ਤृਤੀਯਮਪਿ ਮਾਸਂ ਸ ਕ੍ਰਮੇਣਾਹਾਰਮਾਚਰਨ੍। ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਥ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਾਸੇ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਤੀਜੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਵੀ ਆਪਣਾ ਅਹਾਰ-ਵਿਹਾਰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਚੌਥਾ ਮਹੀਨਾ ਆਇਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ—
ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਭਵਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਃ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਧਿष੍ਠਿਤਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਪੁੱਤਰ, ਹਵਾ 'ਤੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਪਰ ਕਰ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਦੋਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਬਭੂਵੁਰਮਿਤੌਜਸਃ। ਵਿਦ੍ਯੁਦਮ੍ਭੋਰੁਹਨਿਭਾ ਜਟਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ, ਜੋ ਅਣਗਣਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਵਿਦਯੁਤ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ।
ਤਤੋ ਮਹਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍। ਵਿਵੇਦਯਿषਵਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤਪਸ੍ਯੁਗ੍ਰੇ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਨਾਕੀਨ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪਾਰਥ ਕਠੋਰ ਤਪस्या ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨੀਲਕਣ੍ਠਂ ਮਹਾਦੇਵਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ। ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸੁਃ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਹ
ਨੀਲਕੰਠ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਏਕਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਉਗ੍ਰੇ ਤਪਰਸਿ ਦੁष੍ਪਾਰੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਧੂਮਾਪਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਹ ਪਰਥਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਕਠਿਨ ਤੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਧੂੰਆਂ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਨ ਵਯਂ ਵਿਦ੍ਮਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਸਂਤਾਪਯਤਿ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨਸੌ ਸਾਧੁ ਨਿਵਾਰ੍ਯਤਾਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਜੇ ਠੀਕ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕੋ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਉਮਾਪਤਿਰ੍ਭੂਤਪਤਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਨ ਵੋ ਵਿषਾਦਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਤ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਯਥਾਗਤਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਫਲਗੁਨ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਆਏ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ, ਤੁਰ ਕੇ ਜਾਓ।
ਅਹਮਸ੍ਯ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਮਨਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਨਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਪृਹਾ ਕਾਚਿਨ੍ਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਚਾਯੁषਃ। ਯਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਮਦ੍ਯ ਵੈ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਰਾਜ ਦੀ, ਨਾਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ। ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਵਵਚਨਮृषਯਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਸ੍ਵਂ ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤਪਸ੍ਵਿषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਪਿਨਾਕਪਾਣਿਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰੋ ਹਰਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਦ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਕੈਰਾਤਂ ਵੇषਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਾਞ੍ਚਨਦ੍ਰੁਮਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨੋ ਵਪੁषਾ ਗਿਰਿਰ੍ਮੇਰੁਰਿਵਾਪਰਃ
ਕਿਰਾਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਗਦ੍ਧਨੁਰੁਪਾਦਾਯ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍। ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਮਹਾਰ੍ਚਿष੍ਮਾਨ੍ਦਹਨ੍ਕਕ੍ਸ਼ਮਿਵਾਨਲਃ
ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ ਉਤਰੀਆ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹੋਮਯਾ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਮਾਨਵ੍ਰਤਵੇषਯਾ। ਨਾਨਾਵੇषਧਰੈਰ੍ਹृष੍ਟੈਰ੍ਭੂਤੈਰਨੁਗਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਪਹਿਨਾਵਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਦ ਚਲਿਆ।
ਕਿਰਾਤਵੇषਸਂਛਨ੍ਨਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਅਸ਼ੋਭਤ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਸ ਦੇਸ਼ੋऽਤੀਵ ਭਾਰਤ
ਕਿਰਾਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਥਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤਦ੍ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਮਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਨਾਦਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਾਂ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚਾਪ੍ਯੁਪਾਰਮਤ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਜੰਗਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਝਰਨਿਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਰੁਕ ਗਈਆਂ।
ਸ ਸਨ੍ਨਿਕਰ੍षਮਾਗਮ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਮੂਕਂ ਨਾਮ ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਪਰਥਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਡਿਟੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੂਕਾ, ਜੋ ਅਜੋਬਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ।
ਵਾਰਾਹਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਤਮਿਵਾਰ੍ਜੁਨਮ੍। ਹਨ੍ਤੁਂ ਪਰਮਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੂਕਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੰਦ-ਆਤਮਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍। ਸਜ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਵਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜ੍ਯਾਘੋषੇਣ ਨਿਨਾਦਯਨ੍
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤੰਦ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਯਨ੍ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਹਨ੍ਤੁਮਨਾਗਸਮਿਹਾਗਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਹਂ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਂ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਦृਢਧਨ੍ਵਿਨਮ੍। ਕਿਰਾਤਰੂਪੀ ਸਹਸਾ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਜਦ ਫਲਗੁਨ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਸੀ, ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਸ਼ੰਕਰ, ਕਿਰਾਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਚਾਨਕ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਮਯੈष ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨੀਲਮੇਘਸਮਪ੍ਰਭਃ। ਅਨਾਦृਤ੍ਯੈਵ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਹਾਰਾਥ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਇਹ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਰਾਤਸ਼੍ਚ ਸਮਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਕਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਪ੍ਰਮੁਮੋਚਾਸ਼ਨਿਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਸ਼ਰਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍
ਉਜਲੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਕਿਰਾਤ, ਉਸੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਉੱਤੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤੌ ਮੁਕ੍ਤੌ ਸਾਯਕੌ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਪੇਤਤੁਃ। ਮੂਕਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰੇ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਸ਼ੈਲਪृष੍ਠਨਿਭੇ ਤਦਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੀਰ, ਇਕੱਠੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਮੂਕ ਦੇ ਚੌੜੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੱਠੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਯਥਾऽਸ਼ਨੈਰ੍ਵਿਨਿष੍ਪੇषੋ ਵਜ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਚ ਪਰ੍ਵਤੇ। ਤਥਾ ਤਯੋਃ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤਃ ਸ਼ਰਯੋਰਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਵਜਰ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੀਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ।
ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਯੈਃ ਪਨ੍ਨਗੈਰਿਵ। ਮਮਾਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਰੂਪਂ ਭੂਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਸੱਪ, ਉਹ ਜਣੀਵਰ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤੋ ਜਿष੍ਣੁਃ ਪੁਰੁषਂ ਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਮ੍। ਕਿਰਾਤਵੇषਸਂਛਨ੍ਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਾਯਮਮਿਤ੍ਰਹਾ
ਫਿਰ ਜੀਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਇਕ ਆਦਮੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿਰਾਤ ਦੇ ਭੇਸ 'ਚ ਸੀ, ਇਕ ਔਰਤ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਕੋ ਭਵਾਨਟਤੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਵਨੇ ਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਸਂਵृਤਃ
ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਨ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਘੋਰੇ ਬਿਭੇषਿ ਕਨਕਪ੍ਰਭ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਦ੍ਧੋ ਮृਗੋऽਯਂ ਮਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
'ਤੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੇ। ਤੂੰ ਇਸ ਜਣੀਵਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਇਨਾਮ ਸੀ, ਕਿਉਂ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ?'