ਮਯਾऽਭਿਪਨ੍ਨਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਯਮਿਹਾਗਤਃ। ਕਾਮਾਤ੍ਪਰਿਭਵਾਦ੍ਵਾऽਪਿ ਨ ਮੇ ਜੀਵਨ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
'ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਚਾਹੇ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤਿਆਗ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕੇਗਾ।'
ਨ ਹ੍ਯੇष ਮृਗਯਾਧਰ੍ਮੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਦ੍ਯ ਕृਤੋ ਮਯਿ। ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਭ੍ਰਂਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤਾਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
'ਜੋ ਤੂੰ ਅੱਜ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਖਿਲਾਫ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੇਨ ਕਿਰਾਤਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਂ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਕਿਰਾਤ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰਃ ਭੀਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਨਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍। ਇਯਂ ਭੂਮਿਃ ਸਦਾऽਸ੍ਮਾਕਮੁਚਿਤਾ ਵਸਤਾਂ ਵਨੇ
'ਹੇ ਵੀਰ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਸਦਾ ਠੀਕ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਤੁ ਦੁष੍ਕਰਃ ਕਸ੍ਮਾਦਿਹ ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਰੋਚਿਤਃ। ਵਯਂ ਤੁ ਬਹੁਸਤ੍ਤ੍ਵੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਵਸਾਮਸ੍ਤਪੋਧਨ
'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਵਸਣ ਲਈ, ਜੋ ਇਤਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਚੁਣਿਆ? ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜੀਵ ਹਨ, ਵਸਦੇ ਹਾਂ।'
ਭਵਾਂਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣਵਤ੍ਮਾਰ੍ਭਃ ਸੁਕੁਮਾਰਃ ਸੁਖੋਚਿਤਃ। ਕਥਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਿਮਂ ਦੇਸ਼ਮੇਕਾਕੀ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਿ
'ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ, ਨਰਮ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦਾ ਆਦੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇਕੱਲਾ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮ ਸਕੇਗਾ?'
ਗਾਣ੍ਡੀਵਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਜਾਂਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਾਨ੍। ਨਿਵਸਾਮਿ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
'ਗਾਂਡੀਵ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਨਾ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਅੱਗ।'
ਏष ਚਾਪਿ ਮਯਾ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਮृਗਰੂਪਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਨਿਹਤੋ ਘੋਰੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਾਮਿਹ ਚਾਗਤਃ
'ਇਹ ਜਣੀਵਰ, ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ; ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਸੀ।'
ਮਯੈष ਧਨ੍ਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤਾਡਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਹਿ। ਬਾਣੈਰਭਿਹਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਨੀਤਸ਼੍ਚ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
'ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ; ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।'
ਮਮੈਵਾਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਭੂਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਮਮੈਵ ਚ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਜੀਵਿਤਾਦ੍ਵ੍ਯਪਰਿਪਿਤਃ
'ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਹੱਕ ਸੀ; ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਇਹ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਦੋषਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਨਾਰ੍ਹਸੇऽਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ। ਅਭਿषਕ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਨ੍ਨ ਮੇ ਜੀਵਨ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੂਰਖ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗੀ।
ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਯਕਾਨਸ਼ਨੀਨਿਵ। ਘਟਸ੍ਵ ਪਰਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਞ੍ਚ ਤ੍ਵਮਪਿ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ; ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਟੀ। ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ ਤੀਰ ਚਲਾਓ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਿਰਾਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਰੋषਮਾਹਾਰਯਾਮਾਸ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਚੇषੁਭਿਃ
ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਹृष੍ਟੇਨ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸਾਯਕਾਨ੍। ਭੂਯੋਭੂਯ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਮਨ੍ਦਮਨ੍ਦੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਲੈ ਲਏ ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਹੌਲੀ, ਹੌਲੀ' ਕਹਿੰਦਾ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਹਰਸ੍ਵ ਸ਼ਰਾਨੇਤਾਨ੍ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਨਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਸ ਮੁਮੋਚ ਸਹਸਾऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ, ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਤਤ੍ਰਸਂਰਬ੍ਧੌ ਗਰ੍ਜਮਾਨੌ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਸ਼ਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰੈਸ੍ਤਤਕ੍ਸ਼ਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਕਿਰਾਤੇ ਸਮਵਾਸृਜਤ੍। ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍। ਅਕ੍ਸ਼ਤੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਵਾਚਲਃ
ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਨੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅਖੰਡ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਤੁ ਮਘੀਭੂਤਂ ਧਨਂਜਯਃ। ਪਰਮਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਉਚਾਰਿਆ।
ਅਹੋऽਯਂ ਸੁਕੁਮਾਰਾਙ੍ਗੋ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰਾਸ਼੍ਰਯਃ। ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਯਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਵਾਹ, ਇਹ ਨਰਮ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਡੋਲ੍ਹੇ ਸਹਿ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕੋऽਯਂ ਦੇਵੋ ਭਵੇਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਰੋऽਸੁਰਃ। ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਹਿ ਗਿਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਸਮਾਗਮਃ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਰੁਦਰ ਆਪ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਯਕਸ਼, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਅਸੁਰ? ਇਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇਕੱਠ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਮਦ੍ਵਾਣਜਾਲਾਨਾਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਨ੍ਯਃ ਸਹਿਤੁਂ ਵੇਗਮृਤੇ ਦੇਵਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
ਮੇਰੇ ਛੱਡੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਹੀ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰਾਦਨ੍ਯੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਹਮੇਨਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਯਕਸ਼, ਜਾਂ ਰੁਦਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਹੋਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤਤੋ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਨਃ। ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਤਧਾ ਰਾਜਨ੍ਮਯੂਖਾਨਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਮਨਸਾ ਭਗਵਾਁਲ੍ਲੋਕਭਾਵਨਃ। ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਚ੍ਛਿਲਾਵਰ੍षਮਿਵਾਚਲਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸਹਿ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਕ੍ਸ਼ੀਣਬਾਣੋऽਥ ਸਂਵृਤ੍ਤਃ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਤ੍ਰਾਸਂ ਚ ਜਗਾਮਾਥ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਤੀਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਘਟ ਜਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਜਿष੍ਣੁਸ੍ਤੁ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਕ੍ਸ਼ਯੌ ਦਤ੍ਤੌ ਤੂਣੌ ਯੇਨਾਸ੍ਯ ਖਾਣ੍ਡਵੇ
ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਅਖੰਡ ਤੂਣੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਕਿਂ ਨੁ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਧਨੁषਾ ਯਨ੍ਮੇ ਬਾਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ। ਅਯਂ ਚ ਪੁਰੁषਃ ਕੋਪਿ ਬਾਣਾਨ੍ਗ੍ਰਸਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਮੁੱਕ ਗਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਧਨੁ ਨਾਲ ਕੀ ਚਲਾਵਾਂ? ਇਹ ਕੌਣ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਅਹਮੇਨਂ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਰਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰੇਣੇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍। ਨਯਾਮਿ ਦਣ੍ਡਧਾਰਸ੍ਯ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੰਡਧਾਰੀ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਥ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਜ੍ਯਾਪਾਸ਼ੇਨਾਵਕृष੍ਯ ਚ। ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਤਵਾਨ੍ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੈਰ੍ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਤੀਰ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਯੋਧਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਮੁੱਕੇ ਮਾਰੇ।