ਤੂਣੌ ਚਾਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੌ ਭੂਯਸ੍ਤਵ ਪਾਰ੍ਥ ਕਰੋਚਿਤੌ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਨੀਰੁਜਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਪਾਰਥ, ਅਖੂਤ ਤੂਣੇ ਵੀ ਮੁੜ ਢੁੱਕਵੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਸ੍ਮਿ ਵੈ ਪਾਰ੍ਥ ਭਵਾਨ੍ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਗृਹਾਣ ਵਰਮਸ੍ਮਤ੍ਤਃ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਨ੍ਨਰਰ੍षਭ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਾਰਥ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਬਹਾਦਰ ਹੈ। ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਤੋਂ ਲੈ ਲੈ, ਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਮਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਭਾਰਤ। ਦਿਵਿ ਵਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਮਰਿਂਦਮ
ਭਾਰਤ, ਮਰਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ। ਇਲਾਹੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲੇ।
ਵਰਂ ਦਦਾਸਿ ਚੇਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵृषਧ੍ਵਜ। ਕਾਮਯੇ ਦਿਵ੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ਧੋਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਜੇ ਤੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਯਤ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰੋ ਨਾਮ ਰੌਦ੍ਰਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਦਾਰੁਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸਂਹਰਤੇ ਜਗਤ੍
ਉਹ ਅਸਤਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਭੀਮ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
[ਕਰ੍ਣਭੀष੍ਮਕृਪਦ੍ਰੋਣੈਰ੍ਭਵਿਤਾ ਤੁ ਮਹਾਹਵਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਜਯੇਯਂ ਤਾਨ੍ਯਥਾ ਯੁਧਿ ।।]
[ਕਰਨ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਦੇਵ, ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।]
ਜਯੇਯਂ ਯੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦਾਨਵਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨਥਪਨ੍ਨਗਾਨ੍
ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਪਿਸਾਚਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ।
ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼ੂਲਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਦਾਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰਾਃ ਸਂਭਵਨ੍ਤ੍ਯਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ, ਅਤੇ ਅਜਗਰ ਵਰਗੇ ਬੀਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੀ ਉਪਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੁਧ੍ਯੇਯਂ ਯੇਨ ਭੀष੍ਮੇਣ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਚ ਕृਪੇਣ ਚ। ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇਣ ਚ ਰਣੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਟੁਕਭਾषਿਣਾ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਲੜ ਸਕਾਂ।
ਏष ਮੇ ਪ੍ਰਥਮਃ ਕਾਮੋ ਭਗਵਨ੍ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਨ੍। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਬृਤ੍ਤਃ ਸਮਰ੍ਥਃ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਯਥਾ ।। x ਭਵ ਉਵਾਚ
ਭਗਵਾਨ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਇੱਛਾ ਹੈ: ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਦਦਾਮਿ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਯਿਤਮਹਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਵਿਭੋ। ਸਮਰ੍ਥੋ ਧਾਰਣੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ੇ ਸਂਹਾਰੇऽਪਿ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵ। ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਧਾਰਨ, ਛੱਡਣ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹੈ।
ਨ ਤਦ੍ਵੇਦ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪਿ ਨ ਯਮੋ ਨ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਟ੍। ਵਰੁਣੋਪ੍ਯਥਵਾ ਵਾਯੁਃ ਕੁਤੋ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਇਸ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਮਹੇਂਦਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਯਮ, ਨਾ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਨਾ ਵਰੁਣ, ਨਾ ਵਾਯੂ—ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹਸਾ ਪਾਰ੍ਥ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਜਗਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਦਹੇਤ੍ਸਰ੍ਵਮਲ੍ਪਤੇਜਸਿ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ 'ਤੇ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਜਲਦੀ ਨਾ ਵਰਤੀਂ; ਜੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰ 'ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਬਧ੍ਯੋ ਨਾਮ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ। ਮਨਸਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਵਾਚਾ ਧਨੁषਾ ਚ ਨਿਪਾਤ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਮਨ, ਅੱਖ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਧਨੁ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕੀਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਉਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਮਧੀष੍ਵੇਤ੍ਯਥ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਰਥ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਓ।'
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਧ੍ਯਾਪਯਾਮਾਸ ਸਰਹਸ੍ਯਨਿਵਰ੍ਤਨਮ੍। ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ, ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਪਤ ਵਾਪਸੀ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਸਮਝਾਈਆਂ, ਜੋ ਮਾਨੋ ਮੌਤ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ।
ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਥਾ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੁਮਾਪਤਿਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚਚਾਲ ਪृਥਿਵੀ ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਦ੍ਰੁਮਾ। ਸਸਾਗਰਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾ ਸਗ੍ਰਾਮਨਗਰਾਕਰਾ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਕੰਪ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਦਰੱਖਤ, ਸਮੁੰਦਰ, ਬਨ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ।
ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਘੋषਾਸ਼੍ਚ ਭੇਰੀਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਤਸ੍ਮਿਨਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਘਾਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੁੰਨੂਬੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੇਰੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੁੱਜਣ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਜਾਜ੍ਵਲਦ੍ਧੋਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯਾਮਿਤੌਜਸਃ। ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਵਿष੍ਠਿਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਅਤੁੱਟ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਭੜਕਦਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹਥਿਆਰ, ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ।
ਸ੍ਪृष੍ਟਸ੍ਯ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇਣਾਥ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯਾਮਿਤੌਜਸਃ। ਯਤ੍ਕਿਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇਣ ਤਦਾऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇਣ ਤਦਾऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭਵਮੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ ਤੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਨਿਵਾਸਿਨਾਂ ਵਸੀ ਮਹਾਮਤਿਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ ਉਮਾਪਤਿਃ ਸ਼ਿਵਃ। ਧਨੁਰ੍ਮਹਦ੍ਦਿਤਿਜਪਿਸ਼ਾਚਸੂਦਨਂ ਦਦੌ ਭਵਃ ਪੁਰੁषਵਰਾਯ ਗਾਣ੍ਡਿਵਮ੍
ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਗਿਰਿਸ਼, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ, ਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਵੱਡਾ ਧਨੁ ਗਾਂਡੀਵ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਂ ਗਿਰਿਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਦਾ ਸਹੋਮਯਾऽਸਿਤਤਟਸਾਨੁਕਨ੍ਦਰਮ੍। ਵਿਹਾਯ ਤਂ ਪਤਗਮਹਰ੍षਿਸੇਵਿਤਂ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਵਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਫਿਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਉਮਾ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਕਾਲੀ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸੁਭ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪਹਾੜ ਨੂੰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਿਤ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸਂਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵ ਪਿਨਾਕੀ ਗੋਵृषਧ੍ਵਜਃ। ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਭਾਨੁਰ੍ਲੋਕਸ੍ਯੇਵਾਸ੍ਤਮੀਯਿਵਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਿਨਾਕੀ, ਵੱਛ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ, ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਪਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਮਯਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਦृष੍ਟ ਇਤ੍ਯੇਵ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋਸ੍ਮਿ ਯਨ੍ਮਯਾ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੋ ਹਰਃ। ਪਿਨਾਕੀ ਵਰਦੋ ਰੂਪੀ ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਪृष੍ਟਸ਼੍ਟ ਪਾਣਿਨਾ
ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਹਰਾ, ਪਿਨਾਕੀ, ਵਰਦਾਤਾ ਨੂੰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਚਾਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ਼ਤ੍ਰੂਂਸ਼੍ਚ ਵਿਜਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ ਤੇ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਤਤੋ ਵੈਡੂਰ੍ਯਵਰ੍ਣਾਭੋ ਭਾਸਯਨ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਃ। ਯਾਦੋਗਣਵृਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਜਗਾਮ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦ ਪਾਰਥ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਸੀਮ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ, ਵਿਡੂਰੀ ਰੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗਿਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ ਆ ਗਿਆ।
ਨਾਗੈਰ੍ਨਦੈਰ੍ਨਦੀਭਿਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ। ਵਰੁਣੋ ਯਾਦਸਾਂਭਰ੍ਤਾ ਵਸ਼ੀ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਾਗਮਤ੍
ਨਾਗਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਸਾਧਿਆਂ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਵਰੁਣ, ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ।