ਯਨ੍ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਹਨ੍ਤੁਮਨਾਗਸਮਿਹਾਗਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਹਂ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਂ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਦृਢਧਨ੍ਵਿਨਮ੍। ਕਿਰਾਤਰੂਪੀ ਸਹਸਾ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਜਦ ਫਲਗੁਨ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਸੀ, ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਸ਼ੰਕਰ, ਕਿਰਾਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਚਾਨਕ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਮਯੈष ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨੀਲਮੇਘਸਮਪ੍ਰਭਃ। ਅਨਾਦृਤ੍ਯੈਵ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਹਾਰਾਥ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਇਹ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਰਾਤਸ਼੍ਚ ਸਮਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਕਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਪ੍ਰਮੁਮੋਚਾਸ਼ਨਿਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਸ਼ਰਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍
ਉਜਲੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਕਿਰਾਤ, ਉਸੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਉੱਤੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤੌ ਮੁਕ੍ਤੌ ਸਾਯਕੌ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਪੇਤਤੁਃ। ਮੂਕਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰੇ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਸ਼ੈਲਪृष੍ਠਨਿਭੇ ਤਦਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੀਰ, ਇਕੱਠੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਮੂਕ ਦੇ ਚੌੜੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੱਠੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਯਥਾऽਸ਼ਨੈਰ੍ਵਿਨਿष੍ਪੇषੋ ਵਜ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਚ ਪਰ੍ਵਤੇ। ਤਥਾ ਤਯੋਃ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤਃ ਸ਼ਰਯੋਰਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਵਜਰ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੀਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ।
ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਯੈਃ ਪਨ੍ਨਗੈਰਿਵ। ਮਮਾਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਰੂਪਂ ਭੂਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਸੱਪ, ਉਹ ਜਣੀਵਰ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤੋ ਜਿष੍ਣੁਃ ਪੁਰੁषਂ ਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਮ੍। ਕਿਰਾਤਵੇषਸਂਛਨ੍ਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਾਯਮਮਿਤ੍ਰਹਾ
ਫਿਰ ਜੀਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਇਕ ਆਦਮੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿਰਾਤ ਦੇ ਭੇਸ 'ਚ ਸੀ, ਇਕ ਔਰਤ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਕੋ ਭਵਾਨਟਤੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਵਨੇ ਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਸਂਵृਤਃ
ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਨ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਘੋਰੇ ਬਿਭੇषਿ ਕਨਕਪ੍ਰਭ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਦ੍ਧੋ ਮृਗੋऽਯਂ ਮਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
'ਤੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੇ। ਤੂੰ ਇਸ ਜਣੀਵਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਇਨਾਮ ਸੀ, ਕਿਉਂ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ?'
ਮਯਾऽਭਿਪਨ੍ਨਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਯਮਿਹਾਗਤਃ। ਕਾਮਾਤ੍ਪਰਿਭਵਾਦ੍ਵਾऽਪਿ ਨ ਮੇ ਜੀਵਨ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
'ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਚਾਹੇ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤਿਆਗ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕੇਗਾ।'
ਨ ਹ੍ਯੇष ਮृਗਯਾਧਰ੍ਮੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਦ੍ਯ ਕृਤੋ ਮਯਿ। ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਭ੍ਰਂਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤਾਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
'ਜੋ ਤੂੰ ਅੱਜ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਖਿਲਾਫ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੇਨ ਕਿਰਾਤਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਂ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਕਿਰਾਤ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰਃ ਭੀਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਨਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍। ਇਯਂ ਭੂਮਿਃ ਸਦਾऽਸ੍ਮਾਕਮੁਚਿਤਾ ਵਸਤਾਂ ਵਨੇ
'ਹੇ ਵੀਰ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਸਦਾ ਠੀਕ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਤੁ ਦੁष੍ਕਰਃ ਕਸ੍ਮਾਦਿਹ ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਰੋਚਿਤਃ। ਵਯਂ ਤੁ ਬਹੁਸਤ੍ਤ੍ਵੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਵਸਾਮਸ੍ਤਪੋਧਨ
'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਵਸਣ ਲਈ, ਜੋ ਇਤਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਚੁਣਿਆ? ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜੀਵ ਹਨ, ਵਸਦੇ ਹਾਂ।'
ਭਵਾਂਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣਵਤ੍ਮਾਰ੍ਭਃ ਸੁਕੁਮਾਰਃ ਸੁਖੋਚਿਤਃ। ਕਥਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਿਮਂ ਦੇਸ਼ਮੇਕਾਕੀ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਿ
'ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ, ਨਰਮ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦਾ ਆਦੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇਕੱਲਾ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮ ਸਕੇਗਾ?'
ਗਾਣ੍ਡੀਵਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਜਾਂਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਾਨ੍। ਨਿਵਸਾਮਿ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
'ਗਾਂਡੀਵ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਨਾ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਅੱਗ।'
ਏष ਚਾਪਿ ਮਯਾ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਮृਗਰੂਪਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਨਿਹਤੋ ਘੋਰੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਾਮਿਹ ਚਾਗਤਃ
'ਇਹ ਜਣੀਵਰ, ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ; ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਸੀ।'
ਮਯੈष ਧਨ੍ਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤਾਡਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਹਿ। ਬਾਣੈਰਭਿਹਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਨੀਤਸ਼੍ਚ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
'ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ; ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।'
ਮਮੈਵਾਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਭੂਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਮਮੈਵ ਚ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਜੀਵਿਤਾਦ੍ਵ੍ਯਪਰਿਪਿਤਃ
'ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਹੱਕ ਸੀ; ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਇਹ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਦੋषਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਨਾਰ੍ਹਸੇऽਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ। ਅਭਿषਕ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਨ੍ਨ ਮੇ ਜੀਵਨ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੂਰਖ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗੀ।
ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਯਕਾਨਸ਼ਨੀਨਿਵ। ਘਟਸ੍ਵ ਪਰਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਞ੍ਚ ਤ੍ਵਮਪਿ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ; ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਟੀ। ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ ਤੀਰ ਚਲਾਓ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਿਰਾਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਰੋषਮਾਹਾਰਯਾਮਾਸ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਚੇषੁਭਿਃ
ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਹृष੍ਟੇਨ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸਾਯਕਾਨ੍। ਭੂਯੋਭੂਯ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਮਨ੍ਦਮਨ੍ਦੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਲੈ ਲਏ ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਹੌਲੀ, ਹੌਲੀ' ਕਹਿੰਦਾ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਹਰਸ੍ਵ ਸ਼ਰਾਨੇਤਾਨ੍ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਨਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਸ ਮੁਮੋਚ ਸਹਸਾऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ, ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਤਤ੍ਰਸਂਰਬ੍ਧੌ ਗਰ੍ਜਮਾਨੌ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਸ਼ਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰੈਸ੍ਤਤਕ੍ਸ਼ਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਕਿਰਾਤੇ ਸਮਵਾਸृਜਤ੍। ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍। ਅਕ੍ਸ਼ਤੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਵਾਚਲਃ
ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਨੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅਖੰਡ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਤੁ ਮਘੀਭੂਤਂ ਧਨਂਜਯਃ। ਪਰਮਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਉਚਾਰਿਆ।
ਅਹੋऽਯਂ ਸੁਕੁਮਾਰਾਙ੍ਗੋ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰਾਸ਼੍ਰਯਃ। ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਯਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਵਾਹ, ਇਹ ਨਰਮ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਡੋਲ੍ਹੇ ਸਹਿ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।