ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਪਾਲਾਂਸ੍ਤੁ ਸਮੇਤਾਨ੍ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਜਗਾਮ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਧੀਮਾਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਂਜਯਃ
ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜੈ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਾਗ੍ਭਿਰਦ੍ਭਿਃ ਫਲੈਰਪਿ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੋਲਾਂ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਧਨਂਜਯਮ੍। ਯਥਾਗਤੇਨ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮਂ ਮਨੋਜਵਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਧਨੰਜੈ ਦਾ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨੋ ਮੁਦਂ ਲੇਭੇ ਲਬ੍ਧਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਪੁਰੁषਰ੍ਪਭਃ। ਕृਤਾਰ੍ਥਮਥ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ ਮੇਨੇ ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਮ੍
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ; ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਗਤੇषੁ ਲੋਕਪਾਲੇषੁ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਰਾਜਰਥਾਗਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਸ੍ਯ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਰਥੋ ਮਾਤਲਿਸਂਯੁਕ੍ਤ ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਪ੍ਰਭਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਆ ਗਿਆ।
ਨਭੋ ਵਿਤਿਮਿਰਂ ਕੁਰ੍ਵਞ੍ਜਲਦਾਨ੍ਪਾਟਯਨ੍ਨਿਵ। ਦਿਸ਼ਃ ਸਂਪੂਰਯਨ੍ਨਾਦੈਰ੍ਮਹਾਮੇਘਰਵੋਪਮੈਃ
ਉਹ ਰਥ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਅਸਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਯੋ ਭੀਮਾ ਗਦਾਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਯੁਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਃ
ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਰੀ ਭਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਗਦਾਂ, ਇਲਾਹੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਬਰਛੇ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਿਜਲੀਆਂ ਸਨ।
ਤਥੈਵਾਸ਼ਨਯਸ਼੍ਚੈਵ ਚਕ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁਲਾਗੁਡਾਃ। ਵਾਯੁਸ੍ਫੋਟਾਃ ਸਨਿਰ੍ਘਾਤਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮੇਘਸ੍ਵਨਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ, ਤੋਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਰਾਜੂਆਂ, ਹਵਾ ਦੇ ਝਟਕੇ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ, ਅਤੇ ਘਣਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਖ ਵੀ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਨਾਗਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਜ੍ਵਲਿਤਾਸ੍ਯਾਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ। ਸਿਤਾਭ੍ਰਕੂਟਪ੍ਰਤਿਮਾਃ ਸਂਹਤਾਸ਼੍ਚ ਯਥੋਪਲਾਃ
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਸੱਪ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਤੇ ਓਲੇਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕਠੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਦਸ਼ਵਾਜਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਰੀਣਾਂ ਵਾਤਰਂਹਸਾਮ੍। ਵਹਨ੍ਤਿ ਯਂ ਨੇਤ੍ਰਮੁषਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਾਯਾਮਯਂ ਰਥਮ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਰੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਜਾਦੂਈ ਰਥ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇਲਾਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਨੀਲਂ ਵੈਜਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍। ਧ੍ਵਜਮਿਨ੍ਦੀਵਰਸ਼੍ਯਾਮਂ ਵਂਸ਼ਂ ਕਨਕਭੂषਣਮ੍
ਉਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੱਡਾ ਨੀਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਵੈਜਯੰਤ ਧਵਜਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲਾਟੀ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸੂਤਂ ਤਪ੍ਤਹੇਮਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦੇਵਰਾਜਮਤਰ੍ਕਯਤ੍
ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰਥੀ ਖੜਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾ ਤਰ੍ਕਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯਾਥ ਮਾਤਲਿਃ। ਸਨ੍ਨਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਜੁਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਫਲਗੁਨ ਐਸਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਾਤਲੀ, ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਭੋਭੋ ਸ਼ਕ੍ਰਾਤ੍ਮਜ ਸ਼੍ਰੀਮਞ੍ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਆਰੋਹਤੁ ਭਵਾਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਭਤਮ੍
ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਆਪ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਇੰਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਆਹ ਮਾਮਮਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਿਤਾ ਤਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਮਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਾਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵੇਖਣ।'
ਏष ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ऋषਿਗਣੈਸ੍ਤਥਾ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਇੱਥੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਾਦ੍ਦੇਵਲੋਕਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਮਾਰੋਹ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਲਬ੍ਧਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਪੁਨਰੇष੍ਯਸਿ
ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ। ਜਦ ਤੂੰ ਅਸਤਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏਂਗਾ, ਤਦ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਮਾਤਲੇ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਾਰੋਹਸ੍ਵ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਰਪਿ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਮਾਤਲੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਚਲ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਰਥ ਚੜ੍ਹ, ਜੋ ਸੌਆਂ ਰਾਜਸੂਯ ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਃ ਸੁਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਯਜ੍ਵਭਿਰ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਦੈਵਤੈਰ੍ਵਾ ਦੁਰਾਰੋਹਂ ਦਾਨਵੈਰ੍ਵਾ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਵਧੀਆ ਰਥ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਯਜਮਾਨਾਂ, ਦਾਨੀਆਂ ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਚੜ੍ਹਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਨਾਤਪ੍ਤਤਪਸਾ ਸ਼ਕ੍ਯ ਏष ਦਿਵ੍ਯੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਾऽਪ੍ਯਥਵਾ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਾਰੋਢੁਂ ਕੁਤ ਏਵ ਚ
ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਮਹਾਨ ਰਥ ਉਹੀ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਛੂਹ ਸਕਦੇ ਜਾਂ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਵਯਿ ਮਤਿष੍ਠਿਤੇ ਸਾਧੋ ਰਥਸ੍ਥੇ ਸ੍ਥਿਰਵਾਜਿਨਿ। ਪਸ਼੍ਚਾਦਹਮਥਾਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮੁਕृਤੀ ਸਤ੍ਪਥਂ ਯਥਾ
ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਦ ਤੂੰ ਦਿਲੋਂ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੋਂ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਂਗਾ।
ਤਸ੍ਯਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤਲਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਾਰਥਿਃ। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹਯਾਞ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰਥੀ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਗਾਮਾਂ ਫੜ ਲਈਆਂ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਗਙ੍ਗਾਯਾਮਾਪ੍ਲੁਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਜਜਾਪ ਜਪ੍ਯਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪ ਪੜ੍ਹਿਆ।
ਤਤਃ ਪਿਤृਨ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਮਨ੍ਦਰਂ ਸ਼ੈਲਰਾਜਂ ਤਮਾਪ੍ਰष੍ਟੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਫਿਰ, ਪੂਰਵਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।
ਸਾਧੂਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਾਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਸਦਾ ਸਂਸ਼੍ਰਯਃ ਸ਼ੈਲ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਹੇ ਪਹਾੜ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਚੰਗੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਦਾ ਸ਼ੈਲ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਿਸ਼ਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਗਤਵ੍ਯਥਾਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਹਾੜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਅਦ੍ਰਿਰਾਜ ਮਹਾਸ਼ੈਲ ਮੁਨਿਸਂਸ਼੍ਰਯ ਤੀਰ੍ਥਵਨ੍। ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਖਮਸ੍ਮ੍ਯੁषਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਿ
ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਆ ਹਾਂ।
ਤਵ ਸਾਨੂਨਿ ਕੁਞ੍ਜਾਸ਼੍ਚ ਨਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਿ ਚ। ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਤੇਰੇ ਢਲਾਣਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਚਸ਼ਮੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਸੁਸੁਗਨ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਵੈਰ੍ਯੋਘਾਸ੍ਤ੍ਵਚ੍ਛਰੀਰਵਿਨਿਃਸृਤਾਃ। ਅਮृਤਾਸ੍ਵਾਦਸृਸ਼ਾਃ ਪੀਤਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਦਕਾਃ
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਹਵਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੁੰਘਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਚਸ਼ਮਿਆਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ ਹੈ।