ਤਯੋਰ੍ਭੁਜਵਿਨਿष੍ਪੇषਾਤ੍ਸਂਧਰ੍षੇਣੋਰਸੋਸ੍ਤਥਾ। ਸਮਜਾਯਤ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਪਾਵਕੋऽਙ੍ਗਾਰਧੂਮਵਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਅੱਗ, ਅੰਗਾਰ ਤੇ ਧੂੰਆਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਤਤ ਏਨਂ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪੀਡ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰੈਃ ਸੁਪੀਡਿਤਮ੍। ਤੇਜਸਾ ਵ੍ਕ੍ਰਮਦ੍ਰੋषਾਚ੍ਚੇਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਮੋਹਯਨ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਬਾਇਆ; ਆਪਣੀ ਚਮਕ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਭਿਪੀਡਿਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੈਃ ਪਿਣ੍ਡੀਕृਤ ਇਵਾਬਭੌ। ਫਲ੍ਗੁਨੋ ਗਾਤ੍ਰਸਂਰੁਦ੍ਧੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਤੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਫਲਗੁਨ ਐਸਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਮੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੇਵਦੇਵਤਾ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ।
ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸੋऽਭਵਚ੍ਚੈਵ ਸਨ੍ਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਤਤਃ ਪਪਾਤ ਸਂਮੂਢਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋऽਭਵਦ੍ਭਵਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮਨ ਵੀ ਦਬ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਭਵ pleased ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤਥਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਚੇਤਾਃ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਰੁਧਿਰੇਣਾਪ੍ਲੁਤਾਙ੍ਗਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਐਸਾ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਉੱਠ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍। ਮृਨ੍ਮਯਂ ਸ੍ਣ੍ਡਿਲਂ ਕृਤ੍ਵਾਮਾਲ੍ਯੇਨਾਪੂਜਯਦ੍ਭਵਮ੍
ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਉਹ ਪਿਨਾਕੀਨ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਚੌਕ ਬਣਾਕੇ, ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਭਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਚ੍ਚ ਮਾਲ੍ਯਂ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕਿਰਾਤਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹਰ੍षੇਣ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਕਿਰਾਤ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪਪਾਤ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋऽਭਵਦ੍ਭਵਃ। [ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਵਚਸਾ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਗੀਰ੍ਹਸਃ। ਜਾਤਵਿਸ੍ਮਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਙ੍ਗਸਂਹਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਭਵਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ 'ਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਚੰਭਿਤ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭੋਭੋ ਫਲ੍ਗੁਨ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਮਣਾऽਪ੍ਰਤਿਮੇਨ ਤੇ। ਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣਾਨੇਨ ਧृਤ੍ਯਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਸਮਃ
ਫਲਗੁਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਕੰਮ ਲਈ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਸ਼ੂਰਤਾ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਸਮਂ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਮਮਾਦ੍ਯ ਤਵ ਚਾਨਘ। ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤੇऽਹਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਅੱਜ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮੁਨਿਰ੍ਭਵਾਨ੍। ਵਿਜੇष੍ਯਸਿ ਰਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਪਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਿਵੌਕਸਃ
ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਸੀ; ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਵੇਂਗਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹੋਣ।
[ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚ ਤੇऽਹਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਦਸ੍ਤ੍ਰਮਨਿਵਾਰਿਤਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਮਦੀਯਂ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ।।]
ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਅਸਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਅਸਤਰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।
ਤਤੋ ਦੇਵਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਸ਼ੂਨਪਾਣਿਨਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਉਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਮਹੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਹਰਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ
ਉਹ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਪਾਰਥ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਕਪਰ੍ਦਿਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਸ਼ ਭਗਨੇਤ੍ਰਨਿਪਾਤਨ। [ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਨੀਲਗ੍ਰੀਵ ਜਟਾਧਰ
ਕਪਾਰਧਾਰੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਨੀਲਾ ਗਲ੍ਹਾ, ਜਟਾਧਾਰੀ,
ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਪਰਮਂ ਜਾਨੇ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਂ ਵਿਭੁਮ੍। ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਗਤਿਂ ਦੇਵਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਮਿਦਂ ਜਗਤ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਕਾਰਨ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰਾ, ਮਾਨਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਤੈਥੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਅਜੇਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਲੋਕੈਃ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषੈਃ। ਸ਼ਿਵਾਯ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ ਸ਼ਿਵਰੂਪਿਣੇ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜੈ ਹੈਂ; ਸ਼ਿਵ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਹਰਿਰੂਪਾਯ ਤੇ ਨਮਃ। ਲਲਾਟਾਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਮੀਢੁषੇ ਸ਼ੂਲਪਾਣਯੇ
ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਰੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਲਲਾਟ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਰਵਾ, ਦਯਾਲੂ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਪਿਨਾਕਗੋਪ੍ਤ੍ਰੇ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਮਙ੍ਗਲ੍ਯਾਯ ਚ ਵੇਧਸੇ। ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਪਿਨਾਕ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸੂਰਜ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਭਗਵਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾਂਇਸ਼ਵਰ।
ਗਣੇਸ਼ਂ ਜਗਤਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਂ ਲੋਕਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍। ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਤੀਤਂ ਪਰਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਰਂ ਹਰਮ੍
ਗਣੇਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਹਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਂ ਮੇ ਭਗਵਨ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਂਕਰ। ਭਗਵਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸ੍ਮੀਮਂ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਭਗਵਨ, ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਸ਼ੰਕਰ; ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਦਯਿਤਂ ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਤਾਪਸਾਲਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪਸਥਲੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਭਗਵਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕृਤੋ ਮਯਾऽਯਮਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਵਿਮਰ੍ਦੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਾਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰ
ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਟਕਰਾਰ ਕਰ ਲਈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਸ਼ੰਕਰ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਬਾਹੁਂ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਧਵਜੀ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਃ। ਪੁਨਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮੁਵਾਚ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ
ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਗਙ੍ਗਾਙ੍ਗਿਤਜਟਃ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਬਾਹੁਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਾਮ੍ਰਤਲਾਙ੍ਗੁਲਿਮ੍
ਗੰਗਾ ਵਾਲੀ ਜਟਾ ਵਾਲਾ ਸ਼ਰਵ, ਜਿਸਦੇ ਤੀਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬੇਹੱਦ ਹੈ, ਨੇ ਪਾਰਥ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਗੋਲ ਬਾਂਹ, ਜਿਸਦੇ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਫੜੀ।
ਨਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਦੇਹੇ ਵੈ ਨਾਰਾਯਣਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਬਦਰ੍ਯਾਂ ਤਪ੍ਤਵਾਨੁਗ੍ਰਂ ਤਪੋ ਵਰ੍षਾਯੁਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਪਹਿਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਨਰਾਏਣ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸੀ ਅਤੇ ਬਦਰੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਯਿ ਵਾ ਪਰਮਂ ਤੇਜੋ ਵਿष੍ਣੌ ਵਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ। ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषਾਗ੍ਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਤੇਜਸਾ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ ਵਿੱਚ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਭਿषੇਕੇ ਸੁਮਹਦ੍ਧਨੁਰ੍ਜਲਦਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਦਾਨਵਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਚ ਪ੍ਰਭੋ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਸਮੇਂ, ਤੂੰ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁਕਿਆ ਸੀ; ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ।
ਤਦੇਤਦੇਵ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਤਵ ਪਾਰ੍ਥ ਕਰੋਚਿਤਮ੍। ਭਾਯਾਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਦ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਮਯਾ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਲਈ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਢੁੱਕਵਾਂ ਹੈ, ਪਾਰਥ। ਮੈਂ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ, ਭੈੜਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਸਨੂੰ ਚੁਕਿਆ ਸੀ।