ਦਸ਼ਵਾਜਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਰੀਣਾਂ ਵਾਤਰਂਹਸਾਮ੍। ਵਹਨ੍ਤਿ ਯਂ ਨੇਤ੍ਰਮੁषਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਾਯਾਮਯਂ ਰਥਮ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਰੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਜਾਦੂਈ ਰਥ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇਲਾਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਨੀਲਂ ਵੈਜਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍। ਧ੍ਵਜਮਿਨ੍ਦੀਵਰਸ਼੍ਯਾਮਂ ਵਂਸ਼ਂ ਕਨਕਭੂषਣਮ੍
ਉਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੱਡਾ ਨੀਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਵੈਜਯੰਤ ਧਵਜਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲਾਟੀ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸੂਤਂ ਤਪ੍ਤਹੇਮਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦੇਵਰਾਜਮਤਰ੍ਕਯਤ੍
ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰਥੀ ਖੜਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾ ਤਰ੍ਕਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯਾਥ ਮਾਤਲਿਃ। ਸਨ੍ਨਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਜੁਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਫਲਗੁਨ ਐਸਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਾਤਲੀ, ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਭੋਭੋ ਸ਼ਕ੍ਰਾਤ੍ਮਜ ਸ਼੍ਰੀਮਞ੍ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਆਰੋਹਤੁ ਭਵਾਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਭਤਮ੍
ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਆਪ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਇੰਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਆਹ ਮਾਮਮਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਿਤਾ ਤਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਮਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਾਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵੇਖਣ।'
ਏष ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ऋषਿਗਣੈਸ੍ਤਥਾ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਇੱਥੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਾਦ੍ਦੇਵਲੋਕਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਮਾਰੋਹ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਲਬ੍ਧਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਪੁਨਰੇष੍ਯਸਿ
ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ। ਜਦ ਤੂੰ ਅਸਤਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏਂਗਾ, ਤਦ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਮਾਤਲੇ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਾਰੋਹਸ੍ਵ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਰਪਿ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਮਾਤਲੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਚਲ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਰਥ ਚੜ੍ਹ, ਜੋ ਸੌਆਂ ਰਾਜਸੂਯ ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਃ ਸੁਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਯਜ੍ਵਭਿਰ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਦੈਵਤੈਰ੍ਵਾ ਦੁਰਾਰੋਹਂ ਦਾਨਵੈਰ੍ਵਾ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਵਧੀਆ ਰਥ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਯਜਮਾਨਾਂ, ਦਾਨੀਆਂ ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਚੜ੍ਹਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਨਾਤਪ੍ਤਤਪਸਾ ਸ਼ਕ੍ਯ ਏष ਦਿਵ੍ਯੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਾऽਪ੍ਯਥਵਾ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਾਰੋਢੁਂ ਕੁਤ ਏਵ ਚ
ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਮਹਾਨ ਰਥ ਉਹੀ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਛੂਹ ਸਕਦੇ ਜਾਂ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਵਯਿ ਮਤਿष੍ਠਿਤੇ ਸਾਧੋ ਰਥਸ੍ਥੇ ਸ੍ਥਿਰਵਾਜਿਨਿ। ਪਸ਼੍ਚਾਦਹਮਥਾਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮੁਕृਤੀ ਸਤ੍ਪਥਂ ਯਥਾ
ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਦ ਤੂੰ ਦਿਲੋਂ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੋਂ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਂਗਾ।
ਤਸ੍ਯਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤਲਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਾਰਥਿਃ। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹਯਾਞ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰਥੀ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਗਾਮਾਂ ਫੜ ਲਈਆਂ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਗਙ੍ਗਾਯਾਮਾਪ੍ਲੁਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਜਜਾਪ ਜਪ੍ਯਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪ ਪੜ੍ਹਿਆ।
ਤਤਃ ਪਿਤृਨ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਮਨ੍ਦਰਂ ਸ਼ੈਲਰਾਜਂ ਤਮਾਪ੍ਰष੍ਟੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਫਿਰ, ਪੂਰਵਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।
ਸਾਧੂਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਾਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਸਦਾ ਸਂਸ਼੍ਰਯਃ ਸ਼ੈਲ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਹੇ ਪਹਾੜ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਚੰਗੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਦਾ ਸ਼ੈਲ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਿਸ਼ਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਗਤਵ੍ਯਥਾਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਹਾੜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਅਦ੍ਰਿਰਾਜ ਮਹਾਸ਼ੈਲ ਮੁਨਿਸਂਸ਼੍ਰਯ ਤੀਰ੍ਥਵਨ੍। ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਖਮਸ੍ਮ੍ਯੁषਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਿ
ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਆ ਹਾਂ।
ਤਵ ਸਾਨੂਨਿ ਕੁਞ੍ਜਾਸ਼੍ਚ ਨਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਿ ਚ। ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਤੇਰੇ ਢਲਾਣਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਚਸ਼ਮੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਸੁਸੁਗਨ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਵੈਰ੍ਯੋਘਾਸ੍ਤ੍ਵਚ੍ਛਰੀਰਵਿਨਿਃਸृਤਾਃ। ਅਮृਤਾਸ੍ਵਾਦਸृਸ਼ਾਃ ਪੀਤਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਦਕਾਃ
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਹਵਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੁੰਘਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਚਸ਼ਮਿਆਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਯਥਾ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਾਙ੍ਕੇ ਸੁਖਂ ਸ਼ੇਤੇ ਤਟੇ ਤਥਾ। ਮਯਾ ਤਵਾਙ੍ਕੇ ਲਲਿਤਂ ਸ਼ੈਲਰਾਜ ਮਹਾਪ੍ਰਭੋ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਪਿਓ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਆ ਹਾਂ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣਏ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषਾਨੁਨਾਦਿਤੇ। ਸੁਖਮਸ੍ਮ੍ਯੁषਿਤਃ ਸ਼ੈਲ ਤਵ ਸਾਨੁषੁ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਤੇਰੇ ਢਲਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਹਾੜ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ੈਲਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ਨਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਤੇਨਾਦਿਤ੍ਯਰੂਪੇਣ ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਾਚਕ੍ਰਮੇ ਧੀਮਾਨ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ, ਕਰੁਵਾਂ ਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੂਰਜ-ਸਰੂਪ ਰੂਪ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਸੋऽਦਰ੍ਸ਼ਨਪਥਂ ਯਾਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੁਤਰੂਪਾਣਿ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਉਹੋ ਰਾਹ 'ਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਜੀਬ-ਗਲਤ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਉੱਡਦੀਆਂ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸੋਮੋ ਵਾ ਦ੍ਯੋਤਤੇ ਨ ਚ ਪਾਵਕਃ। ਸ੍ਵਯੈਵ ਪ੍ਰਭਯਾ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਯੋਤਨ੍ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਲਬ੍ਧਯਾ
ਉੱਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਅੱਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਾਰੂਪਾਣਿ ਯਾਨੀਹ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਦ੍ਯੁਤਿਮਨ੍ਤਿ ਵੈ। ਆਕਾਸ਼ੇ ਵਿਪ੍ਰਕृष੍ਟਤ੍ਵਾਤ੍ਤਨੂਨਿ ਸੁਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਪਿ
ਜੋ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਿ ਰੂਪਵਨ੍ਤਿ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ੍ਵੇषੁ ਧਿष੍ਣ੍ਯੇषੁ ਦੀਪ੍ਤਿਮਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਯਾऽਰ੍ਚਿषਾ
ਉੱਥੇ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਰੌਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ।
ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਰ੍षਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤਾ ਯੁਧਿ। ਤਪਸਾ ਚ ਜਿਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਂਪੇਤੁਃ ਸ਼ਤਸਙ੍ਘਸ਼ਃ
ਉੱਥੇ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਲੋਕ, ਜੰਗ 'ਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਵੀਰ, ਤੇ ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤ ਲਏ, ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮੂਰ੍ਯਜ੍ਵਲਿਤਤੇਜਸਾਮ੍। ਗੁਹ੍ਯਕਾਰਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਤਥੈਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਨ੍
ਉੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਗੁਪਤ ਲੋਕ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।