ਦੋषਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਨਾਰ੍ਹਸੇऽਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ। ਅਭਿषਕ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਨ੍ਨ ਮੇ ਜੀਵਨ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੂਰਖ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗੀ।
ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਯਕਾਨਸ਼ਨੀਨਿਵ। ਘਟਸ੍ਵ ਪਰਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਞ੍ਚ ਤ੍ਵਮਪਿ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ; ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਟੀ। ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ ਤੀਰ ਚਲਾਓ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਿਰਾਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਰੋषਮਾਹਾਰਯਾਮਾਸ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਚੇषੁਭਿਃ
ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਹृष੍ਟੇਨ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸਾਯਕਾਨ੍। ਭੂਯੋਭੂਯ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਮਨ੍ਦਮਨ੍ਦੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਲੈ ਲਏ ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਹੌਲੀ, ਹੌਲੀ' ਕਹਿੰਦਾ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਹਰਸ੍ਵ ਸ਼ਰਾਨੇਤਾਨ੍ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਨਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਸ ਮੁਮੋਚ ਸਹਸਾऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ, ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਤਤ੍ਰਸਂਰਬ੍ਧੌ ਗਰ੍ਜਮਾਨੌ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਸ਼ਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰੈਸ੍ਤਤਕ੍ਸ਼ਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਕਿਰਾਤੇ ਸਮਵਾਸृਜਤ੍। ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍। ਅਕ੍ਸ਼ਤੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਵਾਚਲਃ
ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਨੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅਖੰਡ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਤੁ ਮਘੀਭੂਤਂ ਧਨਂਜਯਃ। ਪਰਮਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਉਚਾਰਿਆ।
ਅਹੋऽਯਂ ਸੁਕੁਮਾਰਾਙ੍ਗੋ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰਾਸ਼੍ਰਯਃ। ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਯਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਵਾਹ, ਇਹ ਨਰਮ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਡੋਲ੍ਹੇ ਸਹਿ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕੋऽਯਂ ਦੇਵੋ ਭਵੇਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਰੋऽਸੁਰਃ। ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਹਿ ਗਿਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਸਮਾਗਮਃ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਰੁਦਰ ਆਪ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਯਕਸ਼, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਅਸੁਰ? ਇਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇਕੱਠ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਮਦ੍ਵਾਣਜਾਲਾਨਾਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਨ੍ਯਃ ਸਹਿਤੁਂ ਵੇਗਮृਤੇ ਦੇਵਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
ਮੇਰੇ ਛੱਡੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਹੀ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰਾਦਨ੍ਯੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਹਮੇਨਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਯਕਸ਼, ਜਾਂ ਰੁਦਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਹੋਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤਤੋ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਨਃ। ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਤਧਾ ਰਾਜਨ੍ਮਯੂਖਾਨਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਮਨਸਾ ਭਗਵਾਁਲ੍ਲੋਕਭਾਵਨਃ। ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਚ੍ਛਿਲਾਵਰ੍षਮਿਵਾਚਲਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸਹਿ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਕ੍ਸ਼ੀਣਬਾਣੋऽਥ ਸਂਵृਤ੍ਤਃ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਤ੍ਰਾਸਂ ਚ ਜਗਾਮਾਥ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਤੀਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਘਟ ਜਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਜਿष੍ਣੁਸ੍ਤੁ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਕ੍ਸ਼ਯੌ ਦਤ੍ਤੌ ਤੂਣੌ ਯੇਨਾਸ੍ਯ ਖਾਣ੍ਡਵੇ
ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਅਖੰਡ ਤੂਣੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਕਿਂ ਨੁ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਧਨੁषਾ ਯਨ੍ਮੇ ਬਾਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ। ਅਯਂ ਚ ਪੁਰੁषਃ ਕੋਪਿ ਬਾਣਾਨ੍ਗ੍ਰਸਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਮੁੱਕ ਗਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਧਨੁ ਨਾਲ ਕੀ ਚਲਾਵਾਂ? ਇਹ ਕੌਣ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਅਹਮੇਨਂ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਰਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰੇਣੇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍। ਨਯਾਮਿ ਦਣ੍ਡਧਾਰਸ੍ਯ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੰਡਧਾਰੀ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਥ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਜ੍ਯਾਪਾਸ਼ੇਨਾਵਕृष੍ਯ ਚ। ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਤਵਾਨ੍ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੈਰ੍ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਤੀਰ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਯੋਧਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਮੁੱਕੇ ਮਾਰੇ।
ਸਂਪ੍ਰਾਯੁਧ੍ਯਦ੍ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਤਦਪ੍ਯਸ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਗਿਰਿਗੋਚਰਃ
ਕੌਂਤਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਲੜਿਆ; ਪਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਗ੍ਰਸ੍ਤਧਨੁਃ ਖਙ੍ਗਪਾਣਿਰਤਿष੍ਠਤ। ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯਾਨ੍ਤਮਭੀਪ੍ਸਨ੍ਵੈ ਵੇਗੇਨਾਭਿਜਗਾਮ ਤਮ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਪਕੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ਼ਿਤਂ ਖਙ੍ਗਮਸਕ੍ਤਂ ਪਰ੍ਵਤੇष੍ਵਪਿ। ਮੁਮੋਯ ਭੁਜਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਿਸ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਮਾਰੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਫਸ ਜਾਂਦੀ।
ਤਕਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਫਾਲਾਸਿਵਰੋ ਹਿ ਸਃ। ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ਼ਿਲਾਭਿਸ਼੍ਚ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਜਦ ਤਲਵਾਰ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਟੁੱਟ ਗਈ; ਫਿਰ ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਕਾਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦਥੋ ਸ਼ਿਲਾਃ। ਕਿਰਾਤਰੂਪੀ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਕਿਰਾਤ ਨੇ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪੱਥਰ ਫੜ ਲਏ।
ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਰ੍ਧੂਮਮੁਤ੍ਪਾਦਯਨ੍ਮੁਖੇ। ਪ੍ਰਜਹਾਰ ਦੁਰਾਧਰ੍षੇ ਕਿਰਾਤਸਮਰੂਪਿਣਿ
ਅਜੈਯ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਧੂੰਆਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਰਾਤ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮੈਰ੍ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣੈਃ। ਕਿਰਾਤਰੂਪੀ ਭਗਵਾਨਰ੍ਦਯਾਮਾਸ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਕਿਰਾਤ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚਟਚਟਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸੁਧੋਰਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਚ ਮੁष੍ਟੀਨਾਂ ਕਿਰਾਤਸ੍ ਚ ਯੁਧ੍ਯਤਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕਿਰਾਤ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਤੇ ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦ ਉਠਿਆ।
ਸੁਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਲ੍ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਭੁਜਪ੍ਰਹਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਰੋਮਾਂਚਕ ਰਹੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਲੜਾਈ।
ਮਹਾਰਾਜ ਤਤੋ ਜਿष੍ਣੁਃ ਕਿਰਾਤਮੁਰਸਾ ਬਲੀ। ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਚ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤਂ ਕਿਰਾਤੋਪ੍ਯਹਨਦ੍ਬਲਾਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਕਿਰਾਤ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ, ਤੇ ਕਿਰਾਤ ਨੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ।