਂ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣਏ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषਾਨੁਨਾਦਿਤੇ। ਸੁਖਮਸ੍ਮ੍ਯੁषਿਤਃ ਸ਼ੈਲ ਤਵ ਸਾਨੁषੁ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਤੇਰੇ ਢਲਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਹਾੜ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ੈਲਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ਨਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਤੇਨਾਦਿਤ੍ਯਰੂਪੇਣ ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਾਚਕ੍ਰਮੇ ਧੀਮਾਨ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ, ਕਰੁਵਾਂ ਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੂਰਜ-ਸਰੂਪ ਰੂਪ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਸੋऽਦਰ੍ਸ਼ਨਪਥਂ ਯਾਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੁਤਰੂਪਾਣਿ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਉਹੋ ਰਾਹ 'ਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਜੀਬ-ਗਲਤ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਉੱਡਦੀਆਂ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸੋਮੋ ਵਾ ਦ੍ਯੋਤਤੇ ਨ ਚ ਪਾਵਕਃ। ਸ੍ਵਯੈਵ ਪ੍ਰਭਯਾ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਯੋਤਨ੍ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਲਬ੍ਧਯਾ
ਉੱਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਅੱਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਾਰੂਪਾਣਿ ਯਾਨੀਹ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਦ੍ਯੁਤਿਮਨ੍ਤਿ ਵੈ। ਆਕਾਸ਼ੇ ਵਿਪ੍ਰਕृष੍ਟਤ੍ਵਾਤ੍ਤਨੂਨਿ ਸੁਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਪਿ
ਜੋ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਿ ਰੂਪਵਨ੍ਤਿ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ੍ਵੇषੁ ਧਿष੍ਣ੍ਯੇषੁ ਦੀਪ੍ਤਿਮਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਯਾऽਰ੍ਚਿषਾ
ਉੱਥੇ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਰੌਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ।
ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਰ੍षਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤਾ ਯੁਧਿ। ਤਪਸਾ ਚ ਜਿਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਂਪੇਤੁਃ ਸ਼ਤਸਙ੍ਘਸ਼ਃ
ਉੱਥੇ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਲੋਕ, ਜੰਗ 'ਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਵੀਰ, ਤੇ ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤ ਲਏ, ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮੂਰ੍ਯਜ੍ਵਲਿਤਤੇਜਸਾਮ੍। ਗੁਹ੍ਯਕਾਰਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਤਥੈਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਨ੍
ਉੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਗੁਪਤ ਲੋਕ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਲੋਕਾਨਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਫਲ੍ਗੁਨੋ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮਾਤਲਿਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸ ਚਾਪ੍ਯੇਨਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੇਖ ਕੇ ਫਾਲਗੁਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ; ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤੇ ਸੁਕृਤਿਨਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸ੍ਵੇषੁ ਧਿष੍ਣ੍ਯੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟਵਾਨਸਿ ਵਿਭੋ ਤਾਰਾਰੂਪਾਣਿ ਭੂਤਲੇ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਹ ਸਭ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਿਤਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਮਤ੍ਤਂ ਵਿਜਯਿਨਂ ਗਜਮ੍। ਐਰਾਵਤਂ ਚਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤਂ ਕੈਲਾਸਮਿਵ ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਇੱਕ ਜਿੱਤੂ ਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ—ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਐਰਾਵਤ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ—ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਸਿਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਸਤ੍ਤਮਃ। ਵ੍ਯਰੋਚਤ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਮਾਨ੍ਧਾਤਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਂਧਾਤਾ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਲੋਕਾਨ੍ਸ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ।
[ਏਵਂ ਸ ਸਂਕ੍ਰਮਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।] ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਤਾਮਮਰਾਵਤੀਮ੍
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਸ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਉਸ ਅਮਰਾਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪਾਦਪੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਾਨਾਂ ਚ ਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਿਨਾਮ੍। ਉਪਵੀਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਵਾਯੁਨਾ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਿਨਾ
ਉੱਥੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਸੌਗੰਧਿਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਾਜ਼ਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਨ੍ਦਨਂ ਚ ਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਮਪ੍ਸਰੋਗਣਸੇਵਿਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦਿਵ੍ਯਕੁਸੁਮੈਰਾਹ੍ਵਯਦ੍ਭਿਰਿਵ ਦ੍ਰੁਮੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਤਪ੍ਤਤਪਸਾ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨਾਨਾਹਿਤਾਗ੍ਨਿਨਾ। ਸ ਲੋਕਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਨਾਪਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਾਙ੍ਯੁਖੈਃ
ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਫੇਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਹ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਨਾਯਜ੍ਵਭਿਰ੍ਨਾਵ੍ਰਤਿਕੈਰ੍ਨ ਵੇਦਸ਼੍ਰੁਤਿਵਰ੍ਜਿਤੈਃ। ਨਾਨਾਪ੍ਲੁਤਾਙ੍ਗੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਜ੍ਞਦਾਨਬਹਿष੍ਕृਤੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਨਾਪਿ ਯਜ੍ਞਹਨੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ। ਪਾਨਪੈਰ੍ਗੁਰੁਤਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਮਾਂਸਾਦੈਰ੍ਵਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਜੋ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਘਟੀਆ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨਸ਼ਾ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਮੰਦ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਸ ਤਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਨਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਦਿਵ੍ਯਗੀਤਨਿਨਾਦਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਦਯਿਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਵਿਮਾਨਾਨਿ ਕਾਮਗਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯਭਿਯਾਤਾਨਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਯੁਤਸ਼ਸ੍ਤਦਾ
ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਈ ਖੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕਈ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧਵਹੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਵਾਯੁਭਿਸ਼੍ਚਾਨੁਵੀਜਿਤਃ
ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾਵਾਂ ਨੇ ਠੰਢ ਪਾਈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਹृष੍ਟਾਃ ਸਂਪੂਜਯਾਮਾਸੁਃ ਪਾਰ੍ਥਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਮ ਨਿਰਲੇਪ ਸਨ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸੀਰ੍ਵਾਦੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਦਿਵ੍ਯਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ। ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਅਸੀਸਾਂ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੂੰਡੂਬੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਾਰ੍ਗਂ ਵਿਪੁਲਂ ਸੁਰਵੀਥੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਜ੍ਞਯਾ ਯਯੌ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਚੌੜਾ ਰਸਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੰਘਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਮਰੁਤੋऽਥਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਤਥਾ। ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋऽਮਲਾਃ
ਉੱਥੇ ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਮਰੁਤ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਆਦਿਤ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਰਾਜਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਦਿਲੀਪਪ੍ਰਮੁਖਾ ਨृਪਾਃ। ਤਮ੍ਬੁਰੁਰ੍ਨਾਰਦਸ਼੍ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੌ ਚ ਹਾਹਾ ਹੂਹੂਃ
ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲੀਪ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਰਾਜੇ, ਤੰਬੂਰੂ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਹਾਹਾ ਤੇ ਹੂਹੂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ।