ਮਯਾ ਤੁ ਸ਼ਮਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਦ੍ਯ ਵੈ। ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਾਤ ਪ੍ਰੇਪਯਿष੍ਯੇ ਨृਪਾਯ ਵੈ
ਪਰ ਮੈਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਜੋ ਅੱਜ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ; ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਾਂਗਾ।
ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਸਿ ਬਾਲੇਨਾਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਮਮੇਮਾਂ ਧਰ੍षਣਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਨਮਰ੍षਿਣਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਅਜੇ ਬਚਾ ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਹੈ, ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋਇਆ; ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਬੇਅਦਬੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਏਵਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸੁਵ੍ਰਤਃ। ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਨृਪਤਯੇ ਦਯਾਪਨ੍ਨੋ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਨੇਕ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਕਾਰ੍ਯਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮੇਵ ਚ। ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਗੌਰਮੁਖਂ ਨਾਮ ਸ਼ੀਲਵਨ੍ਤਂ ਸਮਾਹਿਤਮ੍
ਸੁਖ-ਸਾਲਾਮਤ ਪੁੱਛਣ ਅਤੇ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੱਸਣ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗੌਰਮੁਖਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਭੇਜਿਆ।
ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕੁਰੁਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਵਿਵੇਸ਼ ਭਵਨਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਾਸ੍ਥੈਰ੍ਨਿਵੇਦਿਤਃ
ਉਹ ਗੌਰਮੁਖਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੂਜਿਤਸ੍ਤੁ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋ ਗੌਰਮੁਖਸ੍ਤਦਾ। ਆਚਖ੍ਯੌ ਚ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਮਸ਼ੇषਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਗੌਰਮੁਖਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਥਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਮੀਕਵਚਨਂ ਘੋਰਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਸ਼ਮੀਕੋ ਨਾਮ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਿषਯੇ ਤਵ
ਉਸ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਮੀਕ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਹੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਸੁਣਾਈਆਂ: 'ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਮੀਕ ਨਾਂ ਦੇ ਇਕ ਮੁਨੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।'
ऋषਿਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਰ੍ਪਃ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵਿਯੋਜਿਤਃ
ਉਹ ਮੁਨੀ ਬਹੁਤ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਚੁੱਪੀ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਸਕ੍ਤੋ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਮੌਨਾਨ੍ਵਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਵ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਮੇ
ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ਸੱਪ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਚੁੱਪ ਸੀ; ਸ਼ਮੀਕ ਨੇ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਤੇਨ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਿਤੁਰਜ੍ਞਾਤਮਦ੍ਯ ਵੈ। ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੇਣ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਜ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ।'
ਤਤ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਦਨ੍ਯਥਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਚ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕੇਨਚਿਦਪ੍ਯੁਤ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, 'ਉਥੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਰੱਖੋ,' ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਸਂਯਨ੍ਤੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਤਤੋऽਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤੇਨ ਤਵ ਰਾਜਨ੍ਹਿਤਾਰ੍ਥਿਨਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਰਾਜਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਘੋਰਂ ਸ ਰਾਜਾ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਚ ਮੌਨਵ੍ਰਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਨੇ ਮੁਨਿਵਰਂ ਤਦਾ। ਭੂਯ ਏਵਾਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮੁਨੀ ਵਣ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਤ੍ਮਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਮੀਕਸ੍ਯਾਵਧਾਰ੍ਯ ਚ। ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ ਭੂਯੋਪਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਮੁਨੇਃ
ਸ਼ਮੀਕ ਦੀ ਦਇਆ ਭਰੀ ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ, ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਨ ਹਿ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਤਥਾ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸੋऽਨ੍ਵਤਪ੍ਯਤ। ਅਸ਼ੋਚਦਮਰਪ੍ਰਖ੍ਯੋ ਯਥਾ ਕृਤ੍ਵੇਹ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਨਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਅਮਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਪਛਤਾਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰਾਜਾ ਗੌਰਮੁਖਂ ਤਦਾ। ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਭਗਵਾਨ੍ਕਰੋਤ੍ਵਿਹ ਮਮੇਤਿ ਵੈ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੌਰਮੁਖਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭੇਜਿਆ, ਕਹਿੰਦੇ, 'ਭਗਵਾਨ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਕਿਰਪਾ ਦੇਵੇ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮੁਨਿਰ੍ਗੌਰਮੁਖਸ੍ਤਦਾ। ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਜਗਾਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗੁਰੋਃ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਰਮੁਖਾ ਮੁਨੀ ਨੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਗਤਮਾਤ੍ਰੇऽਥ ਰਾਜਾ ਗੌਰਮੁਖੇ ਤਦਾ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਸਹ ਸਂਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸਃ
ਜਦ ਗੌਰਮੁਖਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸ ਤਥਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍। ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਏਕਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਇਕ-ਪੁਲ ਵਾਲਾ ਮਹਲ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਵਿਦਧੇ ਤਤ੍ਰ ਭਿषਜਸ਼੍ਚੌषਧਾਨਿ ਚ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵੈ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍
ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਡਾਕਟਰ ਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਰੱਖੇ ਗਏ।
ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵਾਕਰੋਚ੍ਚ ਸਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ।
ਨ ਚੈਨਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਰੂਢਂ ਲਭਤੇ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਾਤੋऽਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਵਿਨਿਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਵੀ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚ ਦਿਵਸੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਪ੍ਤਮੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਕਾਸ਼੍ਯਪੋऽਭ੍ਯਾਗਮਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤਂ ਰਾਜਾਨਂ ਚਿਕਿਤ੍ਸਿਤੁਮ੍
ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਾਸ਼ਯਪ ਰਾਜਾ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਆਇਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਹਿ ਤੇਨ ਤਦਭੂਦ੍ਯਥਾ ਤਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਪਨ੍ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨੇष੍ਯਤੇ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਭੇਜੇਗਾ।
ਤਂ ਦष੍ਟਂ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਮਪਜ੍ਵਰਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਮੇऽਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਭਵਿਤੇਤਿ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਪ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਡੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਬੁਖਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਮਕਸਦ ਤੇ ਧਰਮ ਦੋਹਾਂ ਪੂਰੇ ਹੋਣਗੇ।'
ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਪਥਿ। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮੇਕਮਨਸਂ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਯੋऽਤਿਗਃ
ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਸਤੇ ਤੇ ਇੱਕ-ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍। ਕ੍ਵ ਭਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਯਾਤਿ ਕਿਂਚ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?'
ਨृਪਂ ਕੁਰੁਕੁਲੋਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਪਨ੍ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤੇਜਸਾऽਧ੍ਯ ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
'ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਤਂ ਦष੍ਟਂ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤੇਨਾਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਕੁਲਕਰਂ ਰਾਜਾਨਮਮਿਤੌਜਸਮ੍। ਗਚ੍ਛਾਮਿਤ੍ਵਰਿਤਂ ਸੌਮ੍ਯ ਸਦ੍ਯਃ ਕਰ੍ਤੁਮਪਜ੍ਵਰਮ੍
'ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਜੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਡੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਚਿਰਾਗ, ਨੂੰ ਬੁਖਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।'