ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਂ ਮੇ ਭਗਵਨ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਂਕਰ। ਭਗਵਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸ੍ਮੀਮਂ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਭਗਵਨ, ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਸ਼ੰਕਰ; ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਦਯਿਤਂ ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਤਾਪਸਾਲਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪਸਥਲੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਭਗਵਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕृਤੋ ਮਯਾऽਯਮਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਵਿਮਰ੍ਦੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਾਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰ
ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਟਕਰਾਰ ਕਰ ਲਈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਸ਼ੰਕਰ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਬਾਹੁਂ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਧਵਜੀ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਃ। ਪੁਨਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮੁਵਾਚ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ
ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਗਙ੍ਗਾਙ੍ਗਿਤਜਟਃ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਬਾਹੁਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਾਮ੍ਰਤਲਾਙ੍ਗੁਲਿਮ੍
ਗੰਗਾ ਵਾਲੀ ਜਟਾ ਵਾਲਾ ਸ਼ਰਵ, ਜਿਸਦੇ ਤੀਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬੇਹੱਦ ਹੈ, ਨੇ ਪਾਰਥ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਗੋਲ ਬਾਂਹ, ਜਿਸਦੇ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਫੜੀ।
ਨਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਦੇਹੇ ਵੈ ਨਾਰਾਯਣਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਬਦਰ੍ਯਾਂ ਤਪ੍ਤਵਾਨੁਗ੍ਰਂ ਤਪੋ ਵਰ੍षਾਯੁਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਪਹਿਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਨਰਾਏਣ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸੀ ਅਤੇ ਬਦਰੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਯਿ ਵਾ ਪਰਮਂ ਤੇਜੋ ਵਿष੍ਣੌ ਵਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ। ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषਾਗ੍ਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਤੇਜਸਾ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ ਵਿੱਚ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਭਿषੇਕੇ ਸੁਮਹਦ੍ਧਨੁਰ੍ਜਲਦਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਦਾਨਵਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਚ ਪ੍ਰਭੋ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਸਮੇਂ, ਤੂੰ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁਕਿਆ ਸੀ; ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ।
ਤਦੇਤਦੇਵ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਤਵ ਪਾਰ੍ਥ ਕਰੋਚਿਤਮ੍। ਭਾਯਾਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਦ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਮਯਾ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਲਈ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਢੁੱਕਵਾਂ ਹੈ, ਪਾਰਥ। ਮੈਂ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ, ਭੈੜਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਸਨੂੰ ਚੁਕਿਆ ਸੀ।
ਤੂਣੌ ਚਾਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੌ ਭੂਯਸ੍ਤਵ ਪਾਰ੍ਥ ਕਰੋਚਿਤੌ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਨੀਰੁਜਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਪਾਰਥ, ਅਖੂਤ ਤੂਣੇ ਵੀ ਮੁੜ ਢੁੱਕਵੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਸ੍ਮਿ ਵੈ ਪਾਰ੍ਥ ਭਵਾਨ੍ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਗृਹਾਣ ਵਰਮਸ੍ਮਤ੍ਤਃ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਨ੍ਨਰਰ੍षਭ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਾਰਥ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਬਹਾਦਰ ਹੈ। ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਤੋਂ ਲੈ ਲੈ, ਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਮਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਭਾਰਤ। ਦਿਵਿ ਵਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਮਰਿਂਦਮ
ਭਾਰਤ, ਮਰਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ। ਇਲਾਹੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲੇ।
ਵਰਂ ਦਦਾਸਿ ਚੇਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵृषਧ੍ਵਜ। ਕਾਮਯੇ ਦਿਵ੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ਧੋਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਜੇ ਤੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਯਤ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰੋ ਨਾਮ ਰੌਦ੍ਰਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਦਾਰੁਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸਂਹਰਤੇ ਜਗਤ੍
ਉਹ ਅਸਤਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਭੀਮ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
[ਕਰ੍ਣਭੀष੍ਮਕृਪਦ੍ਰੋਣੈਰ੍ਭਵਿਤਾ ਤੁ ਮਹਾਹਵਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਜਯੇਯਂ ਤਾਨ੍ਯਥਾ ਯੁਧਿ ।।]
[ਕਰਨ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਦੇਵ, ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।]
ਜਯੇਯਂ ਯੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦਾਨਵਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨਥਪਨ੍ਨਗਾਨ੍
ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਪਿਸਾਚਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ।
ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼ੂਲਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਦਾਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰਾਃ ਸਂਭਵਨ੍ਤ੍ਯਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ, ਅਤੇ ਅਜਗਰ ਵਰਗੇ ਬੀਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੀ ਉਪਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੁਧ੍ਯੇਯਂ ਯੇਨ ਭੀष੍ਮੇਣ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਚ ਕृਪੇਣ ਚ। ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇਣ ਚ ਰਣੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਟੁਕਭਾषਿਣਾ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਲੜ ਸਕਾਂ।
ਏष ਮੇ ਪ੍ਰਥਮਃ ਕਾਮੋ ਭਗਵਨ੍ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਨ੍। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਬृਤ੍ਤਃ ਸਮਰ੍ਥਃ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਯਥਾ ।। x ਭਵ ਉਵਾਚ
ਭਗਵਾਨ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਇੱਛਾ ਹੈ: ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਦਦਾਮਿ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਯਿਤਮਹਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਵਿਭੋ। ਸਮਰ੍ਥੋ ਧਾਰਣੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ੇ ਸਂਹਾਰੇऽਪਿ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵ। ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਧਾਰਨ, ਛੱਡਣ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹੈ।
ਨ ਤਦ੍ਵੇਦ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪਿ ਨ ਯਮੋ ਨ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਟ੍। ਵਰੁਣੋਪ੍ਯਥਵਾ ਵਾਯੁਃ ਕੁਤੋ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਇਸ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਮਹੇਂਦਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਯਮ, ਨਾ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਨਾ ਵਰੁਣ, ਨਾ ਵਾਯੂ—ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹਸਾ ਪਾਰ੍ਥ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਜਗਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਦਹੇਤ੍ਸਰ੍ਵਮਲ੍ਪਤੇਜਸਿ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ 'ਤੇ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਜਲਦੀ ਨਾ ਵਰਤੀਂ; ਜੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰ 'ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਬਧ੍ਯੋ ਨਾਮ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ। ਮਨਸਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਵਾਚਾ ਧਨੁषਾ ਚ ਨਿਪਾਤ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਮਨ, ਅੱਖ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਧਨੁ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕੀਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਉਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਮਧੀष੍ਵੇਤ੍ਯਥ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਰਥ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਓ।'
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਧ੍ਯਾਪਯਾਮਾਸ ਸਰਹਸ੍ਯਨਿਵਰ੍ਤਨਮ੍। ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ, ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਪਤ ਵਾਪਸੀ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਸਮਝਾਈਆਂ, ਜੋ ਮਾਨੋ ਮੌਤ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ।
ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਥਾ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੁਮਾਪਤਿਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚਚਾਲ ਪृਥਿਵੀ ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਦ੍ਰੁਮਾ। ਸਸਾਗਰਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾ ਸਗ੍ਰਾਮਨਗਰਾਕਰਾ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਕੰਪ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਦਰੱਖਤ, ਸਮੁੰਦਰ, ਬਨ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ।
ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਘੋषਾਸ਼੍ਚ ਭੇਰੀਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਤਸ੍ਮਿਨਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਘਾਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੁੰਨੂਬੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੇਰੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੁੱਜਣ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਜਾਜ੍ਵਲਦ੍ਧੋਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯਾਮਿਤੌਜਸਃ। ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਵਿष੍ਠਿਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਅਤੁੱਟ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਭੜਕਦਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹਥਿਆਰ, ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ।