ਨਾਤਪ੍ਤਤਪਸਾ ਸ਼ਕ੍ਯ ਏष ਦਿਵ੍ਯੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਾऽਪ੍ਯਥਵਾ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਾਰੋਢੁਂ ਕੁਤ ਏਵ ਚ
ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਮਹਾਨ ਰਥ ਉਹੀ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਛੂਹ ਸਕਦੇ ਜਾਂ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਵਯਿ ਮਤਿष੍ਠਿਤੇ ਸਾਧੋ ਰਥਸ੍ਥੇ ਸ੍ਥਿਰਵਾਜਿਨਿ। ਪਸ਼੍ਚਾਦਹਮਥਾਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮੁਕृਤੀ ਸਤ੍ਪਥਂ ਯਥਾ
ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਦ ਤੂੰ ਦਿਲੋਂ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੋਂ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਂਗਾ।
ਤਸ੍ਯਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤਲਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਾਰਥਿਃ। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹਯਾਞ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰਥੀ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਗਾਮਾਂ ਫੜ ਲਈਆਂ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਗਙ੍ਗਾਯਾਮਾਪ੍ਲੁਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਜਜਾਪ ਜਪ੍ਯਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪ ਪੜ੍ਹਿਆ।
ਤਤਃ ਪਿਤृਨ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਮਨ੍ਦਰਂ ਸ਼ੈਲਰਾਜਂ ਤਮਾਪ੍ਰष੍ਟੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਫਿਰ, ਪੂਰਵਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।
ਸਾਧੂਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਾਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਸਦਾ ਸਂਸ਼੍ਰਯਃ ਸ਼ੈਲ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਹੇ ਪਹਾੜ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਚੰਗੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਦਾ ਸ਼ੈਲ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਿਸ਼ਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਗਤਵ੍ਯਥਾਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਹਾੜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਅਦ੍ਰਿਰਾਜ ਮਹਾਸ਼ੈਲ ਮੁਨਿਸਂਸ਼੍ਰਯ ਤੀਰ੍ਥਵਨ੍। ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਖਮਸ੍ਮ੍ਯੁषਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਿ
ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਆ ਹਾਂ।
ਤਵ ਸਾਨੂਨਿ ਕੁਞ੍ਜਾਸ਼੍ਚ ਨਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਿ ਚ। ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਤੇਰੇ ਢਲਾਣਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਚਸ਼ਮੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਸੁਸੁਗਨ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਵੈਰ੍ਯੋਘਾਸ੍ਤ੍ਵਚ੍ਛਰੀਰਵਿਨਿਃਸृਤਾਃ। ਅਮृਤਾਸ੍ਵਾਦਸृਸ਼ਾਃ ਪੀਤਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਦਕਾਃ
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਹਵਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੁੰਘਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਚਸ਼ਮਿਆਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਯਥਾ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਾਙ੍ਕੇ ਸੁਖਂ ਸ਼ੇਤੇ ਤਟੇ ਤਥਾ। ਮਯਾ ਤਵਾਙ੍ਕੇ ਲਲਿਤਂ ਸ਼ੈਲਰਾਜ ਮਹਾਪ੍ਰਭੋ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਪਿਓ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਆ ਹਾਂ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣਏ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषਾਨੁਨਾਦਿਤੇ। ਸੁਖਮਸ੍ਮ੍ਯੁषਿਤਃ ਸ਼ੈਲ ਤਵ ਸਾਨੁषੁ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਤੇਰੇ ਢਲਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਹਾੜ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ੈਲਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ਨਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਤੇਨਾਦਿਤ੍ਯਰੂਪੇਣ ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਾਚਕ੍ਰਮੇ ਧੀਮਾਨ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ, ਕਰੁਵਾਂ ਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੂਰਜ-ਸਰੂਪ ਰੂਪ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਸੋऽਦਰ੍ਸ਼ਨਪਥਂ ਯਾਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੁਤਰੂਪਾਣਿ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਉਹੋ ਰਾਹ 'ਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਜੀਬ-ਗਲਤ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਉੱਡਦੀਆਂ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸੋਮੋ ਵਾ ਦ੍ਯੋਤਤੇ ਨ ਚ ਪਾਵਕਃ। ਸ੍ਵਯੈਵ ਪ੍ਰਭਯਾ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਯੋਤਨ੍ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਲਬ੍ਧਯਾ
ਉੱਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਅੱਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਾਰੂਪਾਣਿ ਯਾਨੀਹ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਦ੍ਯੁਤਿਮਨ੍ਤਿ ਵੈ। ਆਕਾਸ਼ੇ ਵਿਪ੍ਰਕृष੍ਟਤ੍ਵਾਤ੍ਤਨੂਨਿ ਸੁਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਪਿ
ਜੋ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਿ ਰੂਪਵਨ੍ਤਿ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ੍ਵੇषੁ ਧਿष੍ਣ੍ਯੇषੁ ਦੀਪ੍ਤਿਮਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਯਾऽਰ੍ਚਿषਾ
ਉੱਥੇ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਰੌਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ।
ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਰ੍षਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤਾ ਯੁਧਿ। ਤਪਸਾ ਚ ਜਿਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਂਪੇਤੁਃ ਸ਼ਤਸਙ੍ਘਸ਼ਃ
ਉੱਥੇ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਲੋਕ, ਜੰਗ 'ਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਵੀਰ, ਤੇ ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤ ਲਏ, ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮੂਰ੍ਯਜ੍ਵਲਿਤਤੇਜਸਾਮ੍। ਗੁਹ੍ਯਕਾਰਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਤਥੈਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਨ੍
ਉੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਗੁਪਤ ਲੋਕ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਲੋਕਾਨਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਫਲ੍ਗੁਨੋ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮਾਤਲਿਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸ ਚਾਪ੍ਯੇਨਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੇਖ ਕੇ ਫਾਲਗੁਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ; ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤੇ ਸੁਕृਤਿਨਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸ੍ਵੇषੁ ਧਿष੍ਣ੍ਯੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟਵਾਨਸਿ ਵਿਭੋ ਤਾਰਾਰੂਪਾਣਿ ਭੂਤਲੇ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਹ ਸਭ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਿਤਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਮਤ੍ਤਂ ਵਿਜਯਿਨਂ ਗਜਮ੍। ਐਰਾਵਤਂ ਚਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤਂ ਕੈਲਾਸਮਿਵ ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਇੱਕ ਜਿੱਤੂ ਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ—ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਐਰਾਵਤ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ—ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਸਿਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਸਤ੍ਤਮਃ। ਵ੍ਯਰੋਚਤ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਮਾਨ੍ਧਾਤਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਂਧਾਤਾ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਲੋਕਾਨ੍ਸ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ।
[ਏਵਂ ਸ ਸਂਕ੍ਰਮਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।] ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਤਾਮਮਰਾਵਤੀਮ੍
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਸ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਉਸ ਅਮਰਾਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪਾਦਪੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਾਨਾਂ ਚ ਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਿਨਾਮ੍। ਉਪਵੀਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਵਾਯੁਨਾ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਿਨਾ
ਉੱਥੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਸੌਗੰਧਿਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਾਜ਼ਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਨ੍ਦਨਂ ਚ ਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਮਪ੍ਸਰੋਗਣਸੇਵਿਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦਿਵ੍ਯਕੁਸੁਮੈਰਾਹ੍ਵਯਦ੍ਭਿਰਿਵ ਦ੍ਰੁਮੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਤਪ੍ਤਤਪਸਾ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨਾਨਾਹਿਤਾਗ੍ਨਿਨਾ। ਸ ਲੋਕਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਨਾਪਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਾਙ੍ਯੁਖੈਃ
ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਫੇਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਹ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।