ਸ੍ਪृष੍ਟਸ੍ਯ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇਣਾਥ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯਾਮਿਤੌਜਸਃ। ਯਤ੍ਕਿਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇਣ ਤਦਾऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇਣ ਤਦਾऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭਵਮੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ ਤੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਨਿਵਾਸਿਨਾਂ ਵਸੀ ਮਹਾਮਤਿਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ ਉਮਾਪਤਿਃ ਸ਼ਿਵਃ। ਧਨੁਰ੍ਮਹਦ੍ਦਿਤਿਜਪਿਸ਼ਾਚਸੂਦਨਂ ਦਦੌ ਭਵਃ ਪੁਰੁषਵਰਾਯ ਗਾਣ੍ਡਿਵਮ੍
ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਗਿਰਿਸ਼, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ, ਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਵੱਡਾ ਧਨੁ ਗਾਂਡੀਵ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਂ ਗਿਰਿਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਦਾ ਸਹੋਮਯਾऽਸਿਤਤਟਸਾਨੁਕਨ੍ਦਰਮ੍। ਵਿਹਾਯ ਤਂ ਪਤਗਮਹਰ੍षਿਸੇਵਿਤਂ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਵਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਫਿਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਉਮਾ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਕਾਲੀ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸੁਭ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪਹਾੜ ਨੂੰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਿਤ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸਂਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵ ਪਿਨਾਕੀ ਗੋਵृषਧ੍ਵਜਃ। ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਭਾਨੁਰ੍ਲੋਕਸ੍ਯੇਵਾਸ੍ਤਮੀਯਿਵਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਿਨਾਕੀ, ਵੱਛ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ, ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਪਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਮਯਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਦृष੍ਟ ਇਤ੍ਯੇਵ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋਸ੍ਮਿ ਯਨ੍ਮਯਾ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੋ ਹਰਃ। ਪਿਨਾਕੀ ਵਰਦੋ ਰੂਪੀ ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਪृष੍ਟਸ਼੍ਟ ਪਾਣਿਨਾ
ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਹਰਾ, ਪਿਨਾਕੀ, ਵਰਦਾਤਾ ਨੂੰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਚਾਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ਼ਤ੍ਰੂਂਸ਼੍ਚ ਵਿਜਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ ਤੇ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਤਤੋ ਵੈਡੂਰ੍ਯਵਰ੍ਣਾਭੋ ਭਾਸਯਨ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਃ। ਯਾਦੋਗਣਵृਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਜਗਾਮ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦ ਪਾਰਥ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਸੀਮ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ, ਵਿਡੂਰੀ ਰੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗਿਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ ਆ ਗਿਆ।
ਨਾਗੈਰ੍ਨਦੈਰ੍ਨਦੀਭਿਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ। ਵਰੁਣੋ ਯਾਦਸਾਂਭਰ੍ਤਾ ਵਸ਼ੀ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਾਗਮਤ੍
ਨਾਗਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਸਾਧਿਆਂ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਵਰੁਣ, ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਵਪੁਰ੍ਵਿਮਾਨੇਨ ਮਹਾਰ੍ਚਿषਾ। ਕੁਬੇਰਃ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰਨੁਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਕੁਬੇਰ, ਜੋ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਉੱਡਦੇ ਰਥ 'ਚ ਆਇਆ।
ਵਿਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ਨਿਵਾਕਾਸ਼ਮਦ੍ਭੁਤੋਪਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਧਨਾਨਾਮਧਿਪਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਰ੍ਜੁਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਤਃ
ਉਹ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ।
ਤਥਾ ਲੋਕਾਨ੍ਤਕਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਯਮਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਮਰ੍ਤ੍ਯਮੂਰ੍ਤਿਧਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਲੋਕਭਾਵਨੈਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਯਮਰਾਜ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ।
ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਵਿਨਾਸ਼ਕृਤ੍। ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਵਿਮਾਨੇਨਾਵਭਾਸਯਨ੍
ਦੰਡ ਫੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੈਵਸਵਤ ਧਰਮਰਾਜ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ।
ਤ੍ਰੀਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਗੁਹ੍ਯਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍। ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਮਾਰ੍ਤਾਣ੍ਡੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਦੂਜਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।
ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਮਹਾਗਿਰੇਃ। ਸਮਾਸ੍ਥਾਯਾਰ੍ਜੁਨਂ ਤਤ੍ਰਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਪਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਥੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦ੍ਭਗਵਾਨੈਰਾਵਤਸ਼ਿਰੋਗਤਃ। ਆਜਗਾਮ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੁਰਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ
ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ, ਇਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਸਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਥਃ ਸਿਤਮਭ੍ਰਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਫੈਦ ਛਤਰੀ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੈ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਇੰਦਰ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਿੱਟਾ ਬੱਦਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨੈਃ। ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਗਿਰੇਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਤਪ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫਤਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਵਾਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਸੂਰਜ।
ਅਥ ਮੇਘਸ੍ਵਨੋ ਧੀਮਾਨ੍ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਸ਼ੁਭਾਂ ਗਿਰਮ੍। ਯਮऋ ਪਰਮਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਯਮਰਾਜ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਬੋਲਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਾਰ੍ਜੁਨ ਪਸ਼੍ਯਾਸ੍ਮਾਁਲ੍ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍। ਦृष੍ਟਿਂ ਤੇ ਵਿਤਰਾਮੋऽਦ੍ਯ ਭਵਾਨਰ੍ਹਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਅਰਜੁਨ, ਅਰਜੁਨ! ਵੇਖ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਇਸ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਪੂਰ੍ਵਰ੍षਿਰਮਿਤਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਨਰੋ ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਾਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਤਾਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਤੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਹੁਣ ਨਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਂਬਲੀ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਵਸੁਸਂਭੂਤੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਭੀष੍ਮਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਜੇਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਣੇऽਨਘ
ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਵਸੂਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣਾ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਚਾਗ੍ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਸਾਧ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤੀਖਾ ਤੇ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠਾਂ ਖੜਾ ਯੋਧਾ ਸਮੂਹ, ਤੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਵੀ, ਹੇ ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੇ ਰਤਨ, ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤਣੇ ਪੈਣਗੇ।
ਪਿਤੁਰ੍ਮਮਾਂਸ਼ੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪ੍ਰਤਾਪਿਨਃ। ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਵ ਸੁਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਧ੍ਯੋ ਧਨਂਜਯ
ਕਰਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਮਾਰਣਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ।
ਅਂਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਪਾਤਿਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇਸ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਨਿਰ੍ਜਿਤਾਮ੍। ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਥਾਸ੍ਵਮਰਿਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਜੋ ਹਿੱਸੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਰੇਂਗਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਕੌਂਤੇਯ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾ ਤਵ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਲੋਕੇ ਸ੍ਥਾਸਯ੍ਤਿ ਫਲ੍ਗੁਨ। ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤੋषਿਤੋ ਹਿ ਮਹਾਮृਧੇ
ਤੇਰੀ ਇੱਜਤ, ਹੇ ਫਲਗੁਨ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਟਣ ਵਾਲੀ ਰਹੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਲਘ੍ਵੀ ਵਸੁਮਤੀ ਚਾਪਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ
ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਲਕਾ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਗृਹਾਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦਣ੍ਡਮਪ੍ਰਤਿਵਾਰਣਮ੍। ਅਨੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੁਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕਰ੍ਮ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਅਜਿਹੇ ਦੰਡ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ।
ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਰ੍ਥੋਪਿ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸੋਪਰੋਧਂ ਚ ਸਮੋਕ੍ਸ਼ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਉਸ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੇ ਢੰਗ ਸਮੇਤ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।