ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮਰ੍ਜੁਨਃ। ਭਵੇਨ ਸਹ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਚਕਾਰਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਕਿਲ। ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇष੍ਵਪਰਾਜਿਤਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭਵ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਬੜੀ ਵਿਸ਼ਮਯ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਜੈਯਾ ਸੀ।
ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਰਸਿਂਹਾਨਾਂ ਦੈਨ੍ਯਹਰ੍षਾਤਿਵਿਸ੍ਮਯਾਤ੍। ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਪਿ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਹृਦਯਾਨਿ ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ
ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਪਾਰਥਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਅਚੰਭੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਏ।
ਯਦ੍ਯਚ੍ਚ ਕृਤਵਾਨਨ੍ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਦਸ੍ਵਿਲਂ ਵਦ
ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੋ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਦੱਸ।
ਨ ਹ੍ਯਸ੍ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਜਿष੍ਣੋਃ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਪਿ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਚਰਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਯ
ਮੈਂ ਜੀਸ਼ਨੁ ਦੇ ਚਲਣ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਗੱਲ, ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਉਸ ਵੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਤਾਤ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਕੌਰਵਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਮਹਤੀਮਦ੍ਭੁਤੋਪਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਗਾਤ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸਂਬਦ੍ਧਾਂ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇਣ ਮਹਾਹਵੇ। ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸ਼ृਣੁ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਮਾਗਮਮ੍
ਸੁਣ, ਪਾਰਥ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੇ ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਸਰੀਰਕ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਹੋਈ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਕਹਾਣੀ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਯੋਗਾਤ੍ਸ ਜਗਾਮਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਅਤੁੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਉਹ ਵਿਰਲਾ, ਇੰਦ੍ਰ — ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ — ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ — ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ — ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਖਙ੍ਗਂ ਚ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਮਹਾਬਲੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਰ੍ਜੁਨਃ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਦਿਵਯ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਿਸ਼ਂ ਹ੍ਯੁਦੀਚੀਂ ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਐਨ੍ਦ੍ਰਿਃ ਸ੍ਥਿਰਮਨਾ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹਾਰਥਃ
ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਵਰਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਪਸੇ ਧृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਵਨਂ ਕਣ੍ਟਕਿਤਂ ਘੋਰਮੇਕ ਏਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਉੱਚੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ, ਤਪस्या ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ, ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਫਲੋਪੇਤਂ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਨਿਨਾਦਿਤਮ੍। ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਬੀਭਤ੍ਸੌ ਵਨਂ ਮਾਨੁषਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਸ਼ਙ੍ਖਾਨਾਂ ਪਟਹਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮਭਵਦ੍ਦਿਵਿ
ਜਦੋਂ ਵੀਭਤਸੁ ਨੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਚ ਸੁਮਹਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ। ਮੇਘਜਾਲਂ ਚ ਸਤਤਂ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਵਰਖਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡੱਕਣ ਲੱਗੇ।
ਸੋਤੀਤ੍ਯ ਵਨਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਸਨ੍ਨਿਕਰ੍षੇ ਮਹਾਗਿਰੇਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਵਸਮਾਨੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ਫੁਲ੍ਲਾਨ੍ਵਿਹਗੈਰ੍ਵਲ੍ਗੁਨਾਦਿਤਾਨ੍। ਨਦੀਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਾਵਰ੍ਤਾ ਵੈਦੂਰ੍ਯਨੀਲਸਂਨਿਭਾਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਚਿਰਕਦੇ, ਅਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਨੀਲਮ ਤੇ ਬੈਰਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ।
ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵੋਦ੍ਗੀਤਾਃ ਸਾਰਸਾਭਿਰੁਤਾਸ੍ਤਥਾ। ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਰੁਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਬਰ੍ਹਿਣਨਾਦਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਹੰਸ ਤੇ ਕਾਂਡੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਪੁਰਸ਼ ਕੋਕਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ।
ਮਨੋਹਰਵਨੋਪੇਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਤਿਰਥੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਤਾਮਲਜਲਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਪ੍ਰੀਤਮਨਾऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਮਨਮੋਹਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਠੰਡੀ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਪਾਣੀ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਮਣੀਯੇ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਰਮਮਾਣੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਤਪਸ੍ਯੁਗ੍ਰੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨ ਉਗ੍ਰਤੇਜਾ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਕਠੋਰ ਤਪस्या ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਰ੍ਭਚੀਰਂ ਨਿਵਸ੍ਯਾਥ ਦਣ੍ਡਾਜਿਨਬਿਭੂषਿਤਃ। ਸ਼ੀਰ੍ਣਂ ਚ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਪਰ੍ਣਂ ਸਮੁਪਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਦੰਡ ਤੇ ਮਿਰਗ-ਚੰਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਏ ਸੁੱਕੇ ਤੇ ਝੜੇ ਪੱਤੇ ਖਾਂਦਾ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਣੇਪੂਰ੍ਣੇ ਤ੍ਰਿਰਰਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਮਾਸਮੇਕਂ ਫਲਾਸ਼ਨਃ। ਦ੍ਵਿਗੁਣੇਨੈਵ ਕਾਲੇਨ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਮਾਸਮਤ੍ਯਯਾਤ੍
ਇਕ ਮਹੀਨਾ, ਹਰ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਸਮਾਂ, ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਤਪस्या ਕੀਤੀ।
ਤृਤੀਯਮਪਿ ਮਾਸਂ ਸ ਕ੍ਰਮੇਣਾਹਾਰਮਾਚਰਨ੍। ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਥ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਾਸੇ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਤੀਜੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਵੀ ਆਪਣਾ ਅਹਾਰ-ਵਿਹਾਰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਚੌਥਾ ਮਹੀਨਾ ਆਇਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ—
ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਭਵਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਃ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਧਿष੍ਠਿਤਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਪੁੱਤਰ, ਹਵਾ 'ਤੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਪਰ ਕਰ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਦੋਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਬਭੂਵੁਰਮਿਤੌਜਸਃ। ਵਿਦ੍ਯੁਦਮ੍ਭੋਰੁਹਨਿਭਾ ਜਟਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ, ਜੋ ਅਣਗਣਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਵਿਦਯੁਤ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ।
ਤਤੋ ਮਹਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍। ਵਿਵੇਦਯਿषਵਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤਪਸ੍ਯੁਗ੍ਰੇ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਨਾਕੀਨ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪਾਰਥ ਕਠੋਰ ਤਪस्या ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨੀਲਕਣ੍ਠਂ ਮਹਾਦੇਵਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ। ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸੁਃ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਹ
ਨੀਲਕੰਠ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਏਕਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਉਗ੍ਰੇ ਤਪਰਸਿ ਦੁष੍ਪਾਰੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਧੂਮਾਪਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਹ ਪਰਥਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਕਠਿਨ ਤੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਧੂੰਆਂ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਨ ਵਯਂ ਵਿਦ੍ਮਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਸਂਤਾਪਯਤਿ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨਸੌ ਸਾਧੁ ਨਿਵਾਰ੍ਯਤਾਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਜੇ ਠੀਕ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕੋ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਉਮਾਪਤਿਰ੍ਭੂਤਪਤਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਨ ਵੋ ਵਿषਾਦਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਤ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਯਥਾਗਤਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਫਲਗੁਨ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਆਏ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ, ਤੁਰ ਕੇ ਜਾਓ।
ਅਹਮਸ੍ਯ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਮਨਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਨਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਪृਹਾ ਕਾਚਿਨ੍ਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਚਾਯੁषਃ। ਯਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਮਦ੍ਯ ਵੈ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਰਾਜ ਦੀ, ਨਾਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ। ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।