ਤਤੋ ਜਲਧਰਸ਼੍ਯਾਮੋ ਵਰੁਣੋ ਯਾਦਸਾਂਪਤਿਃ। ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ਗਿਰਮੁਚ੍ਚਾਰਯਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਜਲ ਵਾਂਗੂਂ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਰੁਣ ਨੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ।
ਪਾਰ੍ਥ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਮੁਖ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਪृਥੁਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਵਰੁਣੋਸ੍ਮਿ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ—ਮੈਂ ਜਲਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਹਾਂ।
ਮਯਾ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਨ੍ਪਾਸ਼ਾਨ੍ਵਾਰੁਣਾਨਨਿਵਾਰਿਤਾਨ੍। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਹਰਹਸ੍ਯਨਿਵਰ੍ਤਨਾਨ੍
ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਫਾਹੇ ਲੈ ਲੈ, ਜੋ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਵਾਪਸੀ ਦੇ ਢੰਗ ਸਮੇਤ।
ਏਭਿਸ੍ਤਦਾ ਮਯਾ ਵੀਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਾਰਕਾਮਯੇ। ਦੈਤੇਯਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਂਯਤਾਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦਿਮਾਨ੍ਮਹਾਸਤ੍ਵ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਗृਹਾਣ ਨ ਹਿ ਤੇ ਮੁਚ੍ਯੇਦਨ੍ਤਕੋਪ੍ਯਾਤਤਾਯਿਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਪਜੇ ਇਹ ਅਸਤਰ ਲੈ ਲੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਵਰਤੇਂਗਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮੌਤ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦੀ।
ਅਨੇਨ ਤ੍ਵਂ ਯਦਾऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਚਰਿष੍ਯਸਿ। ਤਦਾ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਭੂਮਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਅਸਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਵਾਰੁਣਾਨਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂਵਰਃ। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਰੁਣਾਦ੍ਵਾਸਵਿਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਕੋਲੋਂ ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਅਸਤਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਤਤਃ ਕੈਲਾਸਨਿਲਯੋ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋऽਭ੍ਯਭਾਪਤ। ਦਤ੍ਤੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦਿਵ੍ਯੇषੁ ਵਰੁਣੇਨ ਯਮੇਨ ਚ
ਫਿਰ, ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜਦ ਵਰੁਣ ਤੇ ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਤਦ ਉਹ ਆਏ।
ਪ੍ਰੀਤੋऽਹਮਪਿ ਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯ ਮਹਾਹਲ। ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਅਜਿਤੇਨ ਤਥੈਵ ਚ
ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਅਜੇਤ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ।
ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵ ਸਨਾਤਨ। ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਭਵਾਞ੍ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰਾਕਲ੍ਪੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਹੇ ਸਵਿਆਸਾਚੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਜੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜਿਆ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੇ ਤ੍ਵਿਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾਮਿ ਨਰਰ੍षਭ। ਅਮਾਨੁषਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੁਰ੍ਜਯਾਨਪਿ ਜੇष੍ਯਸਿ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਅਮਾਨਵੀ ਤੇ ਅਜੇਤ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ।
ਮਤ੍ਤਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਾਨਾਸ਼ੁ ਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਨੇਨ ਤ੍ਵਮਨੀਕਾਨਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਵੀ ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਸਤਰ ਤੁਰੰਤ ਲੈ ਲੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਮਤ੍ਤੋऽਪਿ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਾਣਾਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਮ। ਓਜਸ੍ਤੇਜੋਦ੍ਯੁਤਿਕਰਂ ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਨਮਰਾਤਿਨੁਤ੍
ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਵੀ ਤੂੰ ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਗੁਪਤ ਹੋ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਲੈ ਲੈ, ਜੋ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ, ਰੌਣਕ ਦਿੰਦਾ, ਨਿੰਦ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਨਿਹਤਂ ਯਾਦਾ। ਤਦੈਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਯੇਨ ਦਗ੍ਧਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਜਦ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਅਸਤਰ ਵਰਤ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਂ ਚੇਦਂ ਮਯਾ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਤ੍ਵਮਰ੍ਹੋ ਧਾਰਣੇ ਚਾਸ੍ਯ ਮੇਰੁਪ੍ਰਤਿਮਗੌਰਵ
ਹੇ ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਭਾਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਕੌਬੇਰਮਧਿਜਗ੍ਰਾਹ ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁਬੇਰ ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵਰਾਜਃ ਪਾਰ੍ਥਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਞ੍ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾਵਾਚਾਦਿਵ੍ਯਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਜਦੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਲਾਹੀ ਡੰਗਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕੁਨ੍ਤੀਮਾਤਰ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਾਨਃ ਪੁਰਾਤਨਃ। ਪਰਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵਗਤਿਂ ਗਤਃ
ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਤੁ ਸੁਮਹਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮਰਿਂਦਮ। ਆਰੋਢਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਸਜ੍ਜੀਭਵ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਪਰ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹਣਾ ਪਵੇਗਾ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ।
ਰਥੋ ਮਾਤਲਿਸਂਯੁਕ੍ਤ ਆਗਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਮਮ। ਤਤ੍ਰ ਤੇऽਹਂਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕੌਰਵ
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਕੌਰਵ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਪਾਲਾਂਸ੍ਤੁ ਸਮੇਤਾਨ੍ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਜਗਾਮ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਧੀਮਾਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਂਜਯਃ
ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜੈ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਾਗ੍ਭਿਰਦ੍ਭਿਃ ਫਲੈਰਪਿ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੋਲਾਂ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਧਨਂਜਯਮ੍। ਯਥਾਗਤੇਨ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮਂ ਮਨੋਜਵਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਧਨੰਜੈ ਦਾ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨੋ ਮੁਦਂ ਲੇਭੇ ਲਬ੍ਧਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਪੁਰੁषਰ੍ਪਭਃ। ਕृਤਾਰ੍ਥਮਥ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ ਮੇਨੇ ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਮ੍
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ; ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਗਤੇषੁ ਲੋਕਪਾਲੇषੁ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਰਾਜਰਥਾਗਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਸ੍ਯ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਰਥੋ ਮਾਤਲਿਸਂਯੁਕ੍ਤ ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਪ੍ਰਭਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਆ ਗਿਆ।
ਨਭੋ ਵਿਤਿਮਿਰਂ ਕੁਰ੍ਵਞ੍ਜਲਦਾਨ੍ਪਾਟਯਨ੍ਨਿਵ। ਦਿਸ਼ਃ ਸਂਪੂਰਯਨ੍ਨਾਦੈਰ੍ਮਹਾਮੇਘਰਵੋਪਮੈਃ
ਉਹ ਰਥ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਅਸਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਯੋ ਭੀਮਾ ਗਦਾਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਯੁਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਃ
ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਰੀ ਭਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਗਦਾਂ, ਇਲਾਹੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਬਰਛੇ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਿਜਲੀਆਂ ਸਨ।
ਤਥੈਵਾਸ਼ਨਯਸ਼੍ਚੈਵ ਚਕ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁਲਾਗੁਡਾਃ। ਵਾਯੁਸ੍ਫੋਟਾਃ ਸਨਿਰ੍ਘਾਤਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮੇਘਸ੍ਵਨਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ, ਤੋਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਰਾਜੂਆਂ, ਹਵਾ ਦੇ ਝਟਕੇ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ, ਅਤੇ ਘਣਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਖ ਵੀ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਨਾਗਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਜ੍ਵਲਿਤਾਸ੍ਯਾਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ। ਸਿਤਾਭ੍ਰਕੂਟਪ੍ਰਤਿਮਾਃ ਸਂਹਤਾਸ਼੍ਚ ਯਥੋਪਲਾਃ
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਸੱਪ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਤੇ ਓਲੇਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕਠੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।