ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਫਲੋਪੇਤਂ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਨਿਨਾਦਿਤਮ੍। ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਬੀਭਤ੍ਸੌ ਵਨਂ ਮਾਨੁषਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਸ਼ਙ੍ਖਾਨਾਂ ਪਟਹਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮਭਵਦ੍ਦਿਵਿ
ਜਦੋਂ ਵੀਭਤਸੁ ਨੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਚ ਸੁਮਹਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ। ਮੇਘਜਾਲਂ ਚ ਸਤਤਂ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਵਰਖਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡੱਕਣ ਲੱਗੇ।
ਸੋਤੀਤ੍ਯ ਵਨਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਸਨ੍ਨਿਕਰ੍षੇ ਮਹਾਗਿਰੇਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਵਸਮਾਨੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ਫੁਲ੍ਲਾਨ੍ਵਿਹਗੈਰ੍ਵਲ੍ਗੁਨਾਦਿਤਾਨ੍। ਨਦੀਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਾਵਰ੍ਤਾ ਵੈਦੂਰ੍ਯਨੀਲਸਂਨਿਭਾਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਚਿਰਕਦੇ, ਅਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਨੀਲਮ ਤੇ ਬੈਰਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ।
ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵੋਦ੍ਗੀਤਾਃ ਸਾਰਸਾਭਿਰੁਤਾਸ੍ਤਥਾ। ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਰੁਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਬਰ੍ਹਿਣਨਾਦਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਹੰਸ ਤੇ ਕਾਂਡੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਪੁਰਸ਼ ਕੋਕਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ।
ਮਨੋਹਰਵਨੋਪੇਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਤਿਰਥੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਤਾਮਲਜਲਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਪ੍ਰੀਤਮਨਾऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਮਨਮੋਹਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਠੰਡੀ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਪਾਣੀ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਮਣੀਯੇ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਰਮਮਾਣੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਤਪਸ੍ਯੁਗ੍ਰੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨ ਉਗ੍ਰਤੇਜਾ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਕਠੋਰ ਤਪस्या ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਰ੍ਭਚੀਰਂ ਨਿਵਸ੍ਯਾਥ ਦਣ੍ਡਾਜਿਨਬਿਭੂषਿਤਃ। ਸ਼ੀਰ੍ਣਂ ਚ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਪਰ੍ਣਂ ਸਮੁਪਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਦੰਡ ਤੇ ਮਿਰਗ-ਚੰਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਏ ਸੁੱਕੇ ਤੇ ਝੜੇ ਪੱਤੇ ਖਾਂਦਾ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਣੇਪੂਰ੍ਣੇ ਤ੍ਰਿਰਰਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਮਾਸਮੇਕਂ ਫਲਾਸ਼ਨਃ। ਦ੍ਵਿਗੁਣੇਨੈਵ ਕਾਲੇਨ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਮਾਸਮਤ੍ਯਯਾਤ੍
ਇਕ ਮਹੀਨਾ, ਹਰ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਸਮਾਂ, ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਤਪस्या ਕੀਤੀ।
ਤृਤੀਯਮਪਿ ਮਾਸਂ ਸ ਕ੍ਰਮੇਣਾਹਾਰਮਾਚਰਨ੍। ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਥ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਾਸੇ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਤੀਜੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਵੀ ਆਪਣਾ ਅਹਾਰ-ਵਿਹਾਰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਚੌਥਾ ਮਹੀਨਾ ਆਇਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ—
ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਭਵਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਃ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਧਿष੍ਠਿਤਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਪੁੱਤਰ, ਹਵਾ 'ਤੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਪਰ ਕਰ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਦੋਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਬਭੂਵੁਰਮਿਤੌਜਸਃ। ਵਿਦ੍ਯੁਦਮ੍ਭੋਰੁਹਨਿਭਾ ਜਟਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ, ਜੋ ਅਣਗਣਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਵਿਦਯੁਤ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ।
ਤਤੋ ਮਹਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍। ਵਿਵੇਦਯਿषਵਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤਪਸ੍ਯੁਗ੍ਰੇ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਨਾਕੀਨ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪਾਰਥ ਕਠੋਰ ਤਪस्या ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨੀਲਕਣ੍ਠਂ ਮਹਾਦੇਵਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ। ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸੁਃ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਹ
ਨੀਲਕੰਠ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਏਕਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਉਗ੍ਰੇ ਤਪਰਸਿ ਦੁष੍ਪਾਰੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਧੂਮਾਪਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਹ ਪਰਥਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਕਠਿਨ ਤੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਧੂੰਆਂ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਨ ਵਯਂ ਵਿਦ੍ਮਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਸਂਤਾਪਯਤਿ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨਸੌ ਸਾਧੁ ਨਿਵਾਰ੍ਯਤਾਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਜੇ ਠੀਕ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕੋ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਉਮਾਪਤਿਰ੍ਭੂਤਪਤਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਨ ਵੋ ਵਿषਾਦਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਤ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਯਥਾਗਤਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਫਲਗੁਨ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਆਏ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ, ਤੁਰ ਕੇ ਜਾਓ।
ਅਹਮਸ੍ਯ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਮਨਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਨਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਪृਹਾ ਕਾਚਿਨ੍ਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਚਾਯੁषਃ। ਯਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਮਦ੍ਯ ਵੈ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਰਾਜ ਦੀ, ਨਾਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ। ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਵਵਚਨਮृषਯਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਸ੍ਵਂ ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤਪਸ੍ਵਿषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਪਿਨਾਕਪਾਣਿਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰੋ ਹਰਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਦ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਕੈਰਾਤਂ ਵੇषਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਾਞ੍ਚਨਦ੍ਰੁਮਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨੋ ਵਪੁषਾ ਗਿਰਿਰ੍ਮੇਰੁਰਿਵਾਪਰਃ
ਕਿਰਾਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਗਦ੍ਧਨੁਰੁਪਾਦਾਯ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍। ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਮਹਾਰ੍ਚਿष੍ਮਾਨ੍ਦਹਨ੍ਕਕ੍ਸ਼ਮਿਵਾਨਲਃ
ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ ਉਤਰੀਆ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹੋਮਯਾ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਮਾਨਵ੍ਰਤਵੇषਯਾ। ਨਾਨਾਵੇषਧਰੈਰ੍ਹृष੍ਟੈਰ੍ਭੂਤੈਰਨੁਗਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਪਹਿਨਾਵਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਦ ਚਲਿਆ।
ਕਿਰਾਤਵੇषਸਂਛਨ੍ਨਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਅਸ਼ੋਭਤ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਸ ਦੇਸ਼ੋऽਤੀਵ ਭਾਰਤ
ਕਿਰਾਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਥਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤਦ੍ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਮਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਨਾਦਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਾਂ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚਾਪ੍ਯੁਪਾਰਮਤ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਜੰਗਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਝਰਨਿਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਰੁਕ ਗਈਆਂ।
ਸ ਸਨ੍ਨਿਕਰ੍षਮਾਗਮ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਮੂਕਂ ਨਾਮ ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਪਰਥਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਡਿਟੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੂਕਾ, ਜੋ ਅਜੋਬਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ।
ਵਾਰਾਹਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਤਮਿਵਾਰ੍ਜੁਨਮ੍। ਹਨ੍ਤੁਂ ਪਰਮਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੂਕਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੰਦ-ਆਤਮਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍। ਸਜ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਵਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜ੍ਯਾਘੋषੇਣ ਨਿਨਾਦਯਨ੍
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤੰਦ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।