ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੇ ਤ੍ਵਿਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾਮਿ ਨਰਰ੍षਭ। ਅਮਾਨੁषਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੁਰ੍ਜਯਾਨਪਿ ਜੇष੍ਯਸਿ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਅਮਾਨਵੀ ਤੇ ਅਜੇਤ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ।
ਮਤ੍ਤਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਾਨਾਸ਼ੁ ਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਨੇਨ ਤ੍ਵਮਨੀਕਾਨਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਵੀ ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਸਤਰ ਤੁਰੰਤ ਲੈ ਲੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਮਤ੍ਤੋऽਪਿ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਾਣਾਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਮ। ਓਜਸ੍ਤੇਜੋਦ੍ਯੁਤਿਕਰਂ ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਨਮਰਾਤਿਨੁਤ੍
ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਵੀ ਤੂੰ ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਗੁਪਤ ਹੋ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਲੈ ਲੈ, ਜੋ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ, ਰੌਣਕ ਦਿੰਦਾ, ਨਿੰਦ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਨਿਹਤਂ ਯਾਦਾ। ਤਦੈਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਯੇਨ ਦਗ੍ਧਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਜਦ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਅਸਤਰ ਵਰਤ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਂ ਚੇਦਂ ਮਯਾ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਤ੍ਵਮਰ੍ਹੋ ਧਾਰਣੇ ਚਾਸ੍ਯ ਮੇਰੁਪ੍ਰਤਿਮਗੌਰਵ
ਹੇ ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਭਾਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਕੌਬੇਰਮਧਿਜਗ੍ਰਾਹ ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁਬੇਰ ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵਰਾਜਃ ਪਾਰ੍ਥਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਞ੍ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾਵਾਚਾਦਿਵ੍ਯਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਜਦੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਲਾਹੀ ਡੰਗਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕੁਨ੍ਤੀਮਾਤਰ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਾਨਃ ਪੁਰਾਤਨਃ। ਪਰਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵਗਤਿਂ ਗਤਃ
ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਤੁ ਸੁਮਹਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮਰਿਂਦਮ। ਆਰੋਢਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਸਜ੍ਜੀਭਵ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਪਰ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹਣਾ ਪਵੇਗਾ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ।
ਰਥੋ ਮਾਤਲਿਸਂਯੁਕ੍ਤ ਆਗਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਮਮ। ਤਤ੍ਰ ਤੇऽਹਂਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕੌਰਵ
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਕੌਰਵ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਪਾਲਾਂਸ੍ਤੁ ਸਮੇਤਾਨ੍ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਜਗਾਮ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਧੀਮਾਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਂਜਯਃ
ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜੈ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਾਗ੍ਭਿਰਦ੍ਭਿਃ ਫਲੈਰਪਿ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੋਲਾਂ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਧਨਂਜਯਮ੍। ਯਥਾਗਤੇਨ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮਂ ਮਨੋਜਵਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਧਨੰਜੈ ਦਾ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨੋ ਮੁਦਂ ਲੇਭੇ ਲਬ੍ਧਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਪੁਰੁषਰ੍ਪਭਃ। ਕृਤਾਰ੍ਥਮਥ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ ਮੇਨੇ ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਮ੍
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ; ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਗਤੇषੁ ਲੋਕਪਾਲੇषੁ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਰਾਜਰਥਾਗਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਸ੍ਯ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਰਥੋ ਮਾਤਲਿਸਂਯੁਕ੍ਤ ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਪ੍ਰਭਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਆ ਗਿਆ।
ਨਭੋ ਵਿਤਿਮਿਰਂ ਕੁਰ੍ਵਞ੍ਜਲਦਾਨ੍ਪਾਟਯਨ੍ਨਿਵ। ਦਿਸ਼ਃ ਸਂਪੂਰਯਨ੍ਨਾਦੈਰ੍ਮਹਾਮੇਘਰਵੋਪਮੈਃ
ਉਹ ਰਥ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਅਸਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਯੋ ਭੀਮਾ ਗਦਾਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਯੁਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਃ
ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਰੀ ਭਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਗਦਾਂ, ਇਲਾਹੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਬਰਛੇ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਿਜਲੀਆਂ ਸਨ।
ਤਥੈਵਾਸ਼ਨਯਸ਼੍ਚੈਵ ਚਕ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁਲਾਗੁਡਾਃ। ਵਾਯੁਸ੍ਫੋਟਾਃ ਸਨਿਰ੍ਘਾਤਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮੇਘਸ੍ਵਨਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ, ਤੋਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਰਾਜੂਆਂ, ਹਵਾ ਦੇ ਝਟਕੇ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ, ਅਤੇ ਘਣਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਖ ਵੀ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਨਾਗਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਜ੍ਵਲਿਤਾਸ੍ਯਾਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ। ਸਿਤਾਭ੍ਰਕੂਟਪ੍ਰਤਿਮਾਃ ਸਂਹਤਾਸ਼੍ਚ ਯਥੋਪਲਾਃ
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਸੱਪ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਤੇ ਓਲੇਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕਠੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਦਸ਼ਵਾਜਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਰੀਣਾਂ ਵਾਤਰਂਹਸਾਮ੍। ਵਹਨ੍ਤਿ ਯਂ ਨੇਤ੍ਰਮੁषਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਾਯਾਮਯਂ ਰਥਮ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਰੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਜਾਦੂਈ ਰਥ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇਲਾਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਨੀਲਂ ਵੈਜਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍। ਧ੍ਵਜਮਿਨ੍ਦੀਵਰਸ਼੍ਯਾਮਂ ਵਂਸ਼ਂ ਕਨਕਭੂषਣਮ੍
ਉਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੱਡਾ ਨੀਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਵੈਜਯੰਤ ਧਵਜਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲਾਟੀ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸੂਤਂ ਤਪ੍ਤਹੇਮਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦੇਵਰਾਜਮਤਰ੍ਕਯਤ੍
ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰਥੀ ਖੜਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾ ਤਰ੍ਕਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯਾਥ ਮਾਤਲਿਃ। ਸਨ੍ਨਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਜੁਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਫਲਗੁਨ ਐਸਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਾਤਲੀ, ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਭੋਭੋ ਸ਼ਕ੍ਰਾਤ੍ਮਜ ਸ਼੍ਰੀਮਞ੍ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਆਰੋਹਤੁ ਭਵਾਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਭਤਮ੍
ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਆਪ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਇੰਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਆਹ ਮਾਮਮਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਿਤਾ ਤਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਮਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਾਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵੇਖਣ।'
ਏष ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ऋषਿਗਣੈਸ੍ਤਥਾ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਇੱਥੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਾਦ੍ਦੇਵਲੋਕਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਮਾਰੋਹ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਲਬ੍ਧਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਪੁਨਰੇष੍ਯਸਿ
ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ। ਜਦ ਤੂੰ ਅਸਤਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏਂਗਾ, ਤਦ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਮਾਤਲੇ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਾਰੋਹਸ੍ਵ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਰਪਿ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਮਾਤਲੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਚਲ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਰਥ ਚੜ੍ਹ, ਜੋ ਸੌਆਂ ਰਾਜਸੂਯ ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਃ ਸੁਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਯਜ੍ਵਭਿਰ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਦੈਵਤੈਰ੍ਵਾ ਦੁਰਾਰੋਹਂ ਦਾਨਵੈਰ੍ਵਾ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਵਧੀਆ ਰਥ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਯਜਮਾਨਾਂ, ਦਾਨੀਆਂ ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਚੜ੍ਹਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।