ਅਥ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਵਪੁਰ੍ਵਿਮਾਨੇਨ ਮਹਾਰ੍ਚਿषਾ। ਕੁਬੇਰਃ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰਨੁਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਕੁਬੇਰ, ਜੋ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਉੱਡਦੇ ਰਥ 'ਚ ਆਇਆ।
ਵਿਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ਨਿਵਾਕਾਸ਼ਮਦ੍ਭੁਤੋਪਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਧਨਾਨਾਮਧਿਪਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਰ੍ਜੁਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਤਃ
ਉਹ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ।
ਤਥਾ ਲੋਕਾਨ੍ਤਕਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਯਮਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਮਰ੍ਤ੍ਯਮੂਰ੍ਤਿਧਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਲੋਕਭਾਵਨੈਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਯਮਰਾਜ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ।
ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਵਿਨਾਸ਼ਕृਤ੍। ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਵਿਮਾਨੇਨਾਵਭਾਸਯਨ੍
ਦੰਡ ਫੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੈਵਸਵਤ ਧਰਮਰਾਜ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ।
ਤ੍ਰੀਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਗੁਹ੍ਯਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍। ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਮਾਰ੍ਤਾਣ੍ਡੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਦੂਜਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।
ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਮਹਾਗਿਰੇਃ। ਸਮਾਸ੍ਥਾਯਾਰ੍ਜੁਨਂ ਤਤ੍ਰਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਪਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਥੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦ੍ਭਗਵਾਨੈਰਾਵਤਸ਼ਿਰੋਗਤਃ। ਆਜਗਾਮ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੁਰਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ
ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ, ਇਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਸਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਥਃ ਸਿਤਮਭ੍ਰਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਫੈਦ ਛਤਰੀ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੈ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਇੰਦਰ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਿੱਟਾ ਬੱਦਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨੈਃ। ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਗਿਰੇਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਤਪ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫਤਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਵਾਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਸੂਰਜ।
ਅਥ ਮੇਘਸ੍ਵਨੋ ਧੀਮਾਨ੍ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਸ਼ੁਭਾਂ ਗਿਰਮ੍। ਯਮऋ ਪਰਮਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਯਮਰਾਜ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਬੋਲਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਾਰ੍ਜੁਨ ਪਸ਼੍ਯਾਸ੍ਮਾਁਲ੍ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍। ਦृष੍ਟਿਂ ਤੇ ਵਿਤਰਾਮੋऽਦ੍ਯ ਭਵਾਨਰ੍ਹਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਅਰਜੁਨ, ਅਰਜੁਨ! ਵੇਖ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਇਸ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਪੂਰ੍ਵਰ੍षਿਰਮਿਤਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਨਰੋ ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਾਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਤਾਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਤੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਹੁਣ ਨਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਂਬਲੀ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਵਸੁਸਂਭੂਤੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਭੀष੍ਮਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਜੇਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਣੇऽਨਘ
ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਵਸੂਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣਾ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਚਾਗ੍ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਸਾਧ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤੀਖਾ ਤੇ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠਾਂ ਖੜਾ ਯੋਧਾ ਸਮੂਹ, ਤੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਵੀ, ਹੇ ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੇ ਰਤਨ, ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤਣੇ ਪੈਣਗੇ।
ਪਿਤੁਰ੍ਮਮਾਂਸ਼ੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪ੍ਰਤਾਪਿਨਃ। ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਵ ਸੁਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਧ੍ਯੋ ਧਨਂਜਯ
ਕਰਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਮਾਰਣਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ।
ਅਂਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਪਾਤਿਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇਸ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਨਿਰ੍ਜਿਤਾਮ੍। ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਥਾਸ੍ਵਮਰਿਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਜੋ ਹਿੱਸੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਰੇਂਗਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਕੌਂਤੇਯ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾ ਤਵ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਲੋਕੇ ਸ੍ਥਾਸਯ੍ਤਿ ਫਲ੍ਗੁਨ। ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤੋषਿਤੋ ਹਿ ਮਹਾਮृਧੇ
ਤੇਰੀ ਇੱਜਤ, ਹੇ ਫਲਗੁਨ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਟਣ ਵਾਲੀ ਰਹੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਲਘ੍ਵੀ ਵਸੁਮਤੀ ਚਾਪਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ
ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਲਕਾ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਗृਹਾਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦਣ੍ਡਮਪ੍ਰਤਿਵਾਰਣਮ੍। ਅਨੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੁਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕਰ੍ਮ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਅਜਿਹੇ ਦੰਡ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ।
ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਰ੍ਥੋਪਿ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸੋਪਰੋਧਂ ਚ ਸਮੋਕ੍ਸ਼ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਉਸ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੇ ਢੰਗ ਸਮੇਤ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਜਲਧਰਸ਼੍ਯਾਮੋ ਵਰੁਣੋ ਯਾਦਸਾਂਪਤਿਃ। ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ਗਿਰਮੁਚ੍ਚਾਰਯਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਜਲ ਵਾਂਗੂਂ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਰੁਣ ਨੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ।
ਪਾਰ੍ਥ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਮੁਖ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਪृਥੁਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਵਰੁਣੋਸ੍ਮਿ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ—ਮੈਂ ਜਲਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਹਾਂ।
ਮਯਾ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਨ੍ਪਾਸ਼ਾਨ੍ਵਾਰੁਣਾਨਨਿਵਾਰਿਤਾਨ੍। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਹਰਹਸ੍ਯਨਿਵਰ੍ਤਨਾਨ੍
ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਫਾਹੇ ਲੈ ਲੈ, ਜੋ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਵਾਪਸੀ ਦੇ ਢੰਗ ਸਮੇਤ।
ਏਭਿਸ੍ਤਦਾ ਮਯਾ ਵੀਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਾਰਕਾਮਯੇ। ਦੈਤੇਯਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਂਯਤਾਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦਿਮਾਨ੍ਮਹਾਸਤ੍ਵ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਗृਹਾਣ ਨ ਹਿ ਤੇ ਮੁਚ੍ਯੇਦਨ੍ਤਕੋਪ੍ਯਾਤਤਾਯਿਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਪਜੇ ਇਹ ਅਸਤਰ ਲੈ ਲੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਵਰਤੇਂਗਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮੌਤ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦੀ।
ਅਨੇਨ ਤ੍ਵਂ ਯਦਾऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਚਰਿष੍ਯਸਿ। ਤਦਾ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਭੂਮਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਅਸਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਵਾਰੁਣਾਨਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂਵਰਃ। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਰੁਣਾਦ੍ਵਾਸਵਿਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਕੋਲੋਂ ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਅਸਤਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਤਤਃ ਕੈਲਾਸਨਿਲਯੋ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋऽਭ੍ਯਭਾਪਤ। ਦਤ੍ਤੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦਿਵ੍ਯੇषੁ ਵਰੁਣੇਨ ਯਮੇਨ ਚ
ਫਿਰ, ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜਦ ਵਰੁਣ ਤੇ ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਤਦ ਉਹ ਆਏ।
ਪ੍ਰੀਤੋऽਹਮਪਿ ਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯ ਮਹਾਹਲ। ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਅਜਿਤੇਨ ਤਥੈਵ ਚ
ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਅਜੇਤ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ।
ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵ ਸਨਾਤਨ। ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਭਵਾਞ੍ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰਾਕਲ੍ਪੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਹੇ ਸਵਿਆਸਾਚੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਜੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜਿਆ ਹੈ।