ਕੋऽਯਂ ਦੇਵੋ ਭਵੇਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਰੋऽਸੁਰਃ। ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਹਿ ਗਿਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਸਮਾਗਮਃ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਰੁਦਰ ਆਪ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਯਕਸ਼, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਅਸੁਰ? ਇਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇਕੱਠ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਮਦ੍ਵਾਣਜਾਲਾਨਾਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਨ੍ਯਃ ਸਹਿਤੁਂ ਵੇਗਮृਤੇ ਦੇਵਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
ਮੇਰੇ ਛੱਡੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਹੀ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰਾਦਨ੍ਯੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਹਮੇਨਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਯਕਸ਼, ਜਾਂ ਰੁਦਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਹੋਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤਤੋ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਨਃ। ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਤਧਾ ਰਾਜਨ੍ਮਯੂਖਾਨਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਮਨਸਾ ਭਗਵਾਁਲ੍ਲੋਕਭਾਵਨਃ। ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਚ੍ਛਿਲਾਵਰ੍षਮਿਵਾਚਲਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸਹਿ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਕ੍ਸ਼ੀਣਬਾਣੋऽਥ ਸਂਵृਤ੍ਤਃ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਤ੍ਰਾਸਂ ਚ ਜਗਾਮਾਥ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਤੀਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਘਟ ਜਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਜਿष੍ਣੁਸ੍ਤੁ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਕ੍ਸ਼ਯੌ ਦਤ੍ਤੌ ਤੂਣੌ ਯੇਨਾਸ੍ਯ ਖਾਣ੍ਡਵੇ
ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਅਖੰਡ ਤੂਣੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਕਿਂ ਨੁ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਧਨੁषਾ ਯਨ੍ਮੇ ਬਾਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ। ਅਯਂ ਚ ਪੁਰੁषਃ ਕੋਪਿ ਬਾਣਾਨ੍ਗ੍ਰਸਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਮੁੱਕ ਗਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਧਨੁ ਨਾਲ ਕੀ ਚਲਾਵਾਂ? ਇਹ ਕੌਣ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਅਹਮੇਨਂ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਰਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰੇਣੇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍। ਨਯਾਮਿ ਦਣ੍ਡਧਾਰਸ੍ਯ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੰਡਧਾਰੀ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਥ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਜ੍ਯਾਪਾਸ਼ੇਨਾਵਕृष੍ਯ ਚ। ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਤਵਾਨ੍ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੈਰ੍ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਤੀਰ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਯੋਧਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਮੁੱਕੇ ਮਾਰੇ।
ਸਂਪ੍ਰਾਯੁਧ੍ਯਦ੍ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਤਦਪ੍ਯਸ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਗਿਰਿਗੋਚਰਃ
ਕੌਂਤਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਲੜਿਆ; ਪਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਗ੍ਰਸ੍ਤਧਨੁਃ ਖਙ੍ਗਪਾਣਿਰਤਿष੍ਠਤ। ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯਾਨ੍ਤਮਭੀਪ੍ਸਨ੍ਵੈ ਵੇਗੇਨਾਭਿਜਗਾਮ ਤਮ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਪਕੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ਼ਿਤਂ ਖਙ੍ਗਮਸਕ੍ਤਂ ਪਰ੍ਵਤੇष੍ਵਪਿ। ਮੁਮੋਯ ਭੁਜਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਿਸ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਮਾਰੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਫਸ ਜਾਂਦੀ।
ਤਕਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਫਾਲਾਸਿਵਰੋ ਹਿ ਸਃ। ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ਼ਿਲਾਭਿਸ਼੍ਚ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਜਦ ਤਲਵਾਰ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਟੁੱਟ ਗਈ; ਫਿਰ ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਕਾਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦਥੋ ਸ਼ਿਲਾਃ। ਕਿਰਾਤਰੂਪੀ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਕਿਰਾਤ ਨੇ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪੱਥਰ ਫੜ ਲਏ।
ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਰ੍ਧੂਮਮੁਤ੍ਪਾਦਯਨ੍ਮੁਖੇ। ਪ੍ਰਜਹਾਰ ਦੁਰਾਧਰ੍षੇ ਕਿਰਾਤਸਮਰੂਪਿਣਿ
ਅਜੈਯ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਧੂੰਆਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਰਾਤ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮੈਰ੍ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣੈਃ। ਕਿਰਾਤਰੂਪੀ ਭਗਵਾਨਰ੍ਦਯਾਮਾਸ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਕਿਰਾਤ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚਟਚਟਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸੁਧੋਰਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਚ ਮੁष੍ਟੀਨਾਂ ਕਿਰਾਤਸ੍ ਚ ਯੁਧ੍ਯਤਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕਿਰਾਤ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਤੇ ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦ ਉਠਿਆ।
ਸੁਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਲ੍ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਭੁਜਪ੍ਰਹਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਰੋਮਾਂਚਕ ਰਹੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਲੜਾਈ।
ਮਹਾਰਾਜ ਤਤੋ ਜਿष੍ਣੁਃ ਕਿਰਾਤਮੁਰਸਾ ਬਲੀ। ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਚ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤਂ ਕਿਰਾਤੋਪ੍ਯਹਨਦ੍ਬਲਾਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਕਿਰਾਤ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ, ਤੇ ਕਿਰਾਤ ਨੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ।
ਤਯੋਰ੍ਭੁਜਵਿਨਿष੍ਪੇषਾਤ੍ਸਂਧਰ੍षੇਣੋਰਸੋਸ੍ਤਥਾ। ਸਮਜਾਯਤ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਪਾਵਕੋऽਙ੍ਗਾਰਧੂਮਵਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਅੱਗ, ਅੰਗਾਰ ਤੇ ਧੂੰਆਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਤਤ ਏਨਂ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪੀਡ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰੈਃ ਸੁਪੀਡਿਤਮ੍। ਤੇਜਸਾ ਵ੍ਕ੍ਰਮਦ੍ਰੋषਾਚ੍ਚੇਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਮੋਹਯਨ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਬਾਇਆ; ਆਪਣੀ ਚਮਕ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਭਿਪੀਡਿਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੈਃ ਪਿਣ੍ਡੀਕृਤ ਇਵਾਬਭੌ। ਫਲ੍ਗੁਨੋ ਗਾਤ੍ਰਸਂਰੁਦ੍ਧੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਤੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਫਲਗੁਨ ਐਸਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਮੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੇਵਦੇਵਤਾ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ।
ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸੋऽਭਵਚ੍ਚੈਵ ਸਨ੍ਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਤਤਃ ਪਪਾਤ ਸਂਮੂਢਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋऽਭਵਦ੍ਭਵਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮਨ ਵੀ ਦਬ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਭਵ pleased ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤਥਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਚੇਤਾਃ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਰੁਧਿਰੇਣਾਪ੍ਲੁਤਾਙ੍ਗਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਐਸਾ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਉੱਠ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍। ਮृਨ੍ਮਯਂ ਸ੍ਣ੍ਡਿਲਂ ਕृਤ੍ਵਾਮਾਲ੍ਯੇਨਾਪੂਜਯਦ੍ਭਵਮ੍
ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਉਹ ਪਿਨਾਕੀਨ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਚੌਕ ਬਣਾਕੇ, ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਭਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਚ੍ਚ ਮਾਲ੍ਯਂ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕਿਰਾਤਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹਰ੍षੇਣ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਕਿਰਾਤ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪਪਾਤ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋऽਭਵਦ੍ਭਵਃ। [ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਵਚਸਾ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਗੀਰ੍ਹਸਃ। ਜਾਤਵਿਸ੍ਮਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਙ੍ਗਸਂਹਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਭਵਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ 'ਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਚੰਭਿਤ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭੋਭੋ ਫਲ੍ਗੁਨ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਮਣਾऽਪ੍ਰਤਿਮੇਨ ਤੇ। ਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣਾਨੇਨ ਧृਤ੍ਯਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਸਮਃ
ਫਲਗੁਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਕੰਮ ਲਈ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਸ਼ੂਰਤਾ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਸਮਂ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਮਮਾਦ੍ਯ ਤਵ ਚਾਨਘ। ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤੇऽਹਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਅੱਜ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।