ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਵਵਚਨਮृषਯਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਸ੍ਵਂ ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤਪਸ੍ਵਿषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਪਿਨਾਕਪਾਣਿਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰੋ ਹਰਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਦ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਕੈਰਾਤਂ ਵੇषਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਾਞ੍ਚਨਦ੍ਰੁਮਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨੋ ਵਪੁषਾ ਗਿਰਿਰ੍ਮੇਰੁਰਿਵਾਪਰਃ
ਕਿਰਾਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਗਦ੍ਧਨੁਰੁਪਾਦਾਯ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍। ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਮਹਾਰ੍ਚਿष੍ਮਾਨ੍ਦਹਨ੍ਕਕ੍ਸ਼ਮਿਵਾਨਲਃ
ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ ਉਤਰੀਆ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹੋਮਯਾ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਮਾਨਵ੍ਰਤਵੇषਯਾ। ਨਾਨਾਵੇषਧਰੈਰ੍ਹृष੍ਟੈਰ੍ਭੂਤੈਰਨੁਗਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਪਹਿਨਾਵਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਦ ਚਲਿਆ।
ਕਿਰਾਤਵੇषਸਂਛਨ੍ਨਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਅਸ਼ੋਭਤ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਸ ਦੇਸ਼ੋऽਤੀਵ ਭਾਰਤ
ਕਿਰਾਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਥਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤਦ੍ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਮਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਨਾਦਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਾਂ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚਾਪ੍ਯੁਪਾਰਮਤ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਜੰਗਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਝਰਨਿਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਰੁਕ ਗਈਆਂ।
ਸ ਸਨ੍ਨਿਕਰ੍षਮਾਗਮ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਮੂਕਂ ਨਾਮ ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਪਰਥਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਡਿਟੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੂਕਾ, ਜੋ ਅਜੋਬਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ।
ਵਾਰਾਹਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਤਮਿਵਾਰ੍ਜੁਨਮ੍। ਹਨ੍ਤੁਂ ਪਰਮਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੂਕਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੰਦ-ਆਤਮਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍। ਸਜ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਵਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜ੍ਯਾਘੋषੇਣ ਨਿਨਾਦਯਨ੍
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤੰਦ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਯਨ੍ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਹਨ੍ਤੁਮਨਾਗਸਮਿਹਾਗਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਹਂ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਂ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਦृਢਧਨ੍ਵਿਨਮ੍। ਕਿਰਾਤਰੂਪੀ ਸਹਸਾ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਜਦ ਫਲਗੁਨ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਸੀ, ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਸ਼ੰਕਰ, ਕਿਰਾਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਚਾਨਕ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਮਯੈष ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨੀਲਮੇਘਸਮਪ੍ਰਭਃ। ਅਨਾਦृਤ੍ਯੈਵ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਹਾਰਾਥ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਇਹ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਰਾਤਸ਼੍ਚ ਸਮਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਕਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਪ੍ਰਮੁਮੋਚਾਸ਼ਨਿਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਸ਼ਰਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍
ਉਜਲੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਕਿਰਾਤ, ਉਸੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਉੱਤੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤੌ ਮੁਕ੍ਤੌ ਸਾਯਕੌ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਪੇਤਤੁਃ। ਮੂਕਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰੇ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਸ਼ੈਲਪृष੍ਠਨਿਭੇ ਤਦਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੀਰ, ਇਕੱਠੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਮੂਕ ਦੇ ਚੌੜੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੱਠੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਯਥਾऽਸ਼ਨੈਰ੍ਵਿਨਿष੍ਪੇषੋ ਵਜ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਚ ਪਰ੍ਵਤੇ। ਤਥਾ ਤਯੋਃ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤਃ ਸ਼ਰਯੋਰਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਵਜਰ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੀਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ।
ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਯੈਃ ਪਨ੍ਨਗੈਰਿਵ। ਮਮਾਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਰੂਪਂ ਭੂਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਸੱਪ, ਉਹ ਜਣੀਵਰ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤੋ ਜਿष੍ਣੁਃ ਪੁਰੁषਂ ਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਮ੍। ਕਿਰਾਤਵੇषਸਂਛਨ੍ਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਾਯਮਮਿਤ੍ਰਹਾ
ਫਿਰ ਜੀਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਇਕ ਆਦਮੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿਰਾਤ ਦੇ ਭੇਸ 'ਚ ਸੀ, ਇਕ ਔਰਤ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਕੋ ਭਵਾਨਟਤੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਵਨੇ ਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਸਂਵृਤਃ
ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਨ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਘੋਰੇ ਬਿਭੇषਿ ਕਨਕਪ੍ਰਭ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਦ੍ਧੋ ਮृਗੋऽਯਂ ਮਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
'ਤੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੇ। ਤੂੰ ਇਸ ਜਣੀਵਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਇਨਾਮ ਸੀ, ਕਿਉਂ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ?'
ਮਯਾऽਭਿਪਨ੍ਨਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਯਮਿਹਾਗਤਃ। ਕਾਮਾਤ੍ਪਰਿਭਵਾਦ੍ਵਾऽਪਿ ਨ ਮੇ ਜੀਵਨ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
'ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਚਾਹੇ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤਿਆਗ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕੇਗਾ।'
ਨ ਹ੍ਯੇष ਮृਗਯਾਧਰ੍ਮੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਦ੍ਯ ਕृਤੋ ਮਯਿ। ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਭ੍ਰਂਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤਾਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
'ਜੋ ਤੂੰ ਅੱਜ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਖਿਲਾਫ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੇਨ ਕਿਰਾਤਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਂ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਕਿਰਾਤ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰਃ ਭੀਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਨਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍। ਇਯਂ ਭੂਮਿਃ ਸਦਾऽਸ੍ਮਾਕਮੁਚਿਤਾ ਵਸਤਾਂ ਵਨੇ
'ਹੇ ਵੀਰ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਸਦਾ ਠੀਕ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਤੁ ਦੁष੍ਕਰਃ ਕਸ੍ਮਾਦਿਹ ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਰੋਚਿਤਃ। ਵਯਂ ਤੁ ਬਹੁਸਤ੍ਤ੍ਵੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਵਸਾਮਸ੍ਤਪੋਧਨ
'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਵਸਣ ਲਈ, ਜੋ ਇਤਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਚੁਣਿਆ? ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜੀਵ ਹਨ, ਵਸਦੇ ਹਾਂ।'
ਭਵਾਂਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣਵਤ੍ਮਾਰ੍ਭਃ ਸੁਕੁਮਾਰਃ ਸੁਖੋਚਿਤਃ। ਕਥਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਿਮਂ ਦੇਸ਼ਮੇਕਾਕੀ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਿ
'ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ, ਨਰਮ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦਾ ਆਦੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇਕੱਲਾ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮ ਸਕੇਗਾ?'
ਗਾਣ੍ਡੀਵਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਜਾਂਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਾਨ੍। ਨਿਵਸਾਮਿ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
'ਗਾਂਡੀਵ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਨਾ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਅੱਗ।'
ਏष ਚਾਪਿ ਮਯਾ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਮृਗਰੂਪਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਨਿਹਤੋ ਘੋਰੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਾਮਿਹ ਚਾਗਤਃ
'ਇਹ ਜਣੀਵਰ, ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ; ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਸੀ।'
ਮਯੈष ਧਨ੍ਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤਾਡਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਹਿ। ਬਾਣੈਰਭਿਹਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਨੀਤਸ਼੍ਚ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
'ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ; ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।'
ਮਮੈਵਾਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਭੂਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਮਮੈਵ ਚ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਜੀਵਿਤਾਦ੍ਵ੍ਯਪਰਿਪਿਤਃ
'ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਹੱਕ ਸੀ; ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਇਹ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ।'