ਦਦਾਮਿ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਯਿਤਮਹਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਵਿਭੋ। ਸਮਰ੍ਥੋ ਧਾਰਣੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ੇ ਸਂਹਾਰੇऽਪਿ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵ। ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਧਾਰਨ, ਛੱਡਣ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹੈ।
ਨ ਤਦ੍ਵੇਦ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪਿ ਨ ਯਮੋ ਨ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਟ੍। ਵਰੁਣੋਪ੍ਯਥਵਾ ਵਾਯੁਃ ਕੁਤੋ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਇਸ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਮਹੇਂਦਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਯਮ, ਨਾ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਨਾ ਵਰੁਣ, ਨਾ ਵਾਯੂ—ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹਸਾ ਪਾਰ੍ਥ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਜਗਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਦਹੇਤ੍ਸਰ੍ਵਮਲ੍ਪਤੇਜਸਿ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ 'ਤੇ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਜਲਦੀ ਨਾ ਵਰਤੀਂ; ਜੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰ 'ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਬਧ੍ਯੋ ਨਾਮ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ। ਮਨਸਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਵਾਚਾ ਧਨੁषਾ ਚ ਨਿਪਾਤ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਮਨ, ਅੱਖ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਧਨੁ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕੀਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਉਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਮਧੀष੍ਵੇਤ੍ਯਥ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਰਥ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਓ।'
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਧ੍ਯਾਪਯਾਮਾਸ ਸਰਹਸ੍ਯਨਿਵਰ੍ਤਨਮ੍। ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ, ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਪਤ ਵਾਪਸੀ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਸਮਝਾਈਆਂ, ਜੋ ਮਾਨੋ ਮੌਤ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ।
ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਥਾ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੁਮਾਪਤਿਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚਚਾਲ ਪृਥਿਵੀ ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਦ੍ਰੁਮਾ। ਸਸਾਗਰਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾ ਸਗ੍ਰਾਮਨਗਰਾਕਰਾ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਕੰਪ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਦਰੱਖਤ, ਸਮੁੰਦਰ, ਬਨ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ।
ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਘੋषਾਸ਼੍ਚ ਭੇਰੀਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਤਸ੍ਮਿਨਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਘਾਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੁੰਨੂਬੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੇਰੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੁੱਜਣ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਜਾਜ੍ਵਲਦ੍ਧੋਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯਾਮਿਤੌਜਸਃ। ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਵਿष੍ਠਿਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਅਤੁੱਟ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਭੜਕਦਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹਥਿਆਰ, ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ।
ਸ੍ਪृष੍ਟਸ੍ਯ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇਣਾਥ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯਾਮਿਤੌਜਸਃ। ਯਤ੍ਕਿਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇਣ ਤਦਾऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇਣ ਤਦਾऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭਵਮੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ ਤੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਨਿਵਾਸਿਨਾਂ ਵਸੀ ਮਹਾਮਤਿਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ ਉਮਾਪਤਿਃ ਸ਼ਿਵਃ। ਧਨੁਰ੍ਮਹਦ੍ਦਿਤਿਜਪਿਸ਼ਾਚਸੂਦਨਂ ਦਦੌ ਭਵਃ ਪੁਰੁषਵਰਾਯ ਗਾਣ੍ਡਿਵਮ੍
ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਗਿਰਿਸ਼, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ, ਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਵੱਡਾ ਧਨੁ ਗਾਂਡੀਵ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਂ ਗਿਰਿਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਦਾ ਸਹੋਮਯਾऽਸਿਤਤਟਸਾਨੁਕਨ੍ਦਰਮ੍। ਵਿਹਾਯ ਤਂ ਪਤਗਮਹਰ੍षਿਸੇਵਿਤਂ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਵਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਫਿਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਉਮਾ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਕਾਲੀ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸੁਭ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪਹਾੜ ਨੂੰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਿਤ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸਂਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵ ਪਿਨਾਕੀ ਗੋਵृषਧ੍ਵਜਃ। ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਭਾਨੁਰ੍ਲੋਕਸ੍ਯੇਵਾਸ੍ਤਮੀਯਿਵਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਿਨਾਕੀ, ਵੱਛ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ, ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਪਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਮਯਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਦृष੍ਟ ਇਤ੍ਯੇਵ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋਸ੍ਮਿ ਯਨ੍ਮਯਾ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੋ ਹਰਃ। ਪਿਨਾਕੀ ਵਰਦੋ ਰੂਪੀ ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਪृष੍ਟਸ਼੍ਟ ਪਾਣਿਨਾ
ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਹਰਾ, ਪਿਨਾਕੀ, ਵਰਦਾਤਾ ਨੂੰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਚਾਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ਼ਤ੍ਰੂਂਸ਼੍ਚ ਵਿਜਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ ਤੇ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਤਤੋ ਵੈਡੂਰ੍ਯਵਰ੍ਣਾਭੋ ਭਾਸਯਨ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਃ। ਯਾਦੋਗਣਵृਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਜਗਾਮ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦ ਪਾਰਥ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਸੀਮ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ, ਵਿਡੂਰੀ ਰੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗਿਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ ਆ ਗਿਆ।
ਨਾਗੈਰ੍ਨਦੈਰ੍ਨਦੀਭਿਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ। ਵਰੁਣੋ ਯਾਦਸਾਂਭਰ੍ਤਾ ਵਸ਼ੀ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਾਗਮਤ੍
ਨਾਗਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਸਾਧਿਆਂ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਵਰੁਣ, ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਵਪੁਰ੍ਵਿਮਾਨੇਨ ਮਹਾਰ੍ਚਿषਾ। ਕੁਬੇਰਃ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰਨੁਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਕੁਬੇਰ, ਜੋ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਉੱਡਦੇ ਰਥ 'ਚ ਆਇਆ।
ਵਿਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ਨਿਵਾਕਾਸ਼ਮਦ੍ਭੁਤੋਪਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਧਨਾਨਾਮਧਿਪਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਰ੍ਜੁਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਤਃ
ਉਹ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ।
ਤਥਾ ਲੋਕਾਨ੍ਤਕਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਯਮਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਮਰ੍ਤ੍ਯਮੂਰ੍ਤਿਧਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਲੋਕਭਾਵਨੈਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਯਮਰਾਜ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ।
ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਵਿਨਾਸ਼ਕृਤ੍। ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਵਿਮਾਨੇਨਾਵਭਾਸਯਨ੍
ਦੰਡ ਫੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੈਵਸਵਤ ਧਰਮਰਾਜ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ।
ਤ੍ਰੀਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਗੁਹ੍ਯਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍। ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਮਾਰ੍ਤਾਣ੍ਡੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਦੂਜਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।
ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਮਹਾਗਿਰੇਃ। ਸਮਾਸ੍ਥਾਯਾਰ੍ਜੁਨਂ ਤਤ੍ਰਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਪਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਥੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦ੍ਭਗਵਾਨੈਰਾਵਤਸ਼ਿਰੋਗਤਃ। ਆਜਗਾਮ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੁਰਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ
ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ, ਇਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਸਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਥਃ ਸਿਤਮਭ੍ਰਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਫੈਦ ਛਤਰੀ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੈ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਇੰਦਰ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਿੱਟਾ ਬੱਦਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨੈਃ। ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਗਿਰੇਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਤਪ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫਤਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਵਾਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਸੂਰਜ।
ਅਥ ਮੇਘਸ੍ਵਨੋ ਧੀਮਾਨ੍ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਸ਼ੁਭਾਂ ਗਿਰਮ੍। ਯਮऋ ਪਰਮਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਯਮਰਾਜ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਬੋਲਿਆ।